ખ્રિસ્તને માટે એક પવિત્ર કુંવારી (કરિંથીઓને બીજો પત્ર 11 અધ્યાય : 2,3 વચન)

ઈશ્વરનો મહિમા થાઓ

ખ્રિસ્તને માટે એક પવિત્ર કુંવારી

કેમ કે [જાણે] ઐશ્વરી ચિંતાથી હું તમારા વિષે ચિંતાતુર છું, કેમ કે એક પતિની સાથે મેં તમારો વિવાહ કર્યો છે કે, જેથી એક પવિત્ર કુમારિકા જેવા હું તમને ખ્રિસ્તને સોંપું. પણ મને ભય લાગે છે, રખેને જેમ  સર્પે પોતાના કપટથી હવાને ભુલાવી, તેમ ખ્રિસ્તમાં જે નિખાલસપણું તથા પવિત્રતા છે તે [તજીને] તમારાં મન હરકોઈ રીતે ભ્રષ્ટ થાય. કરિંથીઓને બીજો પત્ર 11 અધ્યાય : 2,3 વચન

ખ્રિસ્તી જીવનના શ્રેષ્ઠ અનુભવોમાંનો એક એ છે કે આપણે આપણા પ્રિયતમ ખ્રિસ્ત સાથે સગાઈના બંધનમાં બંધાયેલા છીએ. જ્યારે આપણે ખ્રિસ્ત સાથે એકરૂપ થવાની ઇચ્છાથી બાપ્તિસ્મા પામીએ છીએ, ત્યારે આપણે એવા લોકો બનીએ છીએ જેઓ પોતાને ખ્રિસ્તને સમર્પિત કરે છે (ગલાતીઓને પત્ર 3:27). જેઓ બાપ્તિસ્મા પામે છે તેમને ઈશ્વર પવિત્ર આત્માની ભેટ આપે છે (પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 2:38). તેથી, આપણે ઈશ્વર દ્વારા મુદ્રાંકિત થયા છીએ અને આપણાં હૃદયોમાં [પવિત્ર] આત્માનું બાનું પ્રાપ્ત કરીએ છીએ (2 કોરીંથી 1:21,22). આપણે પવિત્ર આત્માના વચન દ્વારા મુદ્રાંકિત છીએ, જે આપણા વારસાનું વચન છે, જે મુક્તિ મેળવવા અને પ્રભુના આગમન સમયે મહિમાવંત પરિવર્તન પામવા માટે છે (એફેસી 1:14). આમ, ખ્રિસ્ત સમક્ષ પવિત્ર કુંવારી તરીકે ઉપસ્થિત થવા માટે આપણું તેમની સાથે સગપણ કરવામાં આવ્યું છે. તેથી, જેમ આપણા પ્રભુ પવિત્ર છે, તેમ આપણે પણ પવિત્ર બનવું જોઈએ અને ખ્રિસ્તમાં રહેલી સાદગી સાથે જીવવું જોઈએ (1 યોહાન 3:2,3). આપણે શેતાનને એ વાતની છૂટ ન આપવી જોઈએ કે તે આપણને છેતરે અને ખ્રિસ્તમાં રહેલી સરળતાથી આપણા મનને ભ્રષ્ટ કરે.

આધુનિક વિશ્વ અનુસાર, સગાઈ થયેલી કુંવારી યુવતી લગ્ન દ્વારા તે વ્યક્તિની પત્ની બને છે. જોકે, યહૂદી લગ્ન-રીતિરિવાજો અને ઈશ્વરના વચનમાંના ઉલ્લેખો અનુસાર, સગાઈ થયેલી કુંવારી સ્ત્રીને તેની પત્ની તરીકે ઓળખવામાં આવે છે. જ્યારે ઈસુની માતા મરિયમની સગાઈ યોસેફ સાથે થઈ હતી, ત્યારે તેઓ એકબીજા સાથે જોડાય તે પહેલાં જ તે ગર્ભવતી થઈ; તેથી યોસેફે તેને ગુપ્ત રીતે છોડી દેવાનું નક્કી કર્યું. ત્યારબાદ પ્રભુના દૂતે યોસેફને કહ્યું કે, તારી પત્ની મરિયમને તારી પાસે લાવતાં ડરીશ નહીં (માત્થી 1:18-20). જ્યારે યોસેફ કર નોંધાવવા ગયો, ત્યારે તે પોતાની પત્ની મરિયમ સાથે બેથલેહેમ ગયો, જેની સાથે તેની સગાઈ થઈ હતી (લુક 2:4). જેમ મરિયમ, જેની સગાઈ થઈ ચૂકી હતી, તેને યોસેફની પત્ની ગણવામાં આવે છે, તેમ આપણે પણ, જેઓ ખ્રિસ્ત સાથે સગાઈબદ્ધ છીએ, આપણા પ્રભુની પત્ની તરીકે જોવામાં આવીએ છીએ. મંડળીના અનુભવમાં, ખ્રિસ્તની પત્ની તરીકેના આપણા દરજ્જાની આપણને યાદ અપાવવામાં આવે છે. ખ્રિસ્તે મંડળીનું પોષણ કર્યું છે અને તેની સાથે પોતાને જોડ્યું છે, જે તેમની પત્ની છે. જેમ પતિ અને પત્ની એક છે, તેમ મંડળી અને ખ્રિસ્ત એક છે (એફેસીઓ 5:22-32).

