খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি এগৰাকী সতী কুমাৰী (২ কৰিন্থীয়া ১১:২-৩)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক!

খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি এগৰাকী সতী কুমাৰী

"কিয়নো ঐশ্বৰীক অন্তজ্ৱলাৰে তোমালোকৰ কাৰণে আমাৰ অন্তজ্ৱালা হৈছে, কাৰণ খ্ৰীষ্টৰ হাতত সতী কন্যা স্ৱৰুপে সমৰ্পন কৰিবৰ অভিপ্ৰায়েৰে, তোমালোকক একমাত্ৰ স্ৱামীলৈ অথাৎ খ্ৰীষ্টলৈ বাগ্‌দান কৰিলোঁ, কিন্তু সেই সৰ্পই যেনেকৈ তাৰ ধূৰ্ততাৰে হাৱাক ভুলাইছিল তেনেকৈ, খ্ৰীষ্টলৈ তোমালোকৰ যি সৰলতা আৰু শুদ্ধতা, তাৰপৰা তোমালোকৰ মন কিজানি কোনোপ্ৰকাৰে ভ্ৰষ্ট হয়, এই মোৰ ভয় ।" ২ কৰিন্থীয়া ১১:২-৩

 খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱনৰ এটা ডাঙৰ অভিজ্ঞতা হ’ল আমি আমাৰ প্ৰিয় খ্ৰীষ্টৰ লগত বাগ্দান কৰা হ’লো। যেতিয়া আমি খ্ৰীষ্টৰ সৈতে একত্ৰিত হোৱাৰ ইচ্ছাৰে বাপ্তিস্ম লওঁ, তেতিয়া আমি খ্ৰীষ্টৰ প্ৰতি নিজকে সমৰ্পিত কৰা লোক হৈ পৰো (গালাতীয়া ৩:২৭)। বাপ্তিস্ম লোৱাসকলক ঈশ্বৰে পবিত্ৰ আত্মাৰ দান দিয়ে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:৩৮)।সেয়েহে আমি ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা মোহৰ মৰা হওঁ আৰু আমাৰ হৃদয়ত আত্মাৰ আন্তৰিকতা লাভ কৰোঁ (২ কৰিন্থীয়া ১:২১-২২)। আমাক পবিত্ৰ আত্মাৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ দ্বাৰা ছীল কৰা হৈছে যি আমাৰ উত্তৰাধিকাৰৰ বইনা, আৰু প্ৰভুৰ আগমনৰ সময়ত মুক্তি পাম আৰু গৌৰৱলৈ পৰিৱৰ্তিত হ'ম (ইফিচীয়া ১:১৪)। এইদৰে আমি খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত সতী কুমাৰী হিচাপে উপস্থিত হ’বলৈ বিবাহপাশত আবদ্ধ হওঁ। গতিকে আমাৰ প্ৰভু যেনেকৈ বিশুদ্ধ, আমিও বিশুদ্ধ হ’ব লাগিব আৰু খ্ৰীষ্টত থকা সৰলতাৰে জীয়াই থাকিব লাগিব (১ যোহন ৩:২-৩)। আমি চয়তানে আমাক প্ৰতাৰণা কৰিবলৈ আৰু খ্ৰীষ্টত থকা সৰলতাৰ পৰা আমাৰ মনক বিকৃত কৰিবলৈ দিব নালাগে।

