পোহৰ হিচাপে জিলিকিবলৈ (গীতমালা ৩৪:৫)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক!

পোহৰ হিচাপে জিলিকিবলৈ

"তেওঁলোকে তেওঁলৈ চাই প্ৰফুল্লিত হ’ল; তেওঁলোকৰ মুখ কেতিয়াও বিবৰ্ণ নহব।" গীতমালা ৩৪:৫

বাইবেলে কৈছে যে আমি পৰিত্ৰাণ পোৱাৰ আগতে ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলৰ জীৱন আন্ধাৰত আছিল। কিন্তু এতিয়া আমি পোহৰ হৈছো (ইফিচীয়া ৫:৮)। আমি জানো কেনেকৈ পোহৰ হৈ পৰিলোঁ। আমি ইতিপুৰ্বে অপৰাধ আৰু পাপত মৃত আছিলো (ইফিচীয়া ২:১)। যেতিয়া আমি আন্ধাৰত আৰু মৃত্যুৰ ছাঁত বহিছিলো, তেতিয়া আমি মহান পোহৰ দেখিছিলো (মথি ৪:১৪-১৫)।

সেই পোহৰ আছিল যীচু, যি হৈছে প্ৰকৃত পোহৰ যিয়ে প্ৰতিজন মানুহক আলোকিত কৰে (যোহন ১:৯)। আনহাতে, যেতিয়া আমি ভয়ংকৰ গাঁতত আৰু বোকাময় মাটিত আছিলো (গীতমালা ৪০:২), তেতিয়া ঈশ্বৰে যীচুক জগতলৈ পঠিয়াইছিল যাতে আমাৰ আত্মাক গাঁতৰ পৰা উলিয়াই আনি জীৱিতসকলৰ পোহৰেৰে আমাক আলোকিত কৰিব পাৰে (ইয়োব ৩৩:৩০)। আমাৰ বাবে এনেকুৱা হ’ব যে আমি যীচুৰ ফালে চাই প্ৰাৰ্থনা কৰিম, “তোমাৰ দাসৰ ওপৰত তোমাৰ মুখ জিলিকাই তোলা; তোমাৰ দয়াৰ বাবে মোক ৰক্ষা কৰা, মই লাজ নকৰিম, কিয়নো মই তোমাক মাতিছো” (গীতমালা ৩১:১৬)। যেতিয়া আমি যীচুৰ ফালে চাওঁ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, আমাৰ হৃদয়ত বিশ্বাস কৰোঁ আৰু মুখেৰে স্বীকাৰ কৰোঁ যে যীচু প্ৰভু হয়, তেতিয়া আমি পৰিত্ৰাণ পাম (ৰোমীয়া ১০:৯)। গতিকে ঈশ্বৰে আমাৰ আত্মাক মৃত্যুৰ পৰা মুক্ত কৰে যাতে আমি জীৱিতসকলৰ পোহৰত ঈশ্বৰৰ আগত খোজ কাঢ়িব পাৰো (গীতমালা ৫৬:১৩)। তেওঁ আমাৰ আত্মাক গাঁতৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে যাতে আমাৰ জীৱনে পোহৰ দেখা পায় আৰু আনন্দ কৰে (ইয়োব ৩৩:২৮) আৰু আমাৰ ভৰি দুখন সেই শিলৰ ওপৰত ৰাখে যি শিল হৈছে খ্ৰীষ্ট (গীতমালা ৪০:২)। আমাক আন্ধাৰৰ পৰা আচৰিত পোহৰলৈ উলিয়াই অনা হৈছে (১ পিতৰ ২:৯) সেয়ে আমি যীচুক অনুসৰণ কৰোঁ আৰু জীৱনৰ পোহৰ পাইছো (যোহন ৮:১২)।

