অনন্তকালত সান্ত্বনা (যিচয়া ৬৬:১৩)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক

অনন্তকালত সান্ত্বনা

"যেনেকৈ মাকে নিজ পুত্ৰক শান্ত্ৱনা দিয়ে, তেনেকৈ মই তোমালোকক সান্ত্বনা দিম, আৰু তোমালোকে যিৰূচালেমত সান্ত্বনা পাবা" যিচয়া ৬৬:১৩

গালাতীয়াসকললৈ লিখা পত্ৰত অনন্ততা অথবা যিৰূচালেম যিখন ঠাই উৰ্দ্ধলোকত আছে বুলি আমাক যিহেতু ইয়াৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে, ইয়াক আমাৰ সকলোৰে মাতৃ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে (গালাতীয়া ৪:২৬)। গতিকে অনন্তকালত শান্ত্ৱনাৰ সন্দৰ্ভত যদি ঈশ্বৰৰ পৰা লাভ কৰা হয় তেন্তে ইয়াক মাতৃৰ শান্ত্ৱনা বুলি বুজা যায়। প্ৰভুৰ দ্ধাৰাই মুক্তিপ্ৰাপ্তসকলে গীত আৰু আনন্দ কৰি উভতি চিয়োনলৈ আহিব য’ত চিৰন্তন আনন্দ তেওঁলোকৰ মূৰৰ ওপৰত থাকিব তেওঁলোকে আনন্দ আৰু শান্ত্ৱনা লাভ কৰিব। কেৱল সেয়াই নহয়, তেওঁলোকৰ দুখ আৰু হুমুনিয়াহ পলাই যাব (যিচয়া ৩৫:১০)। সেইবাবেই যেতিয়া আমি তেওঁলোকে লাভ কৰা শান্ত্ৱনাৰ বিষয়ে মনোযোগ দিওঁ তেতিয়া আমি ইয়াক অনন্তকালত নতুন যিৰূচালেমত  হোৱা অভিজ্ঞতা হিচাপে দেখিবলৈ পাওঁ (প্ৰকাশিত বাক্য ২১:২-৫)। যিসকলে প্ৰভুত মৃত্যুবৰণ কৰে তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতাক কোৱা হৈছে যে তেওঁলোকে নিজ নিজ পৰিশ্ৰমৰ পৰা জিৰণি পাব (প্ৰকাশিত বাক্য ১৪:১৩)। আমি এই পৃথিৱী এৰি যোৱাৰ পিছত বিশ্ৰামৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰিম (দানিয়েল ১২:১৩) আনকি আমাৰ জীৱনৰ শেষত আমিও যিৰূচালেমত মাতৃয়ে সান্ত্বনা দিয়াৰ দৰে সান্ত্বনা লাভ কৰিম।

এই শান্ত্ৱনাটোৱেই হৈছে অনন্তকালৰ অভিজ্ঞতা বা আমাৰ মৃত্যুৰ পিছৰ অভিজ্ঞতা। আনকি যীচুৱেও ধনী মানুহজন আৰু লাজাৰৰ ঘটনাটোৰ জৰিয়তে আমাক বুজিবলৈ বাধ্য কৰাইছে। যীচুৱে কৈছিল যে ই কাহিনী নহয় কিন্তু এক সত্য ঘটনা। কাৰণ আন দৃষ্টান্তবোৰত যীচুৱে কেতিয়াও কাৰো নাম উল্লেখ কৰা নাছিল কিন্তু কেৱল এই ঘটনাটোতহে ব্যক্তিজনৰ নাম স্পষ্টকৈ আঙুলিয়াই দিয়া হৈছে। এই ঘটনাটোত আমি ধনী মানুহজন আৰু লাজাৰৰ মৃত্যু আৰু কবৰস্থ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ আত্মাৰ লগত ঘটা অভিজ্ঞতা হিচাপে চাব পাৰিলোঁ। অব্ৰাহামৰ বাক্যৰ জৰিয়তে কোৱা হৈছে যে যেতিয়া ধনী মানুহজনে নৰকত যন্ত্ৰণা অনুভৱ কৰিছিল তেতিয়া লাজাৰক অব্ৰাহামৰ বুকুত সান্ত্বনা দিয়া হৈছিল। এই কথা তেওঁলোকে পৃথিৱীত থকাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা অনুসৰি লাভ কৰিছিল (লূক ১৬:২৫)। গতিকে অনন্তকালত সান্ত্বনা লাভ কৰিবলৈ হ’লে আমি এনে অভিজ্ঞতা লাভ কৰিব লাগিব আৰু সেই অনুসৰি এই পৃথিৱীত জীয়াই থাকিব লাগিব।

যেতিয়া আমি ধনী মানুহজন আৰু লাজাৰৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে দুজনতকৈ অধিক ব্যক্তিৰ বিষয়ে জানিব পাৰো তেতিয়া ইয়াক আমাৰ জীৱনৰ দুটা অৱস্থা বুলি বুজা যায়। আমাৰ বাহ্যিক পুৰুষ আৰু আন্তৰিক পুৰুষ হিচাপে দুজন ব্যক্তি আৰু দুটা অভিজ্ঞতা আছে (২ কৰিন্থীয়া ৪:১৬)। যদি সেয়ে হয় তেন্তে ধনী মানুহ জনৰ অৱস্থা আৰু লাজাৰৰ অভিজ্ঞতাৰ সৈতে ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলৰ বাহ্যিক পুৰুষজনৰ জীৱনৰ বিষয়ে চিন্তা কৰো আহক। ধনী মানুহজনৰ বিষয়ে যেতিয়া আমি চাওঁ তেতিয়া তেওঁ বেঙুনীয়া আৰু মিহি শনসুতাৰে তৈয়াৰী বস্ত্ৰ পিন্ধিছিল আৰু আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে কাম কৰিছিল। পঁচিশ পদত কৈছে পিতৃ অব্ৰাহামে যেনেকৈ মঙ্গল উপভোগ কৰিছিল তেনেদৰে তেৱোঁ উপভোগ কৰিছিল। যিকোনো ব্যক্তিয়ে নিজৰ সকলো পৰিশ্ৰমৰ দ্বাৰা ভাল ভোজন-পান কৰা আৰু সুখ ভোগ কৰাটোৱেই হৈছে সেই মঙ্গল যিটো হৈছে ঈশ্বৰৰ দান (উপদেশক ৩:১২-১৩)

আমাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সময়তকৈও অধিক আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক আৰু মণ্ডলীক আশীৰ্ব্বাদ কৰিলে ইয়াৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে ঈশ্বৰৰ দাস আৰু ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলক প্ৰচুৰ মঙ্গল কৰিলে। গতিকে আজি আমি সকলোৱে মূল্যৱান কাপোৰ পিন্ধি, সকলো ধৰণৰ কামুকতাৰে বিলাসীভাৱে জীয়াই থাকিবলৈ সলনি হোৱা নাই নে? আজিকালি আমি সলনি হোৱা নাইনে বাৰু যেনেকৈ অনেকলোকে আজি প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ, উপবাস কৰিবলৈ, ঈশ্বৰৰ বাক্য পঢ়িবলৈ সময় নাই আনকি পৰম্পৰা হিচাপে আমাৰ দেওবৰীয়া উপাসনাক আমি সলনি কৰিছো। যীচুৱে কোৱাৰ দৰে আমি ধন-সম্পত্তিৰো সেৱা কৰোঁ আৰু জগতৰ বস্তুবোৰকো অধিক প্ৰেম কৰোঁ (মথি ৬:২৪)। আমাৰ জীৱন লোভলৈ সলনি হৈছে (তামিল ভাষাত বস্তুবাদী) (ইফিচীয়া ৫:৫)। এই জীৱনৰ চিন্তাৰ সৈতে দুখভোগ আৰু মদ্যপানৰ সৈতে কি খাম বা কি পান কৰিম সেই বিষয়ে চিন্তা কৰি সকলো বিলাসীতাৰে জীৱনটো কেনেকৈ উপভোগ কৰিব লাগে সেই বিষয়ে চিন্তা কৰাসকলৰ দৰে হৈ পৰিল (লূক ২১:৩৪)। শন সুতাৰ আৰু বেঙুনীয়া ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধিবলৈ আকাংক্ষিত আৰু আলোড়িত হোৱাৰ লগতে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে তেওঁলোকে কি কাপোৰ পিন্ধিব সেইটোৰ প্ৰতি অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰে (মথি ৬:৩১)। আহাৰৰ সম্পূৰ্ণতা আৰু নিশ্চিন্ততাযুক্ত সুখক অধৰ্ম বুলি কোৱা হৈছে (যিহিষ্কেল ১৬:৪৯)। বস্তুগত সম্পদৰ প্ৰচুৰতাৰে বিশ্ৰামত জীয়াই থকা কামুকতাই ঈশ্বৰক পৰিত্যাগ কৰিবলৈ সলনি কৰে (ইয়োব ২১.৭-১৫)। ঈশ্বৰ বিষয়ক ভয় নোহোৱা এনে জীৱন অধৰ্মময় হৈ পৰে।

যেতিয়া আমি অধৰ্মত বাস কৰো তেতিয়া আমাৰ আন্তৰিক পুৰুষৰ অৱস্থা লাজাৰৰ জীৱনৰ দৰে হয় যিহেতু অধৰ্মবোৰ মূৰৰ ওপৰেৰে গুচি যায় মাংসত কোনো সুস্থতা নোহোৱা হয়, আৰু ঘাঁৰ অৱস্থা মূৰ্খামিৰ বাবে দুৰ্গন্ধময় আৰু বিকৃত হৈ পৰে (গীতমালা ৩৮:৩-৫)। পাৰ্থিৱ সম্পদ বিলাসীতাই আমাক আধ্যাত্মিকভাৱে পিছুৱাই যোৱাৰ জীৱন লাভ কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। পিছুৱাই যোৱা মানুহৰ অভিজ্ঞতা মূৰ্খ লোকৰ দৰে তলুৱাৰ পৰা মূৰলৈকে গাটোত কোনো সুস্থতা নাথাকে কেৱল ক্ষত, কোবৰ সাঁচ আৰু গোটেই হৃদয় দুৰ্বল হৈ পৰে (যিচয়া ১:৫-৬)। আধ্যাত্মিক জীৱনত ঈশ্বৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে পতিত হোৱাৰ অৱস্থা এনেকুৱাই হয়। সহায় কৰিবলৈ কোনো ঈশ্বৰৰ লোক নাথাকিব বা ঐশ্বৰীক যতন লবলৈ ঘা চেলেকি থকা কুকুৰৰ দৰে কোনো নাথাকিব। ধনী মানুহজনৰ টেবুলৰ পৰা পৰি যোৱা টুকুৰাবোৰেৰে তৃপ্ত হবলৈ লাজাৰে  ইচ্ছা কৰিছিল (লূক ১৬:২১)। এইটো হৈছে গৰাকীৰ টেবুলৰ পৰা পৰি যোৱা টুকুৰাবোৰ খাবলৈ চেষ্টা কৰা কুকুৰৰ অৱস্থা (মথি ১৫:২৭)। তেওঁলোক হৈছে ঈশ্বৰৰ সন্তান যিসকলে সুস্বাদু খাদ্য উপভোগ কৰি ঐশ্বৰিক অভিজ্ঞতাৰ সৈতে জীয়াই থকাৰ প্ৰয়োজন। যিহেতু তেওঁলোকক ৰঙা বিচনাত শুই ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল আৰু কামুকতাত বৃদ্ধি পাইছিল সেয়ে তেওঁলোক গোবৰৰ পাত্ৰ আকোৱালি লোৱা কুকুৰৰ দৰে পতিত হোৱা অৱস্থা হৈ পৰে (বিলাপ ৪:৫)। যেনেকৈ লাজাৰে গৰাকীৰ টেবুলৰ পৰা সৰি পৰা টুকুৰাবোৰেৰে নিজৰ ভোক পূৰণ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল, তেওঁলোকেও ইচ্ছা কৰিছিল (লূক ১৬.২১)। যি কি নহওক আমি নাজানো লাজাৰে প্ৰতিশোধ পালে নে নাই গতিকে আমি নাজানো তেওঁলোকে পাব নে নাপাব। যেনেকৈ দেউতাকৰ ঘৰ এৰি যোৱা সৰু উদং পুত্ৰক কোনোৱে তেওঁক একো নিদিলে তেনেকৈ তেওঁলোকও একো নাপাব পৰাটো সম্ভৱ? (লূক ১৫:১৬)

 যদি বৰ্তমান আমাৰ আধ্যাত্মিক অৱস্থা এই অৱস্থাত আছে তথাপিও ইয়াত আশা আছে। আমি ইয়াত দেখিবলৈ পাওঁ যে যেতিয়া লাজাৰৰ মৃত্যু হৈছিল তেতিয়া স্বৰ্গদূতসকলে তেওঁক অব্ৰাহামৰ কোলালৈ নিলে (লূক ১৬:২২)। আমিও সেই ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে মৃত্যুবৰণ কৰিব লাগিব যিসকলক ঈশ্বৰৰ প্ৰেমৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছে যদিও তেওঁলোক এই জগতত দুখীয়া তথাপিও বিশ্বাসত ধনী (যাকোব ২:৫)। গতিকে আমি মৃত্যুৰ দ্বাৰা এই পৃথিৱী এৰি যোৱাৰ আগতে এতিয়াই আমি আমাৰ হৃদয় সলনি কৰোঁহঁক আৰু মনপালটন কৰোঁহঁক। আমাৰ বাবে এনেকুৱা হওক যে আমি দুষ্ট পথৰ পৰা আৰু ঈশ্বৰৰ মাত আওকাণ কৰাৰ পৰা আমাৰ অপৰাধ স্বীকাৰ কৰি আমি ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ উভতি যাওঁহঁক (যিৰিমিয়া ৩:১৩-১৪)। তাৰ পিছত আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক চিয়োনলৈ লৈ যাব আৰু ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত হ’ম (গীতমালা ৮৪:৭)। যদি ঈশ্বৰৰ আগত তেনেকুৱা কৰোঁ, তেন্তে আমি যিৰূচালেমত সান্ত্বনা পোৱাটো নিশ্চিত। কোৱা হৈছে যে আমি আমাৰ  পাপ স্বীকাৰ কৰি অধৰ্মৰ পৰা আঁতৰি আহি জীয়াই থকাটোত ঈশ্বৰে সন্তুষ পায় (যিহিষ্কেল ৩৩: ১০-১১)। গতিকে আমি কেৱল প্ৰভু প্ৰভু ক’বলৈ জীয়াই থকা উচিত নহয় কিন্তু আমাৰ পতিত হোৱা অৱস্থা এৰি ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ বাবে নিজকে সমৰ্পণ কৰি আমাৰ জীৱন পবিত্ৰ কৰি জীয়াই থকা উচিত তেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰি সান্ত্বনা পাব পাৰিম (মথি ৭:২১)

আকৌ যেতিয়া আমি ধনী মানুহজন আৰু লাজাৰৰ কথা আন এটা দিশৰে ভাবো তেতিয়া আমি বিশেষ ধৰণে শিকিব পাৰোঁ। ধনী মানুহজনৰ নাম উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। (লূক ১৬:১৯) ইয়াৰ পৰা দেখা যায় যে ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্যত আমাৰ পাৰ্থিৱ জীৱনৰ কোনো গুৰুত্ব নাই। কিন্তু যদি আমি ইয়াক গুৰুত্ব দিওঁ আৰু ধনী মানুহজনৰ দৰে সংসাৰিক হিচাপে জীয়াই থাকোঁ তেন্তে আমি যন্ত্ৰণাৰ স্থানত, অথাৎ নৰকত উপনীত হ’ম (লূক ১৬.২৫)। কাৰণ ধনী মানুহজনে কেৱল এই জীৱনতহে মঙ্গল লাভ কৰিবলৈ নিজকে আলোড়িত কৰিছিল। তেনেদৰে যদি আমি কেৱল পাৰ্থিৱ মঙ্গল লাভ কৰাৰ ইচ্ছাত কেৱল এই জীৱনত আশা ৰাখি জীয়াই থাকোঁ তেন্তে আমি সকলো মানুহৰ ভিতৰত আটাইতকৈ দৰিদ্ৰতালৈ পৰিৱৰ্তিত হ'ম (১ কৰিন্থীয়া ১৫:১৯)। দুগুণ নৰকৰ যোগ্য হ’ম (মথি ২৩:১৫)। কিন্তু আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱন লাজাৰৰ জীৱনৰ দৰে হ’ব লাগে, যাৰ নাম স্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে। আমাৰ সেই আধ্যাত্মিক জীৱন আছে, যিহতে আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক নাম ধৰি মাতি আমাক মুক্ত কৰিলে আৰু আমাক তেওঁৰ নিজৰ লোক কৰিলে (যিচয়া ৪৩:১)। মনপালটনৰ বাপ্তিস্মৰ দ্বাৰা উদ্ধাৰ পালোঁ আৰু পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ঈশ্বৰৰ দাস হিচাপে গণিত হ’লোঁ আৰু শেষত আমি যি জীৱন লাভ কৰো সেয়া হৈছে অনন্ত জীৱন (ৰোমীয়া ৬:৩-৫,২২) ইয়োবৰ দৰে এনে লোকে ঈশ্বৰৰ দাস হিচাপে ঈশ্বৰৰ পৰা সাক্ষ্য লাভ কৰে, তেওঁ সিদ্ধ, সৎ হৈ ঈশ্বৰক ভয় কৰে আৰু বেয়াৰ পৰা আঁতৰি থাকে (ইয়োব ১.৮) আমি দেখিব পাৰিলোঁ যে তেওঁলোকক সেই মণ্ডলীত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যাৰ নাম স্বৰ্গত লিখা হৈছে (ইব্ৰী ১২.২৩)। যিহেতু তেওঁলোকৰ নাম জীৱনৰ পুস্তকত লিখা আছে গতিকে তেওঁলোক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰাৰ যোগ্য (প্ৰকাশিত বাক্য ২১:২৭)। কিন্তু যিবোৰৰ নাম জীৱনৰ পুস্তকত আৰু স্ৱৰ্গত লিখা হোৱা নাই, ধনী মানুহ জনৰ দৰে তেওঁলোকক  অনন্ত জুইত পেলোৱা হ’ব (প্ৰকাশিত বাক্য ২০১৫)।

কেৱল সেয়াই নহয় যে যেনেকৈ লাজাৰে এই পৃথিৱীত দুখ-কষ্ট ভোগ কৰিছিল আমিও দুখ-কষ্ট ভোগ কৰিবলৈ সাজু হোৱা উচিত (লূক ১৬:২৫)। আনকি ইয়োবেও নিজৰ জীৱনত ঈশ্বৰৰ হাতৰ পৰা দুখ পাবলৈ ইচ্ছুক আছিল (ইয়োব ২:১০) যাৰ বাবে ইয়োবৰ শৰীৰত লাজাৰৰ দৰে ভৰিৰ তলুৱাৰ পৰা মূৰলৈকে ফোঁহাত আক্ৰান্ত হৈছিল (ইয়োব ২৭)। সকলোৱে তেওঁক পৰিত্যাগ কৰিছিল আৰু কাৰো পৰা সহায় নোপোৱা অৱস্থাত উপনীত হৈছিল (ইয়োব ১৯:১৩-১৯)। ইয়াৰ উপৰিও যেতিয়া আমি ইয়োবক সান্ত্বনা দিবলৈ অহা বন্ধুসকলক দেখিবলৈ পাওঁ যে ইয়োবে তেওঁলোকক জন্তু হিচাপে গণ্য কৰিছিল (ইয়োব ১৮:৩)। লাজাৰৰ বাবে কুকুৰৰ দৰে নহয়নে? ইয়োবৰ বাবে তেওঁলোকক দুখীয়া, কঙাল সান্ত্বনাদাতা হিচাপে অনুভৱ কৰা হৈছে (ইয়োব ১৬.২) কিন্তু ঈশ্বৰৰ হাতৰ পৰা বা ঈশ্বৰে অনুমতি দিয়া সকলো অমঙ্গলে সঁচাকৈয়ে তেওঁক প্ৰেম কৰা আৰু তেওঁৰ উদ্দেশ্য অনুসৰি আহ্বান কৰাসকলৰ বাবে মংগলৰ অৰ্থে একেলগে কাম কৰে  (ৰোমীয়া ৮.২৮)। আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক বেয়া পথৰ মাজেৰে লৈ যায় যাতে তেওঁ আমাক নম্ৰ কৰিব পাৰে আৰু শেষত আমাক ভাল কাম কৰিবলৈ প্ৰমাণিত কৰিব পাৰে (দ্বিতীয় বিবৰণ ৮:১৬)। কেতিয়াবা হয়তো আমি দুখ-কষ্টত ভুগিবলগীয়া হোৱাৰ আগতেই ভুল কৰিছিলোঁ। কিন্তু ঈশ্বৰ মঙ্গলময় আৰু উত্তম কৰ্ম কৰোঁতা, গতিকে আমাৰ দুখ-কষ্টত আমি প্ৰাৰ্থনা কৰা উচিত যাতে ঈশ্বৰৰ বিধিসমূহে আমাক নিৰ্দেশ দিব পাৰে। সেয়েহে আমি দুখ পোৱাটো আমাৰ বাবে মঙ্গল। ইয়াৰ দ্বাৰা আমি ঈশ্বৰৰ বিধিসমূহ শিকিম আৰু ঈশ্বৰৰ বাক্য পালন কৰিব পাৰিম (গীতমালা ১১৯:৬৭-৬৮,৭১)।

আধ্যাত্মিকভাৱে যেতিয়া আমি এই অৰণ্যৰ মাজৰত ভ্ৰমণ কৰিবলৈ শিকিম তেতিয়া আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক নম্ৰ কৰে যাতে আমি তেওঁৰ আজ্ঞা পালন কৰিব পাৰিম আৰু আমাক প্ৰমাণ কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ হৃদয়ত কি আছে জানি তেওঁৰ  পথত চলিবলৈ আমাক নেতৃত্ৱ দিয়ে (দ্বিতীয় বিবৰণ ৮:২)। ইস্ৰায়েলীলোকসকলক যেনেকৈ মান্না খুৱাইছিল, আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক তেওঁৰ স্বৰ্গীয় বাক্য দিয়ে যিটো হৈছে তেওঁৰ আজ্ঞা আৰু বিধান। ইয়াৰ বাবে আমি কেৱল পিঠাৰে নহয়, কিন্তু ঈশ্বৰৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা বাক্যৰে জীয়াই থাকিব লাগে (দ্বিতীয় বিবৰণ ৮:৩)। গতিকে তেওঁ আমাক নম্ৰ কৰি প্ৰমাণ কৰিবলৈ আৰু তেওঁক জানিবলৈ দিয়ে যাতে আমি তেওঁৰ পথত চলি শেষত ভাল কাম কৰিব পাৰোঁ (দ্বিতীয় বিবৰণ ৮:১৬) এই সংসাৰিক জীৱনত অনুমোদিত দুখকষ্ট যিবোৰ আমাৰ বাবে অনুমতি দিয়া হৈছে তাক আমি আনন্দৰে সহ্য কৰোঁহঁক। সেয়েহে আহক আমি প্ৰলোভন সহ্য কৰি ধন্য আৰু ভাল মানুহ হওঁ। যিহতে আমাক ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰা, ঈশ্বৰৰ বাক্য পালন কৰা লোক হিচাপে দেখা যায় (যোহন ১৪:১৫)। যাতে শেষৰ অনন্তকালত ঈশ্বৰে আমাক সেই মঙ্গলময় জীৱনৰূপ কিৰিটি দান কৰিব (যাকোব ১:১২)। যিহেতু আমি ইয়োবৰ দৰে পৰীক্ষাৰ মাজেৰে পাৰ হৈছোঁ গতিকে  আমি ঈশ্বৰক আৰু তেওঁৰ বাক্যক অধিককৈ জানি যিমান পাৰোঁ সিমান পবিত্ৰ কৰোঁহঁক আহক (ইয়োব ৪২:৫-৬)।

ঈশ্বৰে আমাক তেওঁৰ ওচৰলৈ মাতিছে আৰু দুটা দিশেৰে কৈছে যে তেওঁ আমাক সান্ত্বনা দিব (মথি ১১:২৮-২৯)। প্ৰথমতে তেওঁৰ পাছত যাবৰ বাবে আমি আমাৰ পাৰ্থিৱ জীৱনত পৰিশ্ৰম, দুখ-কষ্ট আৰু আৰু গধুৰ বোজা হয়তো থাকিব পাৰে। তাৰ পিছত তেওঁ আমাৰ যত্ন লয় যেতিয়া আমি আমাৰ সকলো ভাৰ তেওঁৰ ওপৰত অৰ্পন কৰিম তেতিয়া আমি  সান্ত্বনা পাব পাৰিম (১পিতৰ ৫:৭) দ্বিতীয়তে যীচুৱে কৈছে যে তেওঁ আমাৰ আত্মাক বিশ্ৰাম দিব। যেনেকৈ লাজাৰক অব্ৰাহামৰ বুকুত পৰম দেশত সান্ত্বনা দিয়া হৈছিল, ঠিক তেনেকৈ অনন্তকালত আমাৰ আত্মাক এগৰাকী মাতৃয়ে সান্ত্বনা দিয়াৰ দৰে আমি যীচুৰ পৰা সান্ত্বনা লাভ কৰিম। তাৰ বাবে যীচুৱে কৈছে যে আমাৰ ওপৰত থকা যুৱলি তেওঁ কঢ়িয়াই নিব আৰু আমাৰ ভাৰ ব’ব। যেনেকৈ মৰিয়মে বাছি লোৱা ভাল অংশ যিটো কোনেও ল’ব নোৱাৰে, যিটো হৈছে যীচুৰ চৰণত বহি তেওঁৰ কথা শুনা, সেয়ে আমাৰ বাবে উত্তম ভাগ বুলি গণ্য কৰা হ’ব। ধনী মানুহ জনৰ দৰে জীৱন যাপন কৰিবলৈ আমি কষ্ট নকৰো কিন্তু আমি বহুতো বিষয়ত চিন্তিত আৰু অশান্তিৰ জীৱনটো পৰিত্যাগ কৰোঁহঁক (লূক ১০:৩৮-৪২)। তেওঁৰ বাক্য শুনিবলৈ আমাৰ মন ইচ্ছুক আৰু আজ্ঞাকাৰী হওক। তেতিয়া আমি দেশৰ ভাল বস্তু উপভোগ কৰিম বা ঈশ্বৰে শেষৰ অনন্তকালত আমাত উত্তম কাৰ্য্য কৰিব (যিচয়া ১:১৯)। গতিকে আমাৰ পাৰ্থিৱ জীৱনত এই বাক্যৰে ইজনে সিজনক সান্ত্বনা দিওঁহঁক (১থিচলনীকীয়া ৪:১৮)। আমাৰ প্ৰভু ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে আশীৰ্বাদ কৰক।