 আধুনিক জগতৰ মতে বাগ্দান কৰা কুমাৰীয়ে বিবাহৰ যোগেদি সেই ব্যক্তিৰ পত্নী হৈ পৰে।

কিন্তু ইহুদীসকলৰ বিবাহ প্ৰথা আৰু ঈশ্বৰৰ বাক্যত উল্লেখ কৰা অনুসৰি বাগ্দান কৰা কুমাৰীক তেওঁৰ পত্নী বুলি জনা যায়। যেতিয়া যীচুৰ মাতৃ মৰিয়মক যোচেফৰ লগত বাগ্দান কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোক একেলগে অহাৰ আগতেই তাই গৰ্ভৱতী হৈছিল আৰু যোচেফে তাইক গোপনে আঁতৰাই পঠোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। তেতিয়া প্ৰভুৰ দূতে যোচেফক ক’লে যে তোমাৰ পত্নী মৰিয়মক তোমাৰ পত্নি হিচাপে গ্ৰহণ কৰিবলৈ ভয় নকৰিবা (মথি ১: ১৮-২০)। যেতিয়া যোচেফে নাম লিখাবলৈ গৈছিল, তেতিয়া তেওঁৰ বাগ্দান কৰা পত্নী মৰিয়মৰ সৈতে বৈৎলেহমলৈ গৈছিল (লূক ২:৪)। যেনেকৈ বাগ্দান কৰা মৰিয়মক যোচেফৰ পত্নী বুলি কোৱা হয়, তেনেকৈ খ্ৰীষ্টৰ লগত বাগ্দান কৰা আমিও আমাৰ প্ৰভুৰ পত্নী হিচাপে দেখা যায়। গীৰ্জাৰ অভিজ্ঞতাত আমাক খ্ৰীষ্টৰ পত্নী হিচাপে আমাৰ মৰ্যাদাৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়া হয়। খ্ৰীষ্টই নিজে আমাক লালন-পালন কৰিছে আৰু মণ্ডলীৰ লগত যোগ দিছে, যি তেওঁৰ পত্নী। স্বামী-স্ত্ৰী যেনেকৈ এক, তেনেকৈ মণ্ডলী আৰু খ্ৰীষ্ট এক (ইফিচীয়া ৫:২২-৩২)।

 আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে এজন পুৰুষ তেওঁৰ পত্নীৰ লগত সংযুক্ত হয় আৰু তেওঁলোক এক মাংস হয় (ইফিচীয়া ৫:৩১)। সেইদৰে এজন লোক প্ৰভুৰ লগত সংযুক্ত হ’লে তেওঁলোক পতি-পত্নী হিচাপে এক হৈ পৰে। হলেও তেওঁলোকক এক মাংস বুলি কোৱা হোৱা নাই কিন্তু তেওঁলোকক এক আত্মা বুলি কোৱা হৈছে (১ কৰিন্থীয়া ৬:১৭)। শাৰীৰিক জীৱনত যেনেকৈ স্বামী-স্ত্ৰী এক, আধ্যাত্মিক জীৱনতো আমি প্ৰভুৰ লগত একত্ৰিত হৈ তেওঁৰ লগত এক আত্মাত যোগ দিওঁ। আমাৰ আক্ষৰিক জীৱনত আমি হয়তো আনৰ লগত স্বামী-স্ত্ৰী, পিতৃ-মাতৃ, সন্তান, ভাই-ভনী ইত্যাদি হিচাপে একত্ৰিত হ’ব পাৰো। সেইটোৱেই আমাৰ শাৰীৰিক জীৱন। কিন্তু আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত আমি যীচুৰ পত্নী হিচাপে যীচুৰ সৈতে যোগ দিওঁ, যিহতে আমি খ্ৰীষ্ট, আৰু যীচুৰ সৈতে এক আত্মা হওঁ। যেতিয়া আমি যীচুৰ সৈতে সেইদৰে জীয়াই থাকোঁ, তেতিয়া যীচুৱে আমাক আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত প্ৰয়োজনীয় সকলো সহায় আৰু আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে আৰু আমাক পুষ্টি আৰু লালন-পালন কৰে (ইফিচীয়া ৫:২৯)। যেনেকৈ কোৱা হৈছে যে যীচুৱে পাপৰ বাবে বলিদান দিছিল, তেনেকৈ আমাৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰয়োজন আছে যাতে যীচুৰ বংশ আমাৰ মাজত গঢ় লৈ উঠে (যিচয়া ৫৩:১০)। যেনেকৈ প্ৰসৱ কৰা তিৰোতা গৰাকীয়ে জয়যুক্ত হৈ সন্তানক লালন-পালন কৰি গঢ় দিছিল  (প্ৰকাশিত বাক্য ১২:১-৫), তেনেকৈয়ে আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত এজন অন্তৰ্নিহিত পুৰুষ গঠন হয় আৰু শক্তিশালী হ’বলৈ বৃদ্ধি পায় (ইফিচীয়া ৩:১৬)। আমাৰ বাহ্যিক মানুহ, শাৰীৰিক জীৱন, ধ্বংস হৈ থকাৰ সময়ত আমাৰ অন্তৰ্নিহিত মানুহ, আধ্যাত্মিক জীৱন, দিনক দিনে নতুন হৈ আছে (২ কৰিন্থীয়া ৪:১৬)। খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমি আধ্যাত্মিকভাৱে গঢ় লৈ উঠো আৰু বৃদ্ধি পাওঁ আৰু সকলো বিষয়তে খ্ৰীষ্টৰ উচ্চতাৰ সম্পূৰ্ণ পৰিমাপ লাভ কৰোঁ। আমি জয়ী হিচাপে, প্ৰভুৰ আগমনৰ সময়ত আমাৰ অন্তৰ্নিহিত মানুহক তুলি লোৱা হয়।

আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত আমি খ্ৰীষ্টত থকা সৰলতাৰ পৰা আমাৰ মনটোক বিকৃত নকৰাকৈ আমাক ৰাখিবলৈ নিজকে ৰক্ষা কৰিব লাগিব। আমাৰ বিৰোধী চয়তানে কাক কেনেকৈ গ্ৰাস কৰিব পাৰে তাক বিচাৰি ঘূৰি ফুৰিছে (১ পিতৰ ৫:৮)। সাপে নিজৰ ধূৰ্ততাৰে হৱাক প্ৰতাৰিত কৰাৰ দৰে আমাৰ বাবে প্ৰতাৰিত হোৱাৰ বহু সম্ভাৱনা আছে (২ কৰিন্থীয়া ১১:৩)। য'ত আমাক প্ৰভুৰ সৈতে এক আত্মা হোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে, তাত আমি নিজৰ পত্নীৰ লগত আঁকোৱালি লোৱা আৰু তেওঁৰ সৈতে এক মাংস হোৱাৰ অভিজ্ঞতাৰে তুলনা কৰা উচিৎ।

কিন্তু আমি যেতিয়া মাংসিক অভিজ্ঞতাৰ কথা ভাবো তেতিয়া বেশ্যাত আসক্ত হোৱা লোক তাই লগত এক দেহ হ’বলৈ যোৱা বুলি উল্লেখ কৰিছে (১ কৰিন্থীয়া ৬:১৬-১৭)। যেতিয়া আমি ইয়াৰ আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে ভাবো, তেতিয়া আমি খ্ৰীষ্টৰ পত্নী হিচাপে তেওঁৰ সৈতে একেলগে জীয়াই থকা উচিত। এইটো এটা স্বামী-স্ত্ৰীৰ সম্পৰ্ক যিটো কেতিয়াও পৃথক হ’ব নালাগে (মথি ১৯:৬)।

কিন্তু আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত আমি বহু দিশত ভুল কৰো (যাকোব ৩:২)। যদি কোনোলোকে এনে অন্যায় কামত আছে আৰু তেওঁলোকে বেশ্যাৰ সৈতে এক মাংসৰ দৰে হোৱাৰ পৰা এনে কুকৰ্ম এৰিব নোৱাৰে, তেন্তে তেওঁলোক খ্ৰীষ্টৰ পৰা পৃথক হ’ব। যীচুৱে কৈছে যে আমি ব্যভিচাৰৰ বাবে আমাৰ পত্নীক এৰি যাব পাৰো (মথি ১৯:৯)। যদি আমি খ্ৰীষ্টৰ পৰা নিজকে পৃথক কৰি লওঁ, তেন্তে আমি অভিশপ্ত হ’ম (ৰোমীয়া ৯:৩)। কিন্তু আমি লক্ষ্য কৰা উচিত যিহেতু আমি যি কুকৰ্মত কৰো সেয়া পত্নীৰ লগত কৰা নহয় বৰঞ্চ বেশ্যাৰ লগত কৰা হয়, সেয়েহে ই এক সাময়িক সম্পৰ্ক আৰু ইয়াক সোনকালে ত্যাগ কৰা উচিৎ।

যেতিয়াই ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল, তেতিয়াই ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ বিষয়ে কৈছিল যে তেওঁলোক ব্যভিচাৰী আৰু বিপথগ্ৰামী হ’ল (যিৰিমিয়া ৩:৮)। এইটোও দেখা যায় যে ঈশ্বৰে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ স্বামীৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই আনিব বিচাৰে (যিৰিমিয়া ৩:১৪)।

ঈশ্বৰে বিবাহ বিচ্ছেদ ঘৃণা কৰে। গতিকে আমি আমাৰ প্ৰভুৰ প্ৰতি অবিশ্বাসী হৈ প্ৰভুৰ পৰা আঁতৰি যোৱা উচিত নহয়। তেতিয়াহে আমাৰ মাজত ঈশ্বৰীয় বংশৰ জন্ম হ’ব (মলাখী ২:১৪-১৬)। গতিকে খ্ৰীষ্টত থকা সৰলতাৰ পৰা আমি সদায় আমাৰ মনটোক ৰক্ষা কৰিব লাগিব।

