நமது நித்திய வீடு (பிரசங்கி 12:5)

தேவனுக்கு மகிமை!

நமது நித்திய வீடு

..... மனுஷன் தன் நித்திய வீட்டுக்குப் போகிறதினாலே, துக்கங்கொண்டாடுகிறவர்கள் வீதியிலே திரியாததற்குமுன்னும்.  பிரசங்கி 12:5.

மனித வாழ்வின் இறுதிக் கட்டங்களான முதுமை அனுபவத்தை நமக்கு நினைவூட்டி, மரணத்திற்குப் பிறகு மனிதன் தனது நித்திய விட்டிற்குச் போகிறான் என்று கூறுகிறார். இதை இன்னும் சற்றுத் தெளிவுபடுத்த, மனுஷன் பூமியின் மண்ணினாலே உருவாக்கப்பட்டதினால் அந்த மண்ணானது தான் முன்னிருந்த பூமிக்குத் திரும்பும் என்றும், ஆவி தன்னைத் தந்த தேவனிடத்திற்கு மறுபடியும் போகிறது என்றும் கூறுகிறார் (பிரசங்கி 12:7). அப்படியானால், நம்முடைய மண்ணான சரீரம் அல்ல நாம் அல்லது நம்முடைய ஆவியே தேவனிடத்திற்கு, நமது நித்திய வீட்டுக்கு மறுபடியும் போக வேண்டியதாக இருக்கிறது. பிசாசுக்கும் அவனுடைய தூதர்களுக்கும் ஆயத்தமாக்கப்பட்ட நித்திய அக்கினிக்குச் செல்லும் ஒரு கூட்டத்தைப் பற்றி இயேசு கூறுகிறார் (மத்தேயு 25:41). அந்த இடம் வீடு என்று அழைக்கப்படுவதில்லை, மாறாக நித்திய அக்கினி என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், தனது பரலோக பிதாவுக்கு ஒரு வீடு இருப்பதாகவும், அந்த வீட்டில் நமக்காக ஒரு ஸ்தலத்தை அவர் ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதாகவும் இயேசு நமக்குச் சொல்கிறார். அவர் அந்த ஸ்தலத்தை ஆயத்தப்படுத்தினால், அவர் இருக்கிற இடத்திலே நாமும் இருக்கும்படி அவர் மறுபடியும் வந்து நம்மை தன்னிடத்தில் சேர்த்துக் கொள்வார் என்றும் நாம் அறிகிறோம் (யோவான் 14:1-3). எனவே, நமது நித்திய வீடு என்பது பரலோகத்தில் உள்ள நமது பிதாவின் வீடாகும்.

தேவன் மனிதனைப் சிருஷ்டித்தபோது தன்னைப்போல அல்லது தமது சாயலாகவும் ரூபத்தின்படியும் ஆதாமை  உண்டாக்கினார் (ஆதியாகமம் 1:26). முதல் மனிதனான ஆதாம், தன் சாயலாகத் தன் ரூபத்தின் படியே ஒரு குமாரனைப் பெற்றான் என்று வாசிக்கிறோம் (ஆதியாகமம் 5:3). சேத் ஆதாமுக்கு இருந்ததுபோல, ஆதாம் தேவனுக்கு இருக்கிறான். அதனால்தான் ஆதாம் தேவனுடைய குமாரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான் (லூக்கா 3:38). ஆனால், மனிதன் பாவம் செய்தது நிமித்தம் பாவத்துக்கு அடிமையானபடியால், அவன் தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு (ஆதியாகமம் 3:23) பிசாசுக்கு அடிமையாகிறான் (யோவான் 8:34-35). பிசாசு சிறைப்பட்டவர்களை தங்கள் வீடுகளுக்கு போகவிடாமல் அவர்களை கட்டி வைக்கிறான் (ஏசாயா 14:17). இவ்விதமான பிசாசின் கிரியைகளை அழிப்பதற்காகவே தேவனுடைய குமாரன் வெளிப்பட்டார் (1 யோவான் 3:8). கல்வாரி சிலுவையில் நமக்காக இயேசு சிந்திய உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தினாலே,  இயேசுவின் சிறைச்சாலர்களை தேவன் பிசாசினுடைய தண்ணீரில்லாத குழியிலிருந்து வீட்டிற்கு போக பண்ணுகிறார் (சகரியா 9:11). குமாரர்கள் வீட்டில் என்றைக்கும் நிலைத்திருக்கிறார் என்று இயேசு கூறுகிறார் (யோவான் 8:35). எனவே பாவத்திற்கும் பிசாசுக்கும் அடிமைகளாக இருந்தவர்கள் அவர்களுடைய வீட்டிற்கு மறுபடியும் வருவதற்காக இயேசுவினுடைய  நாமத்தின் மேல் விசுவாசம் உள்ளவர்களாய் அவரை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் தேவனுடைய பிள்ளைகளாகும்படி இயேசு அதிகாரம் கொடுக்கிறார் (யோவான் 1:12). அவர்கள் இயேசுவின் உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தினாலே மீட்கப்பட்டு, ஆனந்தக்களிப்புடன் திரும்பி சீயோனுக்கு, தேவ சந்நிதிக்கு வருவார்கள் (ஏசாயா 35:10).

இயேசு தன் பிதாவின் வீட்டைக் குறித்துப் பேசும்போது, ​​அங்கே அநேக வாசஸ்தலங்கள் இருப்பதாகக் கூறுகிறார். ஆனால், தம்முடையவர்களுக்கு ஒரு விசேஷமான ஸ்தலத்தை ஆயத்தப்படுத்தப் போவதாகவும், அவர்களுக்காக ஒரு ஸ்தலத்தை ஆயத்தப்பண்ணினபின்பு இயேசு இருக்கிற இடத்திலே அவர்களும் இருக்கும்படி மறுபடியும் வந்து தன்னிடத்தில் அவர்களை சேர்த்துக் கொள்வார் என்றும் கூறுகிறார் (யோவான் 14:2-3). வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் இருபத்தியோராம் அதிகாரத்தை நாம் பார்க்கும்போது, ​​நித்தியத்தின் அனுபவத்தில், புதிய பூமியும் புதிய வானமும் மட்டுமல்ல, பரிசுத்த நகரமாகிய புதிய எருசலேமும் வெளிப்படுவதாகக் காண்கிறோம். இந்தப் பரிசுத்த நகரமாகிய புதிய எருசலேம், ஆட்டுக்குட்டியானவரின் மணவாட்டி என்று சொல்லப்படுகிறது (வெளிப்படுத்தல் 21:1-2, 9). வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் பத்தொன்பதாம் அதிகாரத்தில், ஆட்டுக்குட்டியானவரின் கலியாணம் வந்தது என்றும், அவருடைய மனைவி தன்னை ஆயத்தம் பண்ணினாள் என்றும், அவளுக்கு அளிக்கப்பட்ட விசேஷமான வஸ்திரம் பரிசுத்தவான்களுடைய நீதிகிரியைகள் என்றும் நாம் வாசிக்கிறோம் (வெளிப்படுத்தல் 19:7-8). தேவ ஆட்டுக்குட்டியான இயேசு (யோவான் 1:29) மணவாளனாகத் தோன்றும் போது, ​​தன்னுடன் இருக்க வைக்கும் என்று சொல்லப்பட்ட (யோவான் 14:2-3) நாமே மனைவியாகிய மணவாட்டி. ஆகையால், நாம் தான் தன் புருஷனுக்காக அலங்கரிக்கப்பட்ட மணவாட்டியைப்போல ஆயத்தமாக்கப்பட்டு பரலோகத்தை விட்டு இறங்கி வருகிற புதிய எருசலேம் ஆகிய பரிசுத்த நகரம். பரலோகத்திலிருந்து உண்டான ஒரு பெருஞ்சத்தம் இந்தப் பரிசுத்த நகரம் மனிதர்களுடன் தேவனுடைய வாசஸ்தலம் என்றும், தேவன் அவர்களுடன் வாசம் செய்வார் என்றும் கூறுகிறது (வெளிப்படுத்தல் 21:3). ஆகையால், இயேசு நமக்காக ஆயத்தப்படுத்தும் நமது நித்திய வீடு என்பது இந்தப் பரிசுத்த நகரமாகிய புதிய எருசலேம் ஆகும். நாம் இதை மற்றொரு கோணத்தில் சிந்தித்தால்  நித்தியத்தில் தேவன் இந்தப் பரிசுத்த நகரமாகிய புதிய எருசலேமில் வாசம் செய்வதால் நாம் இயேசுவுடன் வாசம் செய்யப் போகும் பிதாவின் வீடு என்பது இந்த பரிசுத்த நகரமாகும்.