આપણે જોઈએ છીએ કે પુરુષ પોતાની પત્ની સાથે જોડાય છે અને તેઓ એક શરીર બને છે (એફેસીઓ 5:31) તેવી જ રીતે, જ્યારે કોઈ પુરુષ પ્રભુ સાથે જોડાય છે, ત્યારે તેઓ પતિ અને પત્નીની જેમ એક બની જાય છે. પરંતુ એમ કહેવામાં આવ્યું નથી કે તેઓ એક શરીર છે, પણ એક આત્મા છે (૧ કોરીંથીઓ ૬:૧૭). જેમ ભૌતિક જીવનમાં પતિ અને પત્ની એક છે, તેમ આધ્યાત્મિક જીવનમાં આપણે પ્રભુ સાથે એકરૂપ છીએ અને એક આત્મામાં તેમની સાથે જોડાયેલા છીએ. આપણા વાસ્તવિક જીવનમાં, આપણે પતિ-પત્ની, માતા-પિતા, સંતાનો, ભાઈ-બહેનો વગેરે રૂપે અન્ય લોકો સાથે જોડાયેલા હોઈ શકીએ છીએ. તે આપણું ભૌતિક જીવન છે. પરંતુ આપણા આધ્યાત્મિક જીવનમાં, આપણે ઈસુની પત્ની તરીકે ઈસુ સાથે જોડાઈએ છીએ—જેઓ ખ્રિસ્ત છે—અને ઈસુ સાથે એક આત્મા બનીએ છીએ. જ્યારે આપણે ઈસુની સાથે એ રીતે જીવીએ છીએ, ત્યારે ઈસુ આપણા આધ્યાત્મિક જીવનમાં જરૂરી એવી તમામ મદદ અને આશીર્વાદ પૂરા પાડે છે તથા આપણું પોષણ અને જતન કરે છે (એફેસીઓ 5:29). જેમ કહેવામાં આવ્યું છે કે ઈસુએ પાપ માટે બલિદાન આપ્યું અને તેઓ પોતાનું સંતાન જોશે, તેમ આપણા માટે પણ આ આવશ્યક છે જેથી આપણામાં ઈસુનું સંતાન રચાઈ શકે (યશાયા 53:10). જેમ વિજયી બાળકને સ્ત્રી—એટલે કે મંડળી—પાસેથી ઉપર લઈ લેવામાં આવે છે (પ્રકટીકરણ 12:1-5), તેમ આપણા આત્મિક જીવનમાં પણ એક આંતરિક પુરુષ ઘડાય છે અને બળવાન થવા માટે વૃદ્ધિ પામે છે (એફેસી 3:16). જ્યારે આપણું બાહ્ય માનવત્વ, ભૌતિક જીવન, નાશ પામી રહ્યું છે, ત્યારે આપણું આંતરિક માનવત્વ, આધ્યાત્મિક જીવન, દિવસેને દિવસે નવીકરણ થઈ રહ્યું છે (2 કોરીંથી 4:16). ખ્રિસ્ત દ્વારા આપણે આત્મિક રીતે ઘડાઈએ છીએ અને વૃદ્ધિ પામીએ છીએ, તથા સર્વ બાબતોમાં ખ્રિસ્તની કદ-કાઠીના સંપૂર્ણ માપ સુધી પહોંચીએ છીએ. વિજેતાઓ તરીકે, પ્રભુના આગમન સમયે આપણું આંતરિક વ્યક્તિત્વ ઉપર લઈ લેવામાં આવે છે.