যীচুৰ প্ৰজ্ঞাই আমাক সদায় আমাৰ জীৱন উজ্জ্বল কৰি তোলা লগতে আমাৰ মুখ উজ্জ্বল কৰি তোলে (উপদেশক ৮:১)। কাৰণ আমি দৈনিক শাস্ত্ৰসমূহ পৰীক্ষা কৰাৰ লগে লগে আমাৰ জ্ঞান বৃদ্ধি পায় (দানিয়েল ১২:৪)। এইদৰে, ঈশ্বৰৰ পৰা আমাত জ্ঞান সৃষ্টি কৰি যীচু (১ কৰিন্থীয়া ১:৩০) খ্ৰীষ্টৰ শিক্ষাৰে জগতৰ প্ৰথম নীতিবোৰ এৰি আমাক সিদ্ধতালৈ যাবলৈ পৰিচালিত কৰে (ইব্ৰী ৬:২)। যেতিয়া আমি উত্তম জ্ঞান আৰু বুজাবুজিৰে থাকোঁ, তেতিয়া আমি আলোকিত হওঁ (দানিয়েল ৫:১৪)। তদুপৰি, ঈশ্বৰ আৰু যীচুৰ বিষয়ে আমাৰ স্পষ্ট জ্ঞানে আমাক যীচুৱে কৰা দৰে ঈশ্বৰৰ ভয়ত জীয়াই থাকিবলৈ সহায় কৰে (ইব্ৰী ৫:৭)। ঈশ্বৰৰ ভয়ৰ সৈতে এই জীৱনে আমাক সূৰ্য্য উদয় হোৱাৰ সময়ত ৰাতিপুৱাৰ পোহৰৰ দৰে উজ্জ্বল কৰি তোলে (২ চমূৱেল ২৩:৩-৪)।

যীচুক অনুসৰণ কৰাৰ আমাৰ জীৱনত জীৱনৰ পোহৰ আছে (যোহন ৮:১২), যিহেতু যীচুৱে আমাক অনন্ত জীৱনৰ বাক্য প্ৰচুৰ পৰিমাণে দিয়ে (যোহন ৬:৬৮)। এই জীৱনৰ বাক্যবোৰ ধৰি ৰাখি আমি জগতত পোহৰৰ দৰে জিলিকি উঠিব পাৰো (ফিলিপীয়া ২:১৫-১৬)।কেৱল এইটো নহয় যে আমি ঈশ্বৰৰ কাৰুকাৰ্য্য, খ্ৰীষ্ট যীচুত ভাল কামৰ বাবে সৃষ্টি হলোঁ (ইফিচীয়া ২:১০)। তেওঁ আমাক সকলো অপৰাধৰ পৰা মুক্ত কৰিলে যাতে আমি তেওঁৰ নিজৰ লোক হওঁ, ভাল কামত উদ্যমী হওঁ (তীত ২:১৪)। এই কাৰণে, প্ৰেৰিত শাস্ত্ৰৰ দ্বাৰা, আমি, ঈশ্বৰৰ লোক হিচাপে, সকলো ভাল কামৰ বাবে সজ্জিত হৈছো ( ২ তীমথিয় ৩:১৬-১৭)।

গতিকে আমি কৰা সকলো ভাল কামৰ দ্ধাৰাই মানুহৰ আগত পোহৰৰ দৰে উজ্জ্বল হৈ উঠো যাতে তেওঁলোকে সেইবোৰ দেখি ঈশ্বৰৰ মহিমা কৰে (মথি ৫:১৬)। যীচুৱে এইটোও কৈছে যে যিসকলে তেওঁৰ বাক্য শুনে আৰু পালন কৰে তেওঁলোক অধিক জ্ঞানী(মথি ৭:২৪)। জ্ঞানী হৈ জীয়াই থকাৰ এনে জীৱনে আমাক অনন্তকাললৈকে আকাশৰ উজ্জ্বলতাৰ দৰে উজ্জ্বল কৰি তুলিব (দানিয়েল ১২:৩)।

আমাৰ খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱনত, সেয়ে ঈশ্বৰে আমাক প্ৰতিদিনে তেওঁৰ পৰামৰ্শৰে পথ প্ৰদৰ্শন কৰে, যাতে আমি পিছত গৌৰৱ লাভ কৰোঁ (গীতমালা ৭৩:২৪)। গতিকে ঈশ্বৰে প্ৰতিদিনে আমাৰ ফালে চাই আমাক পৰামৰ্শ দিব লাগিব (গীতমালা ৩২:৮)। ইয়াৰ বাবে আমি শিশু চমূৱেলৰ দৰে ঈশ্বৰৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব, “হে প্ৰভু, কওক, কিয়নো আপোনাৰ দাসে শুনিছে” (১ চমূৱেল ৩:৯-১০)। যেতিয়া আমি ঈশ্বৰে আমাক কি কয় তাক শুনো, তেতিয়া আমাৰ মুখৰ অবয়ব মোচিৰ দৰে জিলিকি উঠিব (যাত্ৰাপুস্তক ৩৪:৩০)। তাৰ পিছত, আমাৰ জীৱনত, আমি বাপ্তিস্মৰ সময়ত ঈশ্বৰৰ পৰামৰ্শ শুনিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ (লূক ৭:৩০) আৰু সেই মতবাদৰ শিক্ষাবোৰ হৃদয়েৰে পালন কৰি ধাৰ্মিকতাৰ দাস হওঁ (ৰোমীয়া ৬:১৭-১৮)। এইদৰে আমি সকলো ধাৰ্মিকতা পূৰ্ণ কৰি ধাৰ্মিক হওঁ (মথি ৩:১৫)। এনে ধাৰ্মিক লোকসকলৰ পোহৰ তেওঁলোকৰ মুখৰ পোহৰৰ দৰে জিলিকি উঠে (হিতোপদেশ ১৩:৯)। তদুপৰি সেইদিনা ধাৰ্ম্মিকসকলে নিজৰ পিতৃৰ ৰাজ্যত সূৰ্য্যৰ দৰে উজ্জ্বল হ’ব (মথি ১৩:৪৩)।