நாம் தாபரிக்கும் ஊருக்குப் போய் சேர தேவன் நம்மை செவ்வையான வழியில் நடத்துகிறார் (சங்கீதம் 107:7). ஆனால், ஊருக்கு போகும் வழியை மூடன் அறியாததினால் தன் பிரயாசத்தின் தொல்லையினால் இளைத்துப் போகிறான் (பிரசங்கி 10:15). ஏனெனில், மூடன் தன் இருதயத்தில் தேவன் இல்லை என்று சொல்லுவதால் தேவனுக்கு அவனை நடத்த முடியாது (சங்கீதம் 53:1). ஆனால், தேவனைத் தேடுகிற உணர்வுடைய விவேகியின் (சங்கீதம் 53:2) ஜீவவழியானது எப்போதும் உன்னதத்தை நோக்கிறது, கீழான பாதாளத்தை விட்டு விலகுகிறான் (நீதிமொழிகள் 15:24). ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில், இந்த புத்தியுள்ளவர்கள் இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதன்படி செய்கிறவர்களே என்று இயேசு கூறுகிறார் (மத்தேயு 7:24). அப்படிப்பட்டவர்களின் மேல் தேவன் தன் கண்ணை வைத்து ஆலோசனை சொல்லி அவர்களைப் போதித்து நடக்க வேண்டிய வழியைக் காட்டி தருவார் (சங்கீதம் 32:8). மறுபுறம், தேவன் தமது நல்ல ஆவியினால் அவர்களை செம்மையான வழிகளில் நடத்தி (சங்கீதம் 143:10), சத்திய ஆவியினால் அவர்களைச் சகல சத்தியத்திற்குள்ளும் வழிநடத்துவார் (யோவான் 16:13). எப்படியென்றால் பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களை எல்லாவற்றையும் போதித்து இயேசு அவர்களுக்கு சொன்னதை நினைப்பூட்டுவார் (யோவான் 14:26). இவ்வாறு, இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அதன்படி செய்கிற புத்தியுள்ளவர்களாகி (மத்தேயு 7:24) தாபரிக்கும் ஊருக்கு செல்வார்கள்.

இந்த அனுபவங்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்து, முதுமை வரை வாழ்ந்த பிறகு தான் மனிதன் தனது நித்திய வீட்டிற்கு போய் சேருகிறான் (பிரசங்கி 12:3-7). ஆனால் மிஞ்சின துஷ்டனானவர்களும் அதிக பேதையானவரும் காலத்திற்கு முன்பே மரித்துப்போகிறார்கள் என்று தேவனுடைய வார்த்தை கூறுகிறது (பிரசங்கி 7:17). ஆகையால் தேவன் நமக்கு அளிக்கும் ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம்  இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, நமது நல்ல இருதயங்களில் காத்துக்கொண்டு, வாழ்நாள் முழுவதும் பொறுமையுடன் நூறு மடங்கு பலன்கொடுக்கிறவர்களாகுவோம் (லூக்கா 8:8,15). யோபுவைப் போல அப்படிப்பட்டவர்களுடைய வாழ்க்கையில் தானியம் ஏற்றக் காலத்திலே அம்பாரத்தில் சேருகிறது போல முதிர் வயதிலே கல்லறையில் சேருவார்கள் (யோபு 5:26). இந்த ஏற்றக்காலம் என்பது தேவனுடைய பிரசன்னமாகுதலின் காலமாகும் (1 தீமோத்தேயு 6:15). இந்தக் காலத்தை தேவனைத் தவிர மற்றொருவனும் குமாரனும் அறியார் (மத்தேயு 24:36). வேதவாக்கியங்கள் எந்த நற்கிரியையும் செய்ய நாம் தகுதி பெற்று தேறினவனாவதற்கு பிரயோஜனம் உள்ளதானபடியால்  (2 தீமோத்தேயு 3:16) நாம் பெறும் உபதேசங்களும் புத்தி சொல்லுதலும் மனப்பூர்வமாக கீழ்ப்படிவதன் மூலம் கிறிஸ்துவுக்குள் தேறினவனாகிறோம் (கொலோசெயர் 1:28). அப்படிப்பட்டவர்களைச் சேர்க்க வரும் கர்த்தர், நம்முடைய வாழ்க்கையில் தேவனுடைய ஏற்றக்காலத்தில் அதாவது முதிர் வயதில் தானே நம்மைத் தம்மிடத்தில் சேர்த்துக்கொள்வார். இவ்வாறு, நாம் நம்முடைய பிதாவின் வீட்டில் கர்த்தருடன் என்றென்றைக்கும் வாசம்ப்பண்ண முடியும் (1 தெசலோனிக்கேயர் 4:17). ஆகையால், நீண்ட நாட்களால் நம்மைத் திருப்திப்படுத்தும் தேவன், நமக்கு நீண்ட ஆயுளைக் கொடுத்து, தெய்வீக அனுபவங்களின் நிறைவை பெற்றுக்கொண்டு கர்த்தர் நமக்காக ஆயத்தப்படுத்தியிருக்கும் நித்திய இரட்சிப்பைக் கண்டு அதை அடைய வேண்டும் (சங்கீதம் 91:16). கர்த்தராகிய தேவன் நம் அனைவருக்கும் நீண்ட ஆயுளை அருளி, இந்த மேன்மையான அனுபவங்களை அடைய நமக்கு உதவுவாராக.