આપણા આધ્યાત્મિક જીવનમાં, ખ્રિસ્તમાં રહેલી સરળતાથી આપણા મનને ભ્રષ્ટ થવા ન દઈએ તે માટે આપણે સાવધ રહેવું જોઈએ. આપણો શત્રુ, શેતાન, કોને ગળી જાય તે શોધતો આસપાસ ફરે છે (1 પીતર 5:8). આપણા છેતરાઈ જવાની ઘણી શક્યતાઓ છે, જેમ સાપે પોતાની ચાલાકીથી હવાને ભ્રમિત કરી હતી (2 કોરીંથી 11:3). શાસ્ત્રના જે ભાગમાં પ્રભુ સાથે એક આત્મા બની જવાના અનુભવ વિશે જણાવવામાં આવ્યું છે, તેની સરખામણી એ વ્યક્તિ સાથે કરવી જોઈએ જે પોતાની પત્ની સાથે જોડાઈને તેની સાથે એક શરીર બની જાય છે. પરંતુ અહીં આપણે જે જોઈએ છીએ તે એ છે કે, કોઈ વ્યક્તિનું વેશ્યા સાથે જોડાઈને તેની સાથે એક શરીર બનવાની બાબતનો ઉલ્લેખ થયા પછી (1 કોરીંથી 16:16-17). જ્યારે આપણે આના આધ્યાત્મિક અનુભવ વિશે વિચારીએ છીએ, ત્યારે આપણે ખ્રિસ્તની પત્ની તરીકે તેમની સાથે જીવવું જોઈએ. આ પતિ-પત્નીનો એવો સંબંધ છે જેને ક્યારેય અલગ ન કરવો જોઈએ (માત્થી 19:6). પરંતુ આપણા આધ્યાત્મિક જીવનમાં, આપણે ઘણી રીતે ભૂલ કરીએ છીએ (યાકૂબ 3:2). જેઓ આવા દુષ્કર્મમાં છે તેઓ તે દુષ્કર્મ છોડી શકતા નથી કારણ કે તેઓ વેશ્યા સાથે એક શરીર બની જાય છે; તેથી તેઓ ખ્રિસ્તથી અલગ થઈ જશે. ઈસુ કહે છે કે વ્યભિચારને કારણે આપણે આપણી પત્નીને છોડી શકીએ છીએ (માત્થી 19:9). જો આપણે ખ્રિસ્તથી પોતાને અલગ કરીશું, તો આપણે શાપિત થઈશું (રોમનો 9:3).પરંતુ આપણે એ વાત ધ્યાનમાં લેવી જોઈએ કે આપણે જે ખોટું કામ કરી રહ્યા છીએ તે પત્ની સાથે નહીં, પણ વેશ્યા સાથે છે; તેથી તે એક કામચલાઉ સંબંધ છે અને તેમાંથી ઝડપથી અલગ થઈ શકાય છે. જ્યારે પણ ઇઝરાયેલના લોકો ઈશ્વરથી દૂર ગયા, ત્યારે ઈશ્વરે તેમના વિશે કહ્યું કે તેઓ વ્યભિચારી અને પરસ્ત્રીગામી હતા (યિર્મેયા 3:8). એ પણ જોઈ શકાય છે કે ઈશ્વર તેમને—તેમના પતિ તરીકે—પોતાની પાસે પાછા લાવવા ઈચ્છે છે (યિર્મેયા 3:14). ઈશ્વર છૂટાછેડાને ધિક્કારે છે. તેથી, આપણે આપણા પ્રભુ પ્રત્યે વિશ્વાસઘાતી ન થવું જોઈએ અને પ્રભુથી દૂર ન જવું જોઈએ. તો જ આપણામાં ઈશ્વરભક્તિપૂર્ણ સંતાનનો જન્મ થશે (માલાખી 2:14-16). તેથી, ખ્રિસ્તમાં રહેલી સાદગીથી આપણે હંમેશાં આપણા મનને સુરક્ષિત રાખવું જોઈએ.

આપણે એક બીજો અનુભવ જોઈએ છીએ જેમાં શેતાન, એટલે કે આ જગતનો અધિપતિ, પોતાની ચાલાકીથી આપણને ભ્રમિત કરે છે. જે ઈશ્વરથી વિમુખ થઈને સંસારને અનુસરે છે, તેને વ્યભિચારી કહેવામાં આવે છે. જે કોઈ દુનિયાનો મિત્ર બનવા માંગે છે, તે ઈશ્વરનો દુશ્મન છે (યાકૂબ 4:4). તેથી, જ્યારે આપણે સંસારના પ્રેમી બનીએ છીએ, ત્યારે શરીરની અભિલાષાઓ, આંખોની અભિલાષાઓ અને જીવનનો અહંકાર (1 યોહાન 2:15-16) આપણને ગુલામ બનાવે છે અને આપણે શેતાનના ભ્રમમાં ફસાઈ જઈશું. આપણે ખ્રિસ્તમાં રહેલી આપણી સરળતા ગુમાવીએ છીએ અને ભ્રષ્ટ થઈ જઈએ છીએ. આપણા પતિ—ઈશ્વર યહોવાહ અથવા આપણા પ્રભુ ખ્રિસ્ત—સિવાય આપણે અન્ય કોઈ દેવ ન રાખવા જોઈએ (યિર્મેયા 3:14). ઈશ્વરની સેવા કર્યા વિના આપણે મામોનની (સાંસારિક સંપત્તિની તમિલમાં) સેવા ન કરવી જોઈએ (માત્થી ૬:૨૪). આપણે આપણા પેટને દેવ બનાવીને તેના માટે જીવવું ન જોઈએ (ફિલિપ્પીઓ ૩:૧૯). તેને લીધે, આપણે આજીવિકાની ચિંતાઓનો બોજ અનુભવીશું; તે એક ફંદા સમાન બની રહેશે અને પ્રભુના આગમન સમયે આપણે પાછળ રહી જઈશું (લુક 21:34). આપણે આપણી પોતાની શક્તિને જ આપણો ઈશ્વર ન બનાવવો જોઈએ (હબાક્કૂક 1:11). ઈશ્વર પર ભરોસો રાખવાને બદલે આપણે આપણી પોતાની સમજણ પર આધાર ન રાખવો જોઈએ (નીતિવચનો 3:5). જો આપણે માનવ-શક્તિ પર ભરોસો રાખીએ અને માનવીય ક્ષમતાને જ આપણા ઈશ્વર માનીએ, તો આપણે આપણા હૃદયમાં ઈશ્વરથી વિમુખ થઈએ છીએ અને શાપિત બનીએ છીએ (યિર્મેયા 17:5) તમામ પ્રકારનો લોભ (એફેસીઓ 5:5) અને તમામ પ્રકારનો સ્વાર્થ કે લાલચ (કોલોસીઓ 3:5) — જે મૂર્તિપૂજા સમાન છે — એવા અનુભવો છે જે આપણને ઈશ્વરથી અલગ કરે છે.

જો આપણે ખ્રિસ્તમાં રહેલી આપણા મનની સરળતાને છોડીને અન્ય બાબતો પાછળ જઈશું, તો આપણે ભ્રષ્ટ થઈ જઈશું (2 કોરીંથી 11:3). જ્યારે શેખેમે દીના સાથે વ્યભિચાર કર્યો (ઉત્પત્તિ 34:5) અને જ્યારે આમ્નોને તામાર સાથે શારીરિક સંબંધ બાંધ્યો (2 શમૂએલ 13:10-12), ત્યારે તેને ભ્રષ્ટાચાર ગણવામાં આવે છે. જ્યારે ઇઝરાયેલના લોકોએ મૂર્તિઓ બનાવી, ત્યારે ઈશ્વર તેમના વિશે કહે છે કે તેઓ ભ્રષ્ટ થઈ ગયા (પુનર્નિયમ 9:12) ટૂંકમાં, જ્યારે આપણે પ્રભુને — જે આપણા આત્માના પ્રિયતમ છે — કોઈપણ રીતે છોડી દઈએ છીએ, ત્યારે આપણે આપણી જાતને ભ્રષ્ટ કરીએ છીએ અને તેમના જેવા જ બની જઈએ છીએ. જ્યારે આપણે ઈશ્વરના નિયમો, ન્યાયચુકાદાઓ અને આજ્ઞાઓનું પાલન કરતા નથી, ત્યારે તે ઈશ્વરની વિરુદ્ધનું ભ્રષ્ટાચાર પણ છે (નહેમ્યા 1:7). જ્યારે આપણે કડવાશના ઝેરમાં અને અધર્મ તથા અન્યાયના બંધનમાં હોઈએ છીએ, ત્યારે આપણે ભ્રષ્ટ કરનારા બની જઈએ છીએ. તેથી, આપણે આપણી તમામ દુષ્ટતા માટે પસ્તાવો કરવો જોઈએ અને ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરવી જોઈએ; ત્યારે આપણા ઈશ્વર આપણને ક્ષમા કરશે (પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 8:22-23).

