অনন্ততাৰ জীৱনৰ বৃক্ষ (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১৪)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক

অনন্ততাৰ জীৱনৰ বৃক্ষ

যিসকলে নিজৰ বস্ত্ৰ ধুইছে, তেওঁলোক ধন্য; যাতে তেওঁলোকে জীৱনৰ বৃক্ষত অধিকাৰ পায় আৰু দুৱাৰেদি নগৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১৪)

ঈশ্বৰে মানুহক সৃষ্টি কৰাৰ সময়ত মাটিৰ পৰা গঢ়া মানুহৰ নাকত জীৱনৰ শ্বাস ফুঁকিছিল (আদিপুস্তক ২:৭) আৰু মানুহক জীৱিত কৰিলে। পাছত, মানুহে জীৱনত বৃদ্ধি পাই সমৃদ্ধ জীৱন লাভ কৰি অনন্ত জীৱনত চিৰকাল জীয়াই থাকিবলৈ (আদিপুস্তক ২:৯; ৩:২২) ঈশ্বৰে এদেনৰ উদ্যানত জীৱনৰ বৃক্ষ মাটিৰ পৰা অঙ্কুৰিত কৰিলে। কিন্তু পাপৰ কাৰণে এই ঐশ্বৰীক জীৱন মানুহৰ পৰা হেৰাল, আৰু জীৱন নথকাৰ বাবে আৰু জীৱনত বৃদ্ধি কৰিব নোৱাৰিবৰ বাবে (আদিপুস্তক ৩:২৪) ঈশ্বৰে মানুহক জীৱনৰ বৃক্ষৰ ফল খোৱাৰ পৰা নিষেধ কৰিলে। মানুহে যি জীৱন হেৰুৱাইছিল, তাক ঘূৰাই দিবলৈ যীচু আহিল (যোহন ১০:১০) আৰু মানুহক জীৱিত আৰু সমৃদ্ধ জীৱন লাভ কৰাত সহায় কৰিলে। (ৰোমীয়া ৬:৩–৫) সেই উদ্দেশ্যে যীচুৰ মৃত্যু, মৈদামত থোৱা আৰু পুনৰুত্থানৰ সদৃশতাত একত্ৰিত কৰা বাপ্তিস্মৰ দ্বাৰা মানুহক নতুন জীৱন প্ৰদান কৰা হয়। নতুন জীৱন লাভ কৰা মানুহক মণ্ডলী নামৰ উদ্যানত প্ৰয়োজনীয় অভিজ্ঞতা দি, তেওঁক জীৱনৰ সমৃদ্ধিলৈ (যোহন ১০:১০; ৬:২৭) আৰু অনন্ত জীৱনলৈ (যোহন ১১:২৫–২৬) লৈ যায়। এইদৰে যীচুৱে মানুহক কেতিয়াও নমৰা ব্যক্তি হিচাপে পৰিবৰ্তন কৰে।

যদি আমি সাৱধানে লক্ষ্য কৰোঁ, তেন্তে আদি পুস্তকত এদেনৰ বাৰীত দেখা মানুহক আৰু জীৱনৰ বৃক্ষক অনন্ততাতো (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১৪) নতুন যিৰূচালেম নামৰ পবিত্ৰ নগৰত দেখা পাওঁ। সেয়েহে ঈশ্বৰৰ সৃষ্টিত অনন্তকালীন বস্তু কেৱল মানুহ আৰু জীৱনৰ বৃক্ষ বুলিয়েই দেখা যায়। সেই কাৰণে মানুহ আৰু জীৱনৰ বৃক্ষক তুলনা কৰি অধ্যয়ন কৰিব পাৰি। এই অধ্যয়নে আমাৰ আত্মিক জীৱনত জীৱনৰ সমৃদ্ধি লাভ কৰি অনন্ত জীৱনধাৰী হৈ অনন্ততাত প্ৰৱেশ কৰাত সহায় কৰিব।

অনন্ততাত আমি জীৱনৰ বৃক্ষক (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১–২) জীৱন জলৰ  নদীৰ দুয়ো পাৰতে দেখি পাওঁ। যিহিষ্কেল ৪৭:৭,১২ তো নদীৰ কাষত থকা জীৱনৰ বৃক্ষৰ সদৃশ গছসমূহ দেখা যায়। আদিপুস্তক ২:৯–১০ পদত জীৱনৰ বৃক্ষক সমৃদ্ধ কৰিবলৈ এখন নদী ওলাই অহাৰ কথা পঢ়িবলৈ পাওঁ। আত্মিক জীৱনত আমিও জীৱনৰ বৃক্ষৰ দৰে বৃদ্ধি পাবলৈ যীচুৱে যোহন ৭:৩৭–৩৯ ত পবিত্ৰ আত্মা ৰূপী জীৱনৰ জলৰ নদীৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। খ্ৰীষ্টীয় জীৱনৰ আৰম্ভণি স্বৰূপ মন-পালটন স্ৱৰুপ বাপ্তিস্মৰ পাছত (পাঁচনিকৰ্ম ২:৩৩,৩৮) যীচুৱে পিতৃৰ পৰা পবিত্ৰ আত্মাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি লৈ আমাক দিয়ে। এই পবিত্ৰ আত্মাই আমাক পুষ্ট কৰি বৃদ্ধি কৰায়।

আকৌ, জীৱনৰ বৃক্ষক লক্ষ্য কৰিলে (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১–২), তাক ফল ধৰা গছ হিচাপে দেখা যায়। এই অভিজ্ঞতাক আমি তিনিধৰণে বুজিব পাৰোঁ। প্ৰথমতে (যোহন ১৫:১৬), যীচুৱে আমাক নিৰ্বাচন কৰিছে যাতে আমি ফল ধৰা লোক হওঁ, আৰু সেয়েহে তেওঁ আমাক নিজৰ মণ্ডলী নামৰ উদ্যানত ৰাখিছে। সেয়েহে লূক ১৩:৬–৭ ত দ্ৰাক্ষাক্ষেত্ৰত ৰোপণ কৰা ডিমৰু গছত ফল নাপাই তাক কাটি পেলাবলৈ কোৱা দৃষ্টান্তৰ দৰে, ফল নথকাৰ বাবে আমিও কাটি পেলোৱা নহওঁ। যোহন ১৫:২ তো দ্ৰাক্ষালতাৰ ফল নধৰা ডাল কাটি পেলোৱা হয় বুলি কোৱা হৈছে। সেয়েহে আমি যদি জীৱনৰ বৃক্ষ হ’ব বিচাৰোঁ, তেন্তে ফলৱন্ত হ’ব লাগিব। লক্ষ্য কৰিলে দেখা যায় যে জীৱনৰ বৃক্ষতকৈ তাৰ ফলেই অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ। (আদিপুস্তক ৩:২২) জীৱনৰ বৃক্ষৰ ফলৰ দ্বাৰাই চিৰকাল জীয়াই থকাৰ সুযোগ পোৱা যায়। যদি আমি ফল নধৰা হওঁ, তেন্তে অনন্ততাত স্থান নাপাই (যোহন ১৫:৪–৬; প্ৰকাশিত বাক্য ২০:১৫) অনন্ত নৰক স্বৰূপ অগ্নি-কুণ্ডত পৰিব লাগিব। মথি ৩:১০ ত যোহন বাপ্তাইজকে কয়—যি গছে ভাল ফল নধৰে তাক কাটি অগ্নিত পেলোৱা হয়। (মথি ১২:৩৩–৩৫) গছ ভাল হ’লে ফল ভাল হয়; ফলৰ দ্বাৰাই গছ চিনাক্ত কৰা যায়। সেয়েহে আমি ভাল মানুহ হৈ ভাল ফল উৎপন্ন কৰা লোক হওঁ।

দ্বিতীয়তে, যোহন ১৫:১৬ অনুসাৰে কেৱল ফলৱন্ত হ’লেই নহয়, স্থায়ী ফল ধৰা লোক হ’ব লাগিব। মাৰ্ক ১১:১৩ ত উল্লেখ কৰা ডিমৰু গছত ফল থকাৰ সম্ভাৱনা আছিল, কিন্তু ডিমৰুৰ ঋতু নাছিল। সেই কাৰণে যীচুৱে ফল নাপাই তাক শাপ দিলে আৰু সি শুকাই গ’ল। আমিও কেৱল বিশেষ সময় বা পৰিস্থিতিত ফল ধৰা নহৈ সদায় ফলৱন্ত হৈ স্থায়ী ফল ধৰা লোক হ’ব লাগিব। আমি যি আত্মিক অভিজ্ঞতা লাভ কৰোঁ, সেইবোৰ ফল সদায় ধৰি আৰু প্ৰকাশ কৰি জীৱন যাপন কৰিব লাগিব।