যীচুৱে আমাৰ বিষয়ে কৈছে যে আমি জগতৰ পোহৰ (মথি ৫:১৪)। আমি এই দিনবোৰত উজ্জ্বল হৈ উঠিব লাগিব, কিয়নো আমাৰ পোহৰ আহিছে (যিচয়া ৬০:১)। ইয়াৰ বাবে আমি টোপনিৰ পৰা উঠিব লাগিব আৰু আধ্যাত্মিক ভাবে সাৰে থাকিব লাগিব। কেৱল সেয়াই নহয় আহক আমি আমাৰ জীৱনৰ পুৰণি অৱস্থাক সোলোকাই পেলাও যাতে আমি মৃত্যুৰ পৰা পুনৰুত্থান হ’ব পাৰোঁ।

তেতিয়া খ্ৰীষ্ট আমাৰ ওপৰত উজ্জ্বল হ’ব (ইফিচীয়া ৫:১৪)। আমি আত্মাত উগ্ৰ হৈ প্ৰভুৰ সেৱা কৰা কাৰ্য্যত এলেহুৱা নহৈ প্ৰভুৰ দাস্যকৰ্ম কৰো (ৰোমীয়া ১২:১১)। আমি প্ৰভুৰ বাবে দুটা ধৰণে কাম কৰিব পাৰো। প্ৰথমতে আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে ঈশ্বৰে আমাক অনা-ইহুদীসকলৰ বাবে পোহৰ কৰি তুলিছে, যাতে ঈশ্বৰৰ পৰিত্ৰাণ পৃথিৱীৰ প্ৰান্তলৈকে যায় (যিচয়া ৪৯:৬)।

পাঁচনিসকলে এই কথাত গুৰুত্ব দিছিল যেতিয়া তেওঁলোকে অনা-ইহুদীসকলৰ আগত শুভবাৰ্তা ঘোষণা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ১৩:৪৬-৪৭)। যীচুৱেও বিচাৰে যে আমি পৃথিৱীৰ শেষ অংশলৈকে তেওঁৰ সাক্ষী হওঁ (পাঁচনিৰ কৰ্ম ১:৮)। যিসকলে এইদৰে যীচুক ঘোষণা কৰে আৰু বহুতকে ধাৰ্মিকতাৰ দিশলৈ ঘূৰাই আনে, তেওঁলোকে অনন্তকাললৈকে তৰাৰ দৰে উজ্জ্বল হ’ব (দানিয়েল ১২:৩)।

দ্বিতীয়তে যীচুৱে নিজেই আমাক যীচুৰ দাসসকলক সহায় কৰিবলৈ সোঁৱৰাইছে (মথি ২৫:৪০)। প্ৰভুৰ গ্ৰহণযোগ্য উপবাস হ’ল প্ৰতিটো যোৱলি ভাঙি দুষ্টতাৰ বান্ধ মুকলি কৰা আৰু নিপীড়িতক মুক্ত কৰি দিয়া। ভোকাতুৰ লোকক নিজৰ আহাৰ খাবলৈ দিয়া, বাহিৰলৈ পেলোৱা দুখীয়াক তোমাৰ নিজৰ ঘৰলৈ অনা, উলংগ লোকক বস্ত্ৰ দান কৰা আৰু নিজৰ মাংসৰ পৰা নিজকে লুকাই ৰখাই হৈছে ঈশ্বৰৰ মনোনীত ব্ৰত। যদি আমি এনে কৰোঁ, তেন্তে আমাৰ পোহৰ ৰাতিপুৱাৰ দৰে জিলিকি উঠিব (যিচয়া ৫৮:৬-৮)। যিসকলে মহিমাৰ সিংহাসনৰ সোঁহাতে থিয় হৈ আছে, তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হৈছে কাৰণ তেওঁলোকে এইবোৰ যীচুৰ সৰু ভাইসকলৰ মাজৰ এজনলৈকে কৰিছিল (মথি ২৫:৩৪-৪০)। একেদৰে যদি আমি তোমাৰ আত্মাক ভোকাতুৰ মানুহৰ ওচৰলৈ টানি আনো আৰু দুখী আত্মাক তৃপ্ত কৰো তেন্তে আমাৰ পোহৰ আন্ধাৰত জিলিকি উঠিব (যিচয়া ৫৮:১০)।

ঈশ্বৰে, যিজনে কৈছিল যে আন্ধাৰৰ পৰা পোহৰ উজ্জ্বল হ’ব লাগে, আমি যিসকলে অতীতত আমাৰ জীৱনত আন্ধাত আছিলোঁ, আমি এতিয়া যীচুৰ ফালে চাবলৈ বাধ্য হওহঁক  যাতে আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক পোহৰ হিচাপে উজ্জ্বল কৰি তোলে। যীচু খ্ৰীষ্টৰ মুখৰ বাক্যৰে ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ জ্ঞানৰ পোহৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ আৰু আমাৰ মাজত তাক উজ্ৱলাই তুলিবলৈ ঈশ্বৰে আমাৰ হৃদয় উজ্জ্বল কৰক (২ কৰিন্থীয়া ৪:৬)। যেতিয়া যীচুৱে শিষ্যসকলৰ আগত ৰূপান্তৰৰ পৰ্বতত ৰূপান্তৰিত হৈছিল তেতিয়া যীচুৰ মুখখন সূৰ্য্যৰ দৰে জিলিকিছিল আৰু তেওঁৰ বস্ত্ৰ পোহৰৰ দৰে বগা আছিল (মথি ১৭:২)। যিহেতু আমি আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ মহিমা লাভ কৰিবলৈ আহ্বান কৰা হৈছে, সেয়েহে আমাৰ ঈশ্বৰে সেই মহিমা লাভ কৰিবলৈ আমাক সহায় কৰক ( ২ থিচলনীকীয়া ২:১৪)। কিয়নো ঈশ্বৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি খ্ৰীষ্টৰ গৌৰৱময় শুভবাৰ্তাৰ পোহৰে আমাৰ মনক উজ্জ্বল কৰে (২ কৰিন্থীয়া ৪:৪)। তেনেদৰে আমি ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ জ্ঞানৰ পোহৰক গ্ৰহণ কৰি, সত্যৰ আত্মাৰ দ্বাৰা আমাৰ ঈশ্বৰে আমাক এই ঐশ্বৰিক সত্যৰ ওচৰলৈ লৈ যায় (যোহন ১৬:১৩)। গতিকে আমি যিসকলে প্ৰভুৰ মুখলৈ চাই আলোকিত হওঁ, আমি তেওঁৰ প্ৰকাশৰ সময়ত তেওঁৰ আগত লাজ নাপাম (১ যোহন ২:২৮)। ইয়াৰ দ্বাৰা আমি যীচুৰ আগমনৰ ওপৰত আস্থা ৰাখিব পাৰো যাতে আমি যীচুৰ দৰে হওঁ আৰু অনন্তকাল তেওঁৰ লগত থাকিব পাৰোঁ (১ যোহন ৩:২)।

সেইদিনা আমাৰ সকলোৱে মুখ সূৰ্য্যৰ দৰে জিলিকি উঠিব আৰু আমাৰ কাপোৰ আমাৰ প্ৰভুৰ দৰে বিজুলিৰ পোহৰৰ দৰে বগা হ'ব ( মথি ১৭:২)। আমাৰ প্ৰভু ঈশ্বৰে আমাক সহায় কৰক আৰু সেই উৎকৃষ্ট মহিমাৰ বাবে আমাক প্ৰস্তুত কৰক।একেদৰে আমিও প্ৰভুৰ মহিমাক আইনাত দেখাৰ দৰে দেখি প্ৰভুৰ আত্মাৰ দ্বাৰাই মহিমাৰ পৰা মহিমালৈ একে প্ৰতিমূৰ্তিলৈ পৰিৱৰ্তিত হওঁ (২ কৰিন্থীয়া ৩:১৮)।