શું તેઓનાં કામ તેઓની સાથે આવે છે ? (પ્રકટીકરણ 14 : 13)

ઈશ્વરનો મહિમા હો

શું તેઓનાં કામ તેઓની સાથે આવે છે ?

પછી મેં આકાશમાંથી એક વાણી એમ બોલતી સાંભળી, “તું એમ લખ કે, હવે પછી જે મરનારાંઓ પ્રભુમાં મરણ પામે છે, તેઓને ધન્ય છે. આત્મા કહે છે, હા, કે તેઓ પોતાની મહેનતથી વિશ્રાંતિ લે; કેમ કે તેઓનાં કામ તેઓની સાથે આવે છે.” પ્રકટીકરણ 14 : 13

જ્યારે ઈશ્વરે માણસનું સર્જન કર્યું, જોકે તેઓ સૃષ્ટિની શરૂઆતમાં નગ્ન હતા, તેઓ ઈશ્વરના મહિમાથી ઢંકાયેલા હતા જેથી તેઓ શરમ ન અનુભવે (ઉત્પત્તિ 2:25). પરંતુ જ્યારે તેઓએ પાપ કર્યું અને ઈશ્વરના મહિમાથી વંચિત રહ્યા (રોમનો 3:23) ત્યારે તેઓ જાણતા હતા કે તેઓ નગ્ન હતા (ઉત્પત્તિ 3:7). તેથી, બધા માનવીઓ અધર્મમાં ઘડાયેલા છે અને પાપમાં જન્મેલા છે (ગીતશાસ્ત્ર 51:5) આ દુનિયામાં નગ્ન દેખાય છે. આ રીતે જે વ્યક્તિ પાપમાં નગ્ન રહે છે તેણે જીવનમાં નગ્ન રહેવાની ઇચ્છા રાખવી જોઈએ નહીં પણ કપડાં પહેરવાની ઇચ્છા રાખવી જોઈએ (2 કોરીંથી 5:2). ઈશ્વરે તે પુરુષ માટે ચામડાના અંગરખાં બનાવ્યાં અને તેમને પહેરાવ્યાં; જ્યારે તેઓ અંજીરનાં પાંદડાં સીવીને પોતાની નગ્નતા ઢાંકવા માંગતા હતા અને એદન બાગમાં પોતાના માટે એપ્રોન બનાવ્યા (ઉત્પત્તિ 3:7,21) અને એદન બાગમાં પોતાના માટે એપ્રોન બનાવ્યા (ઉત્પત્તિ 3:7,21) તેવી જ રીતે, જે વ્યક્તિ પસ્તાવો કરે છે અને બાપ્તિસ્મા લે છે તેને પાપોની માફી મળે છે (પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 2:38) આમ ઈસુ સાથે જોડાઓ અને ખ્રિસ્તને પહેરો જે ઈશ્વર દ્વારા પહેરેલ છે (ગલાતી 3:27)

પરંતુ જે વ્યક્તિ ઈસુ પાસે કપડાં પહેરવા આવવા માંગતો નથી તે નગ્ન રહે છે અથવા પાપમાં જીવે છે, અને તે તેના પાપમાં મૃત્યુ પામે છે (યોહાન 8:21). આમ, તેઓ દુનિયામાં નગ્ન આવે છે અને દુનિયાને નગ્ન છોડી દે છે (અયુબ 1:21). જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ અન્યાયમાં ઘડાય છે અને પાપમાં જન્મે છે (ગીતશાસ્ત્ર 51:5) જ્યારે તે અપરાધો અને પાપોમાં જીવે છે અને પાપોમાં મૃત્યુ પામે છે (એફેસી 2:1), તેઓ ફક્ત નગ્ન પાછા ફરતા નથી, પરંતુ તેમના શ્રમના પરિણામે તેઓ પોતાના હાથમાં કંઈ પણ લઈ જતા નથી (સભાશિક્ષક 5:15,16). તેમના આખા જીવનનો શ્રમ વ્યર્થ છે અને તેઓ ઈશ્વર સમક્ષ કંઈપણ પુરસ્કાર લાયક લાવી શકતા નથી. તેઓ તેમના નિરર્થક શ્રમમાં થાકી જાય છે કારણ કે તેઓ ઈસુને, શહેરનો, ઈશ્વરનો માર્ગ જાણ્યા વિના જીવ્યા છે (યોહાન 14:6). વધુમાં, જેઓ પાપો અને અપરાધોમાં મૃત્યુ પામ્યા છે (એફેસી 2:1) તેઓને સમયના અંતમાં મહાન શ્વેત સિંહાસનના ન્યાય પર મૃત તરીકે લાવવામાં આવશે. વધુમાં, જેઓ પાપો અને અપરાધોમાં મૃત્યુ પામ્યા છે (એફેસી 2:1) તેઓને સમયના અંતમાં મહાન શ્વેત સિંહાસનના ન્યાય પર મૃત તરીકે લાવવામાં આવશે, જેમ પુસ્તકોમાં લખેલું છે, અને નરકમાં નાખવામાં આવે છે, બીજું મૃત્યુ, જે અગ્નિનું તળાવ છે (પ્રકટીકરણ 20:11-15).

પ્રભુમાં મૃત્યુ પામેલી વ્યક્તિ ધન્ય કહેવાય છે કારણ કે તેમના સારા કાર્યો, પુરસ્કારને લાયક, તેમને અનુસરે છે (પ્રકટીકરણ 14:13). કારણ કે જે વ્યક્તિ બાપ્તિસ્મા દ્વારા ખ્રિસ્ત સાથે જોડાય છે અને ખ્રિસ્તને પહેરે છે, તે પ્રભુ ખ્રિસ્તની સેવા કરે છે, પોતાના બધા કાર્યો પૂરા હૃદયથી કરે છે, પ્રભુના સંદર્ભમાં, એ જાણીને કે પ્રભુ તેમને વારસાનો બદલો આપશે (કોલોસી 3:23,24). તેથી, આવા લોકો હંમેશા પ્રભુના કાર્યમાં વિપુલ પ્રમાણમાં રહેશે, તેઓ જાણે છે કે પ્રભુમાં તેમનું કાર્ય નિરર્થક નથી (1 કોરીંથી 15:58). તેથી, જ્યારે પહેલા જૂથને તેમના ખોટા નિષ્ક્રિય કાર્યો અનુસાર ન્યાય મળ્યો ત્યારે આ જૂથને તેમના સારા કાર્યો અનુસાર ફળ મળ્યું છે (પ્રકટીકરણ 22:12).

જ્યારે આપણે ઈસુને પહેરીને વસ્ત્રો પહેરનારાઓનો કાળજીપૂર્વક અભ્યાસ કરીએ છીએ, ત્યારે આપણને ત્યાં પણ એક તફાવત દેખાય છે. એક જૂથ ઈસુ પાસે આવે છે અને ઈસુના શબ્દો સાંભળે છે અને તેનું પાલન કરે છે. બીજો એક સમૂહ ઈસુ પાસે આવે છે; તેઓ તેમનાં વચનો સાંભળે તો છે, પરંતુ તેમના વચન મુજબ કરતા નથી (માત્થી 7:24-27). ભલે તેઓ ઈશ્વરના લોકો તરીકે ભગવાન સમક્ષ આવે છે અને ઈશ્વરના શબ્દો સાંભળે છે, તેઓ તેમનું પાલન કરતા નથી. ભલે તેઓ પોતાના મોંથી ઘણો પ્રેમ બતાવે છે, પણ તેમના હૃદય લોભ તરફ વળે છે (એઝેકીલ 33:31). ભલે તેઓ પોતાના હોઠથી માન આપે છે, પણ તેઓ પોતાના હૃદયથી ઘણા દૂર છે. કારણ કે તેઓ માણસોના આદેશોનું પાલન કરે છે જે તેમને શીખવવામાં આવ્યા હતા અથવા જે તેઓ તેમની પરંપરાઓ અનુસાર ટેવાયેલા છે (યશાયાહ 29:13). તેઓ ઈસુના શબ્દો છે તે શિક્ષણને પોતાના હૃદયથી પાળતા નથી (રોમનો 6:17). ટૂંકમાં, તેઓ બે ભાગમાં વહેંચાયેલા છે: જેઓ ઈશ્વરના શબ્દનું પાલન કરે છે અને જેઓ તેનું પાલન કરતા નથી. જ્યારે આપણા સારા ભરવાડ ઈસુ તેમના મહિમાના સિંહાસન પર બેસે છે, ત્યારે તે તેમને બે અલગ જૂથોમાં વિભાજીત કરે છે, જેથી આપણે ઈશ્વરની સેવા કરનારા અને તેમની સેવા ન કરનારા વચ્ચેનો તફાવત જોઈ શકીએ (માલાખી 3:18). ભલે તેઓ ઈસુનો અવાજ સાંભળીને એક ટોળું અને એક ભરવાડ તરીકે રહેતા હતા (યોહાન 10:16) તેઓ આજ્ઞાંકિત ઘેટાં અને આજ્ઞાંકિત બકરાંમાં વિભાજિત થાય છે (માથ્થી 25:31-46). જેઓ ઈસુના કાર્યોને તેમણે આપેલા અંત સુધી રાખે છે તેઓ ઈસુ જેવી શક્તિ મેળવે છે (પ્રકટીકરણ 2:26-27) અને ઈશ્વરના રાજ્યનો વારસો મેળવો (માથ્થી 25:34). ઈસ્રાએલીઓએ ધિક્કારપાત્ર બનીને કનાન તરફના અરણ્યમાં પ્રવાસ દરમિયાન ઈશ્વરના શબ્દ, જે માન્ના છે, તેનો અસ્વીકાર કર્યો (ગણના 21:5) એમ કહીને કે તેમને તેની જરૂર નથી, તેના બદલે તેઓએ ભૌતિક ભલાઈ અને આશીર્વાદ માંગ્યા અને કહ્યું કે તે તેમના માટે પૂરતું છે (ગણના 11:4-6). આ ઈસ્રાએલીઓનો ઈશ્વર દ્વારા તેમના ક્રોધની અગ્નિમાં એક મહાન પ્લેગથી નાશ કરવામાં આવ્યો (ગણના 11:33). તેવી જ રીતે, તેમના ડાબા હાથવાળાઓને અગ્નિથી સળગતી શાશ્વત અગ્નિમાં નાખવામાં આવશે (માથ્થી 25:41). જો તમે તૈયાર અને આજ્ઞાકારી હશો તો તમે દેવના રાજ્યની ઉત્તમતા ખાશો. જોકે, જો તમે ઇનકાર કરશો અને બળવો કરશો, તો તમને શબ્દની તલવારથી ખાઈ જવામાં આવશે (યશાયાહ 1:19-20) અને તમે નરકમાં, શાશ્વત વિનાશમાં જશો.

આગળ જો આપણે ઉપર જણાવેલા પહેલા જૂથ પર નજર કરીએ જેઓ ઈસુના શબ્દો સાંભળે છે અને તેનું પાલન કરે છે અને ઈશ્વરના રાજ્યનો વારસો મેળવે છે, તો આપણે તેમની વચ્ચે બે અલગ અલગ અનુભવો જોશું. જ્યારે આપણે કોરીંથીઓના ત્રીજા અધ્યાય પર નજર કરીએ છીએ, ત્યારે આપણે જ્ઞાનીઓને જોઈએ છીએ, જેઓ ઈસુના શબ્દો સાંભળે છે અને તેનું પાલન કરે છે અને ખડક પર બાંધકામ કરે છે (માથ્થી 7:24) અને જેઓ ફક્ત ખ્રિસ્તના પાયા પર બાંધકામ કરે છે. તેમાંના કેટલાક સોના, ચાંદી અને કિંમતી પથ્થરો જેવી ખાસ અને ટકાઉ સામગ્રીથી બાંધકામ કરે છે, જ્યારે અન્ય લાકડા, ઘાસ અને પરાળ જેવી સસ્તી અને નાશવંત સામગ્રીથી સમાન પાયા પર બાંધકામ કરે છે (1 કોરીંથી 3:10-15). જો આપણે આપણા ખ્રિસ્તી જીવનનો વિચાર કરીએ, તો ઈશ્વરને આપણને કિંમતી પ્રેમ કર્યો છે (યશાયાહ 43:4) અને ઈસુના મૂલ્યવાન રક્તથી આપણને મુક્ત કર્યા (1 પીટર 1:19) જેથી આપણને કિંમતી મુક્તિ મળે (ગીતશાસ્ત્ર 49:9) ઈશ્વર, જે ઇચ્છે છે કે આપણે આપણા જીવનભર કિંમતી રીતે જીવીએ, તેમણે આપણામાં રહેલા કિંમતી ફળની રાહ જોઈ છે (યાકૂબ 5:7), અને આપણું મૃત્યુ તેમના માટે કિંમતી બની જાય છે (ગીતશાસ્ત્ર ૧૧૬:૧૫). આપણે કિંમતી અને અજોડ બની શકીએ તે માટે ઈશ્વરે આપણને એક પાયાનો પથ્થર, એક અજોડ પથ્થર અને એક કિંમતી ખૂણાનો પથ્થર આપ્યો છે, જે ઈસુ ખ્રિસ્ત છે (યશાયાહ 28:16). ઈશ્વરે જેણે આપણને અમૂલ્ય વિશ્વાસ આપ્યો જેથી આપણે ઈસુમાં વિશ્વાસ કરનારા ભાગી ન જઈએ પણ દૃઢ રહીએ (2 પીટર 1:1) તેણે આપણને અમૂલ્ય અને અત્યંત મહાન વચનો પણ આપ્યા છે, જેથી આપણે દૈવી અનુભવોમાં સહભાગી બની શકીએ (2 પીતર 1:4). તેના અનુસાર, આપણે આપણામાં એક શ્રેષ્ઠ અને ઉત્કૃષ્ટ જીવન ધરાવવું જોઈએ. વધુમાં, આપણને વિશ્વાસની અમૂલ્ય કસોટી આપવામાં આવી છે