তৃতীয়তে, জীৱনৰ বৃক্ষ (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:২; যিহিষ্কেল ৪৭:১২) মাহে মাহে নতুন ফল ধৰে আৰু বাৰটা মাহে নিজৰ নিজৰ ফল দিয়ে। আমিও আত্মিক জীৱনত বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে নতুন নতুন ফল উৎপন্ন কৰা লোক হ’ব লাগিব। (মথি ৩:৮) মন-পালটন যোগ্য ফল ধৰা বুলি কোৱা হৈছে। মন-পালটনৰ ফলস্বৰূপে ২ কৰিন্থীয়া ৭:১০–১১ ত কোৱা ফলসমূহ আমাৰ ভিতৰত দেখা যাব লাগিব। পুনৰ বাপ্তিস্ম লওঁতে (গালাতীয়া ৩:২৭–২৮) কোনো ভেদাভেদ নোহোৱাকৈ সকলো খ্ৰীষ্টত এক হোৱা অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব লাগিব। পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ঈশ্বৰৰ দাস হওঁতে (ৰোমীয়া ৬:২২) পবিত্ৰতা নামৰ ফল পোৱা যায়। পবিত্ৰ আত্মাৰ অভিষেক লাভ কৰি আত্মাৰ পথত চলিলে (গালাতীয়া ৫:২২–২৩) আত্মাৰ ফল আমাৰ ভিতৰত উৎপন্ন হয়। সত্য ঈশ্বৰৰ বাক্য অনুসাৰে জীৱন যাপন কৰিলে (ইফিচীয়া ৪:২৪) ধাৰ্মিকতা আৰু পবিত্ৰতাৰ ফল পোৱা যায়। এইদৰে বিভিন্ন আত্মিক অভিজ্ঞতাৰ দ্বাৰা নতুন নতুন ফল লাভ কৰি থাকিব লাগিব। আগতে পোৱা ফলবোৰ ত্যাগ নকৰি নতুন অভিজ্ঞতা লাভ কৰি থাকিলে, পৰমগীত ৭:১৪ অনুসাৰে আমাৰ প্ৰাণপ্ৰিয় যীচুৰ বাবে পুৰণি আৰু নতুন সকলো উত্তম ফল সঞ্চয় কৰা লোক হ’ব পাৰিম। (কলচীয়া ২:৯) ঈশ্বৰৰ সম্পূৰ্ণতা দেহৰূপে যীচুত বাস কৰাৰ দ্বাৰা, আমি (ইফিচীয়া ৪:১২) খ্ৰীষ্টৰ পূৰ্ণতাৰ পৰিমাণ, অৰ্থাৎ পৰিপক্ক পুৰুষত্ব লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ। (যাকোব ৫:৭) মাটিৰ মূল্যবান ফলৰ বাবে ধৈৰ্যসহ অপেক্ষা কৰা আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক মূল্যবান ফলৱন্ত কৰি (মালাখি ৩:১৭) নিজৰ ধনস্বৰূপে গ্ৰহণ কৰিব।

অলপ গভীৰভাৱে চালে দেখা যায় যে জীৱনৰ বৃক্ষ ভালদৰে বৃদ্ধি আৰু ফল ধৰে কাৰণ সি পানীৰ কাষত ৰোপণ কৰা। ঈশ্বৰে আমাকো নিজৰ দ্ৰাক্ষাক্ষেত্ৰত (যিহিষ্কেল ১৯:১০) ফলৱন্ত আৰু সমৃদ্ধ হ’বলৈ পানীৰ কাষত ৰোপণ কৰিছে। (যিহিষ্কেল ১৭:৫,৮; ৩১:৫,৭) সেয়েহে আমি বৃদ্ধি পাই সমৃদ্ধ হৈ (লূক ৮:৮) জীৱনত শতগুণ ফল দিব লাগিব। কিন্তু ইস্ৰায়েল লোকসকলৰ দৰে (যিৰমিয়া ১৭:১৩) জীৱন্ত পানীৰ উৎস যিহোৱাক ত্যাগ নকৰোঁ। (১ কৰিন্থীয়া ৩:৬) বৃদ্ধি কৰোঁতা ঈশ্বৰেই। নহ’লে আমি শুকাই যাম। সেয়েহে কিছুমান বিষয়ত মনোযোগ দিব লাগিব।

প্ৰথমতে, যিৰমিয়া ১৭:৭–৮ অনুসাৰে আমি যিহোৱাত বিশ্বাস কৰা আৰু যিহোৱাকেই আশ্ৰয় কৰা লোক হ’ব লাগিব—পানীৰ কাষত ৰোপণ কৰা আৰু নদীৰ কাষত শিপা মেলা গছৰ দৰে। (গীতমালা ১১৮:৮–৯; ১২৫:১) মানুহ বা শাসন কৰ্তাত নহয়, যিহোৱাতেই আশ্ৰয় লওঁ। (যিৰমিয়া ১৭:৫–৬) মানুহত ভৰসা কৰি যিহোৱাক ত্যাগ কৰোঁতা লোক শাপগ্ৰস্ত। সেয়েহে আমি যিহোৱাৰ নামত গৌৰৱ কৰি যিহোৱাতেই আশ্ৰয় লওঁ (গীতমালা ২০:৭; ১১৫:৯-১১)। সম্পূৰ্ণৰূপে যিহোৱাত ভৰসা কৰোঁতাই (গীতমালা ৫২:৮) সদায় সেউজীয়া আৰু ফলৱন্ত হৈ থাকে। (যিৰমিয়া ১৭:৮)

তাৰ পাছত, (গীতমালা ১:১–৩) দুষ্টলোকৰ পৰামৰ্শ অনুসৰণ নকৰি, পাপীৰ পথত নথাকি, নিন্দকবোৰৰ আসনত নবহি নিজকে ৰক্ষা কৰিব লাগিব। (১ যোহন ৫:১৮) ঈশ্বৰৰ পৰা জন্ম লোৱা লোকসকলে নিজকে ৰক্ষা কৰে। তেওঁলোকে যিহোৱাৰ বিধিত আনন্দ পায় আৰু দিনে-ৰাতিয়ে তেওঁৰ বিধি ধ্যান কৰে। এইদৰে ঈশ্বৰৰ বাক্যক গুৰুত্ব দি সদায় পঢ়ি ধ্যান কৰাসকলেই নদীৰ কাষত ৰোপণ কৰা, পাত জঁয় নপৰা আৰু ফল ধৰা গছৰ দৰে হয়। (যিহিষ্কেল ৩১:১৬; যিচয়া ৬৬:১৩) এনে উত্তম গছসমূহ নতুন যিৰূচালেম নামৰ পবিত্ৰ নগৰত সান্ত্বনা লাভ কৰিব।

আদিপুস্তক ৩:২২–২৪ অনুসাৰে এদেনত মানুহে জীৱনৰ বৃক্ষৰ ফল হেৰুৱাইছিল। কিন্তু প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১৪ অনুসাৰে অনন্ততাত মানুহে সেই জীৱনৰ বৃক্ষত অধিকাৰ পাব। সেই অধিকাৰ লাভ কৰিবলৈ এই জীৱনত আমি ঈশ্বৰৰ আদেশ মানি চলা লোক হ’ব লাগিব। (মথি ৭:২১–২৭) যীচুৰ বাক্য শুনি পালন কৰা লোকসকলেই ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিব। সেয়েহে, ঈশ্বৰত সম্পূৰ্ণ ভৰসা কৰি, তেওঁৰ বাক্য দিনে-ৰাতিয়ে ধ্যান কৰি, বাক্য অনুসাৰে জীৱন যাপন কৰিলে আমি দুৱাৰেদি নগৰত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰিম আৰু জীৱনৰ বৃক্ষত অধিকাৰ লাভ কৰিম। (গীতমালা ২২:২৯) পৃথিৱীৰ পুষ্ট লোকসকল অনন্ততাত জীৱনৰ বৃক্ষৰ ফল ভক্ষণ কৰি (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:৩) চিৰকাল ঈশ্বৰক উপাসনা কৰিব। ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে এই অনুগ্ৰহ প্ৰদান কৰক।