આપણા ખ્રિસ્તી જીવનમાં, આપણે ખ્રિસ્ત માટે પવિત્ર કુંવારી કન્યા તરીકે દેખાવું જોઈએ. બીજી દ્રષ્ટિએ જોઈએ તો, આપણે શુદ્ધ ગણાવું જોઈએ, જેમ આપણા પ્રભુ શુદ્ધ છે. આ માટે, આપણે આપણી જાતને શુદ્ધ કરવી જોઈએ (1 યોહાન 3:3). શુદ્ધ થવા માટે, આપણે પહેલાં ધોવાઈને શુદ્ધ થવું જોઈએ (ગીતશાસ્ત્ર 51:7). જ્યારે આપણે આપણાં પાપોનો સ્વીકાર કરીએ છીએ, ત્યારે ઈશ્વર આપણને ક્ષમા કરે છે અને તેમના પુત્ર ઈસુના રક્ત દ્વારા આપણને ધોઈને તમામ અશુદ્ધિમાંથી શુદ્ધ કરે છે (1 યોહાન 1:7,9). ઈશ્વર આપણને આપણા સર્વ અધર્મોથી શુદ્ધ કરે છે (હઝકીએલ 36:33). બીજું, આપણે શુદ્ધ અને શ્વેત થવું જોઈએ (દાનિયેલ 11:35; 12:10). જેમ ધોબીનો સાબુ હોય છે તેમ ઈશ્વર આપણને ધોઈને શુદ્ધ કરશે; અને પછી, જેમ સોનું અને ચાંદી શુદ્ધ કરનાર બેસે છે તેમ, તેઓ આપણને શુદ્ધ અને નિર્મળ કરવા માટે બેસશે (માલાખી 3:2-3). તે આપણને માટીની ભઠ્ઠીમાં પરખાયેલા અને સાત વાર શુદ્ધ કરાયેલા ચાંદીની જેમ શુદ્ધ કરશે અને તે દ્વારા આપણને સંપૂર્ણપણે નિર્મળ અને સિદ્ધ બનાવશે (ગીતશાસ્ત્ર 12:6). ત્રીજું, આપણે શુદ્ધ બનીએ તે માટે, ભયયુક્ત અને પવિત્ર આચરણ હોવું આવશ્યક છે (1 પીતર 3:2), જેથી આપણા માર્ગોની પ્રામાણિકતા આપણી આશા બની રહે (અયૂબ 4:6). આપણા માર્ગને શુદ્ધ રાખવા માટે, આપણે તેને ઈશ્વરના વચન અનુસાર જાળવી રાખવો જોઈએ (ગીતશાસ્ત્ર 119:9). આપણે સત્યનું પાલન કરીને આપણા આત્માઓને શુદ્ધ કરીએ છીએ (1 પીતર 1:22), જે ઈશ્વરનું વચન છે (યોહાન 17:17). આપણે સતત આપણી જાતને શુદ્ધ રાખવી જોઈએ (1 તિમોથી 5:22) કુંવારી સ્ત્રી પ્રભુની બાબતો વિશે વિચારે છે, જેથી તે શરીર અને આત્મામાં પવિત્ર રહી શકે (1 કોરીંથી 7:34). અથવા, જે કંઈ શુદ્ધ છે તેના વિશે વિચારવું (ફિલિપ્પીઓને પત્ર 4:8) અને શુદ્ધ અંતઃકરણથી ઈશ્વરની આરાધના કરવી (2 તિમોથી 1:3). ફાનુએલની પુત્રી અન્નાની જેમ, જે મંદિર છોડીને ક્યાંય જતી નહોતી, પરંતુ રાત-દિવસ ઉપવાસ અને પ્રાર્થના દ્વારા ઈશ્વરની સેવા કરતી હતી અને તે રીતે ઈશ્વરની સાથે રહેતી હતી (લુક 2:37). આમ, ખ્રિસ્તના દિવસ સુધી આપણને નિષ્કપટ બનાવવામાં આવે છે (ફિલિપ્પીઓને પત્ર 1:10). આ રીતે, ખ્રિસ્તમાં રહેલી સરળતામાં આપણાં મનને સ્થિર રાખીને, પ્રભુ ઈશ્વર આપણને સૌને આપણા એકમાત્ર પતિ—ખ્રિસ્ત—સમક્ષ પવિત્ર કન્યા તરીકે રજૂ થવામાં સહાય કરે.