ঈশ্বৰৰ তত্বাৱধানত থকা এটা সৰু গোট (লূক ১২: ৩২)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক !!

ঈশ্বৰৰ তত্বাৱধানত থকা এটা সৰু গোট

"হে সৰু জাক, ভয় নকৰিবা, কিয়নো তোমালোকৰ পিতৃয়ে তোমালোকক ৰাজ্য দিবলৈ প্ৰসন্ন হৈছে" লূক ১২: ৩২

আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টই তেওঁৰ লোকসকলৰ বিষয়ে দিয়া বক্তৃতাত তেওঁ কম শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে। আমি মথি ১০:৪২,১৮:৬,১০,১৪,২৫:৪০,৪৫ এই শাস্ত্ৰাংশ বোৰত এই কথা দেখিব পাওঁ। যীচুৱে পৰামৰ্শ পাঁচনি পৌলে জীৱনত বুজি পাই আৰু অভিজ্ঞতা লাভ কৰি সৰুতকৈ সৰু হোৱা কথা উল্লেখ কৰি কয় যে মই পাঁচনিসকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ সৰু(১কৰিন্থিয়া ১৫:৯)। আৰু তেওঁ সকলো পবিত্ৰ লোকৰ ভিতৰত সৰুতকৈও সৰু বুলি কৈছে(ইফিচীয়া ৩:৮)। তথাপিও যদি আমি সৰু হৈ পৰো তেতিয়াহে আমি সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হ’ব পাৰো( লুক ৭:২৮)। ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত যিজন ক্ষুদ্ৰ, তেওঁ বাপ্তিস্মদাতা যোহনতকৈও মহান। কেৱল সেয়াই নহয়, যদি আমি পোৱালি গাধ হৈ পৰো তেন্তে এই জগতৰ জীৱন যাত্ৰাত আমাৰ প্ৰভু যীচুৱে আমাৰ ওপৰত বহি ৰজা হিচাপে আহিব( যোহন ১২:১৪-১৫)।

বুজা যায় যদি আমি কম জাক বুলি কওঁ তেন্তে ডাঙৰ জাকো আছে। যেতিয়া আমি ঈশ্বৰৰ বাক্য শিকো, তেতিয়া আমাৰ ঈশ্বৰে বৃহৎ জাকতকৈ কম জাকক সন্তুষ্ট কৰে। ইস্ৰায়েলীসকলৰ মৰুভূমি যাত্ৰাত, কাদেচৰ পৰা পৰাণ মৰুভূমিলৈ, ইস্ৰায়েলৰ সকলো সন্তানে মোচি আৰু হাৰোণৰ বিৰুদ্ধে গুণগুণাইছিল কিন্তু অতি কম গোট হিচাপে যিহোচূৱা আৰু কালেবে বৃহৎ দলটোক ক'লে যে, "যদি প্ৰভুৱে আমাৰ ওপৰত সন্তোষ্ট হয়, তেন্তে তেওঁ সেই দেশখন আমাক দিব" (গণনা ১৪:১-৯)। সৰু গোট হিচাপে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰভুক অনুসৰণ কৰিছিল, যেতিয়া সেই দেশ তেওঁলোকক দিয়া হৈছিল আমাৰ প্ৰভুৱে কৈছে যে সেই বৃহৎ দলটোৱে দেশখনত প্ৰৱেশ নকৰিব( গণনা ৩২:১১-১২)। যদিও তেওঁলোকে আধ্যাত্মিকভাৱে জীয়াই আছিল কাৰণ তেওঁলোক সকলোৱে একে আধ্যাত্মিক মাংস খাইছিