নিখুঁত শান্তিত ৰখাৰ বাবে (যিচয়া ২৬.৩)

ঈশ্বৰৰ গৌৰৱ হওক

নিখুঁত শান্তিত ৰখাৰ বাবে

"যাৰ মনে তোমাত নিৰ্ভৰ কৰে, তুমি তাক সম্পূৰ্ণ শান্তিত ৰাখিবা, কিয়নো সি তোমাত ভাৰষা কৰিছে" যিচয়া ২৬.৩

আমাৰ খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱন কেৱল শান্তিৰে পৰিপূৰ্ণ হোৱা উচিত নহয়, কিন্তু আমি নিখুঁত শান্তিৰে জীয়াই থাকিব পাৰিব লাগে। কাৰণ ঈশ্বৰে আমাক শান্তিৰে জীয়াই থাকিবলৈ মাতিছে (১ কৰিন্থীয়া ৭:১৫)। মাৰ্থা যীচুৰ লগত থাকিলেও তাই বহু কথাত চিন্তিত আৰু অশান্তিত থকা দেখা গৈছিল (লূক ১০:৪১) একেদৰে যীচু আমাৰ জীৱনত থাকিলেও যেতিয়া আমাৰ জীৱনত বিভিন্ন সমস্যা আৰু প্ৰতিকূলতাৰ সৃষ্টি হয়, তেতিয়া আমি অজানিতে বোজা আৰু অশান্তিগ্ৰস্ত, হতাশ আৰু দুখী হৈ পৰো। তাৰ বাবেই আমি আমাৰ জীৱনত শান্তি হেৰুৱাই পেলোৱাসকলৰ দৰে হৈ পৰো। এই শান্তিৰ অভাৱ আমাৰ মাজত দুটা কাৰণত উদ্ভৱ হয়। প্ৰথমতে আমি কওঁ যে আমি ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰোঁ, কিন্তু প্ৰায়ে আমি মানুহ আৰু অধিপতি সকলৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰোঁ যাৰ  বাবে আমাৰ বাবে পতনত শেষ হয়। কাৰণ তেওঁলোকে আমাক সহায় কৰিবলৈ অক্ষম (গীতমালা ১৪৬:৩)। গতিকে আমি সাৰ পাই উঠিব লাগিব যে মানুহ আৰু অধিপতি সকলত আশ্ৰয় লোৱাতকৈ ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰাটো ভাল (গীতমালা ১১৮:৮-৯) তদুপৰি আমি মানুহৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰখাৰ বাবে আমি আমাৰ হৃদয়ত প্ৰভুৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ আৰু অভিশপ্ত হওঁ (যিৰিমিয়া ১৭:৫)। এই অভিশাপৰ বাবেই আমি শান্তি হেৰুৱাই অশান্তি আৰু দুষ্ট পাওঁ। কাৰণ আমি নাজানো কোনে আমাক সহায় কৰিব, আমি ইফালে সিফালে ঘূৰি ফুৰো আৰু সহায়ৰ বাবে সকলোৰে ওপৰত বিশ্বাস ৰাখোঁ। এনেদৰে সন্দেহ কৰাসকল বতাহে নিয়া আৰু ওপৰলৈ উধূৱা সাগৰৰ ঢৌ এটাৰ দৰে হৈ পৰে। তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ পৰা একো লাভ কৰিব নোৱাৰে কাৰণ তেওঁলোক দুমুখীয়া (যাকোব ১:৬-৮), ইয়াৰ কাৰণে তেওঁলোকে জিৰণি ল’ব নোৱাৰে, তেওঁলোকৰ শান্তি নাই, কিন্তু অশান্তি আছে (যিচয়া ৫৭:২০-২১) তেওঁলোকৰ দুষ্টতা আৰু অবিশ্বাসৰ হৃদয় আছে যিয়ে তেওঁলোকক জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰাই পেলায় (ইব্ৰী ৩:১২) সেয়েহে, তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰে

দ্বিতীয় কথাটো হ'ল যে যিসকলে কয় যে তেওঁলোকে ঈশ্বৰত বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোকে ধাৰাবাহিকতাৰে ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। আমি কেৱল প্ৰভুৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰাই নহয় কিন্তু আমাৰ বিশ্ৱাস-ভূমি ঈশ্ৱৰ হ’ব লাগিব (যিৰিমিয়া ১৭:৭) যিসকলৰ মন ঈশ্বৰত থাকে তেওঁলোকেহে কেৱল ঈশ্ৱৰক বিশ্বাস কৰিব পাৰে (যিচয়া ২৬:৩) যদি আমাৰ মনটো স্থিৰে নাথাকে, তেন্তে ই দোলনাৰ দৰে আগলৈ পিছলৈ দোল খাই থাকিব। প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ বহিলেও বিভিন্ন চিন্তা আৰু ধাৰণাৰ বাবে একাগ্ৰতা হেৰুৱাই স্থিৰেৰে প্ৰাৰ্থনা কৰিব নোৱাৰো। যিসকলে স্থবিৰ মনেৰে ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস কৰে তেওঁলোকেহে নিখুঁত শান্তি পাব পাৰে।

সত্যটো হ’ল মানুহৰ বাবে ই সহজ নহয়, দায়ূদৰ জীৱনলৈ অহা পৰীক্ষাৰ মাজত তেওঁ দুমুখীয়া হৈ পৰিছিল আৰু ঈশ্বৰৰ ওপৰত মনোযোগ হেৰুৱাই পাপ কৰিছিল (২ চমূৱেল ১১:২৫) তাৰ পিছত তেওঁ ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যাতে ঈশ্ৱৰে তেওঁৰ মাজত এখন পৰিষ্কাৰ হৃদয় সৃষ্টি কৰে। একে সময়তে তেওঁৰ মনত এক সুস্থিৰ আত্মাক নবীকৰণ কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। যেতিয়া ঈশ্বৰে তেওঁক উদাৰ (মুক্ত) আত্মা প্ৰদান কৰিছিল। তেওঁ ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্যত স্থিৰ মনৰে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল যাতে ঈশ্বৰে তেওঁক পবিত্ৰ আত্মা পুণৰাই প্ৰদান কৰে (গীতমালা ৫১:১০-১২) গতিকে আমাৰ মুক্ত আত্মা আৰু ঈশ্বৰৰ পবিত্ৰ আত্মাক একত্ৰিত কৰিব পাৰি যাতে আমি নিজেই ঈশ্বৰৰ ওপৰত আস্থা ৰাখি প্ৰাৰ্থনা কৰিব পাৰো

যিহেতু আমি প্ৰাৰ্থনা কৰিব নাজানো সেয়ে আমি ঈশ্বৰৰ ওপৰত ধাৰাবাহিকভাৱে নিৰ্ভৰ কৰিবলৈ অক্ষম হওঁ যাৰ ফলত আমি শান্তি নাপাওঁ। গতিকে আমাৰ ভিতৰৰ পবিত্ৰ আত্মাই আমাৰ দুৰ্বলতাত আমাক সহায় কৰে আৰু উচ্চাৰণ কৰিব নোৱাৰা হুমুনিয়াহৰ দ্বাৰা আমাৰ বাবে মধ্যস্থতা কৰে (ৰোমীয়া ৮:২৬) আমি শাস্ত্ৰত এইটোও দেখিবলৈ পাওঁ যে আমি বা আমাৰ ভিতৰৰ ইচ্ছুক (মুক্ত) আত্মাই নিজৰ ভিতৰতে হুমুনিয়াহ কাঢ়ে (ৰোমীয়া ৮:২৩)। এইদৰে ঈশ্বৰৰ পৰা অহা পবিত্ৰ আত্মা আৰু আমাৰ ইচ্ছাকৃত আত্মা বা আমাৰ মন, একত্ৰিত হৈ একেলগে প্ৰাৰ্থনা কৰে, ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস ৰাখি দুজন মানুহে একেলগে যদি একমত হৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে তেন্তে ঈশ্বৰে আমাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ দিয়ে (মথি ১৮. ১৯)

আমি দুখী হ’লে হুমুনিয়াহ কাঢ়ো, আমি আমাৰ প্ৰয়োজন, সমস্যা আৰু অসুবিধাৰ মাজত, মনৰ একাগ্ৰতাৰে ভগ্ন হৃদয়েৰে, হুমুনিয়াহ কাঢ়িব আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। যীচুৱেও স্বৰ্গলৈ চাই হুমুনিয়াহ কাঢ়ি প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল (মাৰ্ক ৭:৩৪) যদি তেনেকুৱা হয়, তেন্তে ভগ্ন হৃদয়ৰ লোকক অগ্ৰাহ্য নকৰা কিন্তু ওচৰলৈ আহি উদ্ধাৰ কৰা ঈশ্বৰে আমাকো সহায় কৰিব (গীতমালা ৩৪:১৮, ৫১:১৭) দুখৰ অৱস্থাত থকা হান্নাই অভিযোগ আৰু দুখৰ প্ৰচুৰতাৰ পৰা ঈশ্বৰৰ আগত নিজৰ হৃদয় ঢালি প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল (১ চমূৱেল ১:১৫-১৮) সেই কাৰণে ঈশ্বৰে তাইৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি উত্তৰ দিলে যাতে তাইৰ দুখ (নহমিয়া ২:২) সলনি হয় আৰু ঈশ্বৰে তাইক সহায় কৰিলে যাতে তাইৰ মুখখন অধিক সুখী হৈ পৰে

স্থবিৰ মন আৰু নিখুঁত হৃদয়েৰে প্ৰাৰ্থনাত বিশ্বাস কৰি ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্যলৈ আহিলে ঈশ্বৰে আমাৰ বাবে নিজকে শক্তিশালী বুলি দেখুৱাব (২ বংশাৱলি ১৬:৯) গতিকে দুটা কথা। প্ৰথমতে যেতিয়া আমি ঈশ্বৰক প্ৰাৰ্থনা কৰো, তেতিয়া সকলো বুজাবুজি অতিক্ৰম কৰা ঈশ্বৰৰ শান্তিয়ে আপোনালোকৰ হৃদয় আৰু মনক খ্ৰীষ্ট যীচুত ৰাখিব (ফিলিপীয়া ৪:৬-৭)। তেওঁ আমাক নিখুঁত শান্তি দিব। দ্বিতীয়তে আমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনা ঈশ্বৰে আমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনিব আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ বিষয়ত আমাৰ বাবে কাম কৰিব যাতে আমাৰ আনন্দ আৰু শান্তি পূৰ্ণ হয় (যোহন ১৬:২৪) আমাৰ ঈশ্বৰ এজন সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰ (আদিপুস্তক ১৭:১)। সেই সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰে আমাৰ বাবে কাম কৰে আৰু ঈশ্বৰৰ পৰা মহান বস্তু লাভ কৰিবলৈ সক্ষম কৰে (লূক ১:৪৯) যীচুৱে কৈছে যে যিটো কাম মানুহৰ লগত অসম্ভৱ সেই কাম ঈশ্বৰৰ দ্বাৰা সম্ভৱ হয় (মাৰ্ক ১০:২৭) গতিকে আমি বিচৰা বা চিন্তা কৰা শক্তিৰ অতিৰিক্ত কাম কৰিবলৈ সক্ষম ঈশ্বৰে আমাৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি কাম কৰে (ইফিচীয়া ৩:২০) ঈশ্বৰে আমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনি আমাক সহায় কৰে যাতে আমাৰ আনন্দ পৰিপূৰ্ণ হয়। গতিকে সেই অনুসৰি আমি নিখুঁত শান্তি পাওঁ। প্ৰভু ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে এইদৰে শান্তি পাবলৈ সহায় কৰক।