જેથી આપણે સોના જેટલા કિંમતી બની શકીએ (1 પીટર 1:7). આમ આપણે ભગવાનને પ્રેમ કરીને અને તેમની આજ્ઞાઓનું પાલન કરીને સારા બનીએ છીએ (યોહાન 14:21) જેથી આપણને જીવનનો મુગટ મળે (યાકૂબ 1:12). ટૂંકમાં, જેઓ ઈશ્વરના શબ્દ અને તેમના કાર્યો અનુસાર જીવે છે તેઓ તેમના ઉત્તમ કાર્યો કરનારાઓનું પાલન કરશે, જેથી પ્રભુના આગમન સમયે તેઓ પુરસ્કારને લાયક બને (પ્રકટીકરણ 22:12), જેથી તેમને સંપૂર્ણ પુરસ્કાર મળે (રૂથ 2:12) પરંતુ બીજો એક જૂથ ઈસુ ખ્રિસ્તના પાયા પર સસ્તા અને નાશવંત લાકડા, ઘાસ અને પરાળનો ઉપયોગ કરીને બાંધકામ કરે છે. આવા લોકો ઈસુ (લુક 23:11) અને ઈશ્વરની આજ્ઞાઓ (લેવીય 22:9) ને પોતાના જીવનમાં તુચ્છ બનાવે છે, અને તેઓ ઈશ્વરના શબ્દની શ્રેષ્ઠતા પ્રમાણે જીવતા નથી, જેનાથી તેઓ પોતાના જીવનને તુચ્છ અને નકામું બનાવી દે છે. તેમના કાર્યો બળીને ખાખ થઈ જશે અને તેમને નુકસાન થશે. પરંતુ તેઓ નરકમાં જશે નહીં પણ બચી જશે (1 કોરીંથી 3:15). બીજા શબ્દોમાં કહીએ તો, જે વ્યક્તિ ઈશ્વરના શબ્દને તુચ્છ બનાવીને શીખવે છે અને આ રીતે જીવે છે તેને ઈશ્વરના રાજ્યમાં સૌથી નીચો માનવામાં આવે છે. પરંતુ જે કોઈ છે તે રીતે શીખવે છે અને તે જ રીતે ઈશ્વરની આજ્ઞાઓનું પાલન કરે છે તે ઈશ્વરના રાજ્યમાં મહાન થશે (માથ્થી 5:19). જ્યારે આપણે આપણા સારા અને ખરાબ કાર્યોનો હિસાબ મેળવવા માટે ખ્રિસ્તના ન્યાયાસન સમક્ષ હાજર થઈએ છીએ (2 કોરીંથી 5:10) આપણા સારા કાર્યો પ્રમાણે આપણને ફળ મળે. આપણે શબ્દ પ્રમાણે જીવીએ, ઈશ્વરને આપણા માટે જે શ્રેષ્ઠ રાખ્યું છે તે પ્રાપ્ત કરવાની ઇચ્છા રાખીએ જેથી આપણે સારા સેવક બની શકીએ (હિબ્રૂ 11:40). સારા કાર્યોમાં ધીરજ રાખીને આપણે મહિમાને લાયક બનીએ (રોમનો 2:7). પ્રભુ ઈશ્વર આપણા બધાને મદદ કરે અને આપણને તૈયાર કરે.