પૂર્ણ શાંતિમાં રહેવા માટે (યશાયા 26 અધ્યાય : 3 વચન)

ઈશ્વરનો મહિમા થાઓ

પૂર્ણ શાંતિમાં રહેવા માટે

દઢ મનવાળાને તમે શાંત જ રાખશો; કેમ કે તેનો ભરોસો તમારા પર છે. યશાયા 26 અધ્યાય : 3 વચન

આપણું ખ્રિસ્તી જીવન માત્ર શાંતિથી ભરેલું જ ન હોવું જોઈએ, પરંતુ આપણે સંપૂર્ણ શાંતિમાં જીવવા માટે પણ સમર્થ હોવા જોઈએ. કારણ કે ઈશ્વરે આપણને શાંતિમાં જીવવા માટે બોલાવ્યા છે (1 કોરીંથીઓ 7:15). જોકે ઈસુ તેની સાથે હતા, છતાં માર્થા ઘણી બાબતોને લઈને ચિંતિત અને વ્યગ્ર જણાતી હતી (લુક 10:41). તેવી જ રીતે, ભલે ઈસુ આપણા જીવનમાં હોય, છતાં જ્યારે આપણા જીવનમાં વિવિધ સમસ્યાઓ અને મુશ્કેલીઓ આવે છે, ત્યારે આપણે અજાણતા જ બોજ અને ચિંતા અનુભવીએ છીએ તથા નિરાશ અને દુઃખી થઈ જઈએ છીએ. તેને કારણે, આપણે એવા લોકો જેવા બની જઈએ છીએ જેમણે પોતાના જીવનમાં શાંતિ ગુમાવી દીધી છે. આ શાંતિનો અભાવ આપણામાં બે કારણોસર ઉદ્ભવે છે. સૌ પ્રથમ, આપણે કહીએ છીએ કે આપણે ઈશ્વરમાં વિશ્વાસ રાખીએ છીએ, પરંતુ ઘણી વાર આપણે મનુષ્યો અને શાસકો પર ભરોસો રાખીએ છીએ. તેનો અંત અમારા માટે નિષ્ફળતામાં આવે છે. કારણ કે તેઓ આપણને મદદ કરવામાં અસમર્થ છે (ગીતશાસ્ત્ર 146:3). તેથી, આપણે એ વાત સમજવી જોઈએ કે માણસો અને શાસકો પર ભરોસો રાખવા કરતાં ઈશ્વર પર ભરોસો રાખવો વધુ સારું છે (ગીતશાસ્ત્ર 118:8-9 વળી, આપણે મનુષ્ય પર ભરોસો રાખીએ છીએ, તેથી આપણા હૃદયમાં પ્રભુથી દૂર થઈ જઈએ છીએ અને શાપિત થઈએ છીએ (યિર્મેયા 17:5). આ શાપને કારણે આપણે આપણી શાંતિ ગુમાવીએ છીએ અને અશાંત તથા દુષ્ટ બનીએ છીએ. આપણે જાણતા નથી કે કોણ આપણને મદદ કરશે, તેથી જ આપણે અહીં-ત્યાં ભટકીએ છીએ અને મદદ માટે દરેક પર ભરોસો કરીએ છીએ. જેઓ આ રીતે શંકા કરે છે તેઓ પવનથી ધકેલાતા અને ઉછળતા સમુદ્રના મોજાં જેવા બની જાય છે. તેઓ ઈશ્વર પાસેથી કંઈ પણ મેળવી શકતા નથી, કારણ કે તેઓ બે મનના છે (યાકૂબ 1:6-9). આને લીધે, તેઓ આરામ કરી શકતા નથી; જેમ દુષ્ટોને શાંતિ હોતી નથી અને તેઓ અશાંત હોય છે, તેમ તેઓ પણ અશાંત રહે છે (યશાયા 57:20-21). તેમની દુષ્ટતા એ છે કે તેઓ અવિશ્વાસભર્યું દુષ્ટ હૃદય ધરાવે છે, જે તેમને જીવંત ઈશ્વરથી દૂર લઈ જાય છે (હિબ્રૂઓ 3:12). તેથી, તેઓ ઈશ્વર પર ભરોસો રાખી શકતા નથી.

બીજી વાત એ છે કે, જેઓ ઈશ્વરમાં વિશ્વાસ હોવાનું કહે છે તેમની વાત સાંભળીએ તો જણાય છે કે તેઓ ઈશ્વરમાં સાતત્યપૂર્ણ રીતે વિશ્વાસ રાખી શકતા નથી. આપણે માત્ર પ્રભુમાં જ નહીં, પરંતુ કેવળ પ્રભુમાં જ વિશ્વાસ રાખવો જોઈએ (યર્મિયા 17:7). માત્ર તેઓ જ, જેમનું મન ઈશ્વર પર સ્થિર છે, તેઓ જ માત્ર ઈશ્વર પર ભરોસો રાખી શકે છે (યશાયા 26:3). જો આપણું મન સ્થિર ન હોય, તો તે વાંદરાની જેમ આમ-તેમ ડોલતું રહેશે. જ્યારે આપણે પ્રાર્થના કરવા બેસીએ છીએ ત્યારે પણ, વિવિધ વિચારો અને ખ્યાલોને કારણે આપણું ધ્યાન ભટકી જાય છે અને આપણે યોગ્ય રીતે પ્રાર્થના કરી શકતા નથી. માત્ર જેઓ સ્થિર મનથી ઈશ્વરમાં વિશ્વાસ રાખે છે, તેઓ જ સંપૂર્ણ શાંતિ પામી શકે છે.

સત્ય એ છે કે પુરુષોની રીતભાત મુજબ અમારા માટે આ સરળ નથી. દાઉદના જીવનમાં આવેલા પરીક્ષણોની વચ્ચે, તે દ્વિધાપૂર્ણ મનનો બની ગયો, ઈશ્વર પરથી તેનું ધ્યાન હટી ગયું અને તેણે પાપ કર્યું (2 શમૂએલ 11:2-5). ત્યારબાદ તેણે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરી કે તેઓ તેનામાં નિર્મળ હૃદયનું સર્જન કરે. સાથે સાથે, તેમણે પ્રાર્થના કરી કે તેમનામાં એક સ્થિર આત્માનું નવીનીકરણ થાય. જ્યારે ઈશ્વર તેમને સ્વેચ્છાપૂર્ણ આત્મા દ્વારા સંભાળે છે, ત્યારે તેઓ ઈશ્વરની હાજરીમાં સ્થિર મન સાથે રહી શકે છે. તેણે એવી પ્રાર્થના પણ કરી કે ઈશ્વર પોતાની પવિત્ર આત્મા તેની પાસેથી પાછી ન લે (ગીતશાસ્ત્ર 51:10-12). તેથી, આપણી મુક્ત ભાવના અને ઈશ્વરના પવિત્ર આત્માનો સમન્વય થઈ શકે છે, જેથી આપણે સ્વયં ઈશ્વરમાં વિશ્વાસ રાખીને પ્રાર્થના કરી શકીએ.

આપણને પ્રાર્થના કેવી રીતે કરવી તે આવડતું ન હોવાથી આપણે સતત ઈશ્વર પર નિર્ભર રહી શકતા નથી, અને તેથી આપણને શાંતિ મળતી નથી. તેથી, આપણામાં રહેલો પવિત્ર આત્મા આપણી નિર્બળતામાં આપણને સહાય કરે છે અને શબ્દોમાં વ્યક્ત ન કરી શકાય તેવા નિસાસાઓ દ્વારા આપણા માટે મધ્યસ્થતા કરે છે (રૂમીઓને પત્ર 8:26). શાસ્ત્રમાં આપણે એ પણ જોઈએ છીએ કે આપણે, અથવા આપણામાં રહેલો ઈચ્છુક (સ્વતંત્ર) આત્મા, આપણી અંદર નિસાસા નાખીએ છીએ (રૂમીઓ 8:23). આમ, ઈશ્વર તરફથી આવતો પવિત્ર આત્મા અને આપણો સ્વેચ્છાપૂર્ણ આત્મા — અથવા આપણું મન — એકત્ર થઈને તથા ઈશ્વર પર ભરોસો રાખીને એકમતે પ્રાર્થના કરે છે. જ્યારે બે વ્યક્તિઓ એકમત થઈને પ્રાર્થના કરે છે, ત્યારે ઈશ્વર તે બાબતોમાં આપણને ઉત્તર આપે છે (માત્થી 18:19).

જ્યારે આપણે દુઃખી હોઈએ છીએ ત્યારે આપણે નિસાસો નાખીએ છીએ. આપણી જરૂરિયાતો, સમસ્યાઓ અને મુશ્કેલીઓ વચ્ચે, મનની એકાગ્રતા સાથે આપણે હૃદયભંગ અનુભવી શકવા અને નિસાસા તથા આર્તનાદ કરી શકવા સમર્થ હોવા જોઈએ. ઈસુ પણ આકાશ તરફ જુએ છે, નિસાસો નાખે છે અને પ્રાર્થના કરે છે (માર્ક 7:34). જો એમ હોય, તો ઈશ્વર—જેઓ ભાંગેલા હૃદયના લોકોને નકારતા નથી, પરંતુ તેમની નજીક આવે છે અને તેમનો ઉદ્ધાર કરે છે—તેઓ આપણને પણ મદદ કરશે (ગીતશાસ્ત્ર 34:18; 51:17). શોકગ્રસ્ત અવસ્થામાં રહેલી હાન્ના, પોતાની અસીમ ફરિયાદ અને દુઃખને કારણે ઈશ્વર સમક્ષ પોતાનું હૃદય ઠાલવે છે અને પ્રાર્થના કરે છે (1 શમૂએલ 1:15-18). કારણ કે ઈશ્વરે તેની પ્રાર્થના સાંભળી અને તેનો ઉત્તર આપ્યો, તેથી તેનું દુઃખ દૂર થયું (નહેમ્યા 2:2) અને ઈશ્વરે તેને એવી મદદ કરી કે તેનો ચહેરો હવે ઉદાસ રહ્યો નહીં.

જ્યારે આપણે સ્થિર મન અને સંપૂર્ણ હૃદયથી પ્રાર્થનામાં ઈશ્વર પર ભરોસો રાખીને તેમની સમક્ષ આવીએ છીએ, ત્યારે ઈશ્વર આપણા પક્ષે પોતાનું સામર્થ્ય પ્રગટ કરે છે (2 કાળવૃત્તાંત 16:9). તેથી, આપણે બે વસ્તુઓ કરી શકીએ છીએ. સૌ પ્રથમ, જ્યારે આપણે ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરીએ છીએ, ત્યારે ઈશ્વરની શાંતિ—જે તમામ સમજશક્તિથી પર છે—ખ્રિસ્ત ઈસુ દ્વારા તમારાં હૃદયો અને મનોની રક્ષા કરશે (ફિલિપ્પીઓ 4:6-9). તે આપણને સંપૂર્ણ શાંતિ આપશે. બીજું, જે ઈશ્વર આપણી પ્રાર્થનાઓ સાંભળે છે તે આપણી પ્રાર્થનાઓ સાંભળશે અને પ્રાર્થનાના વિષયોમાં આપણા માટે કાર્ય કરશે, જેથી આપણો આનંદ અને શાંતિ પરિપૂર્ણ થાય (યોહાન 16:24). આપણો ઈશ્વર સર્વશક્તિમાન ઈશ્વર છે (ઉત્પત્તિ 17:1) તે સર્વશક્તિમાન ઈશ્વર આપણા માટે કાર્ય કરે છે અને આપણને ઈશ્વર પાસેથી મહાન બાબતો પ્રાપ્ત કરવા માટે સક્ષમ બનાવે છે (લુક 1:49). ઈસુ કહે છે કે જે મનુષ્યો માટે અશક્ય છે, તે ઈશ્વર માટે શક્ય છે (માર્ક 10:27). તેથી, જે ઈશ્વર આપણે જે કંઈ માગીએ અથવા વિચારીએ તેના કરતાં પણ અત્યંત અધિક કરવાને સમર્થ છે, તેઓ આપણી જરૂરિયાતો અનુસાર આપણા માટે કાર્ય કરે છે (એફેસી 3:20). ઈશ્વર આપણી પ્રાર્થનાઓ સાંભળે છે અને આપણને મદદ કરે છે જેથી આપણો આનંદ પરિપૂર્ણ થાય; તેથી જ આપણને સંપૂર્ણ શાંતિ પ્રાપ્ત થાય છે. પ્રભુ પરમેશ્વર આપ સૌને આ રીતે શાંતિ મેળવવામાં મદદ કરે.