আমি আন এটা অভিজ্ঞতা দেখিবলৈ পাওঁ য’ত এই জগতৰ ৰাজকুমাৰ চয়তানে নিজৰ সূক্ষ্মতাৰে আমাক প্ৰলোভিত কৰে। যিজনে ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি জগতক অনুসৰণ কৰে, তেওঁক ব্যভিচাৰী বুলি কোৱা হয়। যিয়ে জগতৰ বন্ধু হ’ব বিচাৰে, তেওঁ ঈশ্বৰৰ শত্ৰু (যাকোব ৪:৪)।

গতিকে আমি যেতিয়া জগতৰ প্ৰেমিক হম, তেতিয়া মাংসৰ কামনা, চকুৰ কামনা আৰু জীৱনৰ অহংকাৰে (১ যোহন ২:১৫-১৬) আমাক দাসত্ব কৰি পেলায় আৰু আমি চয়তানৰ প্ৰতাৰণাত পৰিম। আমি খ্ৰীষ্টত থকা আমাৰ সৰলতা হেৰুৱাই পেলাওঁ আৰু দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত হৈ পৰো।

আমাৰ স্বামী, ঈশ্বৰ যিহোৱা বা আমাৰ প্ৰভু খ্ৰীষ্টৰ বাহিৰে আমাৰ আন কোনো দেৱতা থাকিব নালাগে (যিৰিমিয়া ৩:১৪)। ঈশ্বৰৰ সেৱা নকৰাকৈ আমি মামনৰ সেৱা কৰিব নালাগে - (সাংসাৰিক ধন -তামিল) (মথি ৬:২৪)। আমি আমাৰ পেটক ঈশ্বৰ হিচাপে গঢ়ি তুলি জীয়াই থাকিব নালাগে (ফিলিপীয়া ৩:১৯)। ইয়াৰ ফলত আমি জীৱিকাৰ চিন্তাত বোজা হৈ ফান্দত পৰিম আৰু প্ৰভুৰ আগমনৰ সময়ত আমি পিছ পৰি ৰৈ যাম (লূক ২১:৩৪)।

আমি নিজৰ শক্তিক আমাৰ ঈশ্বৰ কৰি লোৱা উচিত নহয় (হবক্কূক ১:১১)। আমি ঈশ্বৰৰ ওপৰত ভৰসা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ বুজাবুজিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰা উচিত নহয় (হিতোপদেশ ৩:৫)। যদি আমি মাংসক আমাৰ বাহু কৰি লওঁ আৰু আমাৰ ঈশ্বৰ হিচাপে মানুহৰ সামৰ্থ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰো, তেন্তে আমি আমাৰ হৃদয়ত ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি গৈ অভিশপ্ত হৈছো (যিৰিমিয়া ১৭:৫)। সকলো লোভ (ইফিচীয়া ৫:৫) আৰু সকলো অশুচিতা (কলচীয়া ৩:৫) যিবোৰ মূৰ্তি পূজা, সেইবোৰেই হৈছে আমাক ঈশ্বৰৰ পৰা পৃথক কৰা অভিজ্ঞতা।

যদি আমি খ্ৰীষ্টত থকা আমাৰ মনৰ সৰলতাৰ পৰা আন কামৰ পিছত যাওঁ তেন্তে আমি দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত হ'ম (২ কৰিন্থীয়া ১১:৩)। যেতিয়া চিখিমে দীনাৰ লগত ব্যভিচাৰ কৰিছিল (আদিপুস্তক ৩৪:৫) আৰু অম্নোনে তামাৰৰ লগত মিছা কথা কৈছিল (২ চমূৱেল ১৩:১০-১২), তেতিয়া ইয়াক দুৰ্নীতি বুলি কোৱা হৈছিল। যেতিয়া ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলে মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰিছিল, তেতিয়া ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ বিষয়ে কৈছে যে তেওঁলোকে নিজকে নিজে নষ্ট কৰিলে (দ্বিতীয় বিবৰণ ৯:১২)। মুঠতে আমি যেতিয়া আমাৰ আত্মাৰ প্ৰিয় প্ৰভুক যি ধৰণেই নহওক কিয় এৰি যাওঁ তেতিয়া আমি নিজকে দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত কৰি তেওঁলোকৰ মাজত এক হৈ পৰো। যেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ বিধি, বিচাৰ আৰু আজ্ঞা পালন নকৰো, তেতিয়া ই ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধেও দুৰ্নীতি স্ৱৰুপ হয় (নহিমিয়া ১:৭)। যেতিয়া আমি তিক্ততাৰ পিত্তত থাকোঁ আৰু অধাৰ্মিকতা আৰু অধৰ্মৰ বন্ধনত থাকোঁ তেতিয়া আমি বিনষ্টকাৰী হৈ পৰো।সেয়েহে আমি আমাৰ সকলো দুষ্টতাৰ পৰা অনুতাপ কৰি ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব, তেতিয়া আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক ক্ষমা কৰিব (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৮:২২-২৩)।

আমাৰ খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱনত আমি খ্ৰীষ্টৰ সতী কুমাৰী হিচাপে দেখা পাব লাগে। আন এটা অৰ্থত আমাৰ প্ৰভু যেনেকৈ বিশুদ্ধ আমিও তেনেকৈ বিশুদ্ধ হ’ব লাগে। ইয়াৰ বাবে আমি নিজকে শুদ্ধ কৰিব লাগিব (১যোহন ৩:৩)। বিশুদ্ধ হ’বলৈ হ’লে আমি প্ৰথমে ধুই শুদ্ধ হ’ব লাগিব (গীতমালা ৫১:৭)। যেতিয়া আমি আমাৰ পাপ স্বীকাৰ কৰোঁ, তেতিয়া ঈশ্বৰে আমাক ক্ষমা কৰে আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ যীচুৰ তেজেৰে আমাক ধুই আমাক সকলো অশুদ্ধিৰ পৰা শুচি কৰে (১ যোহন ১:৭,৯)। ঈশ্বৰে আমাক আমাৰ সকলো অপৰাধৰ পৰা পৰিষ্কাৰ কৰে (যিহিষ্কেল ৩৬:৩৩)।

তীয়তে আমি শুদ্ধ কৰি বগা কৰিব লাগিব (দানিয়েল ১১:৩৫,১২:১০)। ধোবাৰ চাবোনৰ দৰে ঈশ্বৰে আমাক ধুই শুদ্ধ আৰু সোণ খপোঁতা আৰু ৰূপ শুদ্ধ কৰোতাৰ দৰে বহি তেওঁ আমাক  পৰিশোধন কৰিব  (মলাখী ৩:২-৩)। তেওঁ আমাক মাটিৰ চুলাত পৰীক্ষা কৰা ৰূপৰ দৰে শুদ্ধ কৰিব আৰু সাতবাৰ শুদ্ধ কৰি আমাক বিশুদ্ধ কৰি তুলিব (গীতমালা ১২:৬)। তৃতীয়তে আমি বিশুদ্ধ হ'বলৈ হ'লে ভয়ৰ সৈতে সংযুক্ত সতী কথা-বতৰা হ'ব লাগিব (১ পিতৰ ৩:২) যাতে আমাৰ পথৰ সততা আমাৰ আশা হৈ পৰে (ইয়োব ৪:৬)। আমাৰ পথ পৰিষ্কাৰ কৰিবলৈ আমি ইয়াক ঈশ্বৰৰ বাক্য অনুসৰি পালন কৰিব লাগিব (গীতমালা ১১৯:৯)। আমি সত্যৰ আজ্ঞা পালন কৰি আমাৰ আত্মাক শুদ্ধ কৰোঁ (১ পিতৰ ১:২২) যিটো হৈছে ঈশ্বৰৰ বাক্য (যোহন ১৭:১৭)। অহৰহ আমি নিজকে শুদ্ধ কৰি ৰাখিব লাগিব (১ তীমথিয় ৫:২২)।  কুমাৰীয়ে প্ৰভুৰ কথাবোৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে, যাতে তাই শৰীৰ আৰু আত্মাত পবিত্ৰ হয় (১ কৰিন্থীয়া ৭:৩৪)।  শুদ্ধ (ফিলিপীয়া ৪:৮) আৰু শুচি বিবেকেৰে ঈশ্বৰক উপাসনা কৰা উচিত (২ তীমথিয় ১:৩)। ফানুৱেলৰ কন্যা হান্নাই মন্দিৰৰ পৰা আঁতৰি নগ’ল, কিন্তু দিনে-ৰাতিয়ে উপবাস আৰু প্ৰাৰ্থনাৰে ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰিছিল যাৰ ফলত ঈশ্বৰৰ সৈতে একেলগে বাস কৰিছিল (লূক ২:৩৭)। এইদৰে আমি খ্ৰীষ্টৰ দিনলৈকে একাত্মক হৈ পৰিছো (ফিলিপীয়া ১:১০)। এইদৰে প্ৰভু ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে খ্ৰীষ্টত থকা সৰলতাত আমাৰ মনক ৰাখি তেওঁৰ সন্মুখত এগৰাকী সতী কুমাৰী হিচাপে এজন স্বামী আমাৰ খ্ৰীষ্টৰ ওচৰত উপস্থাপন কৰিবলৈ সহায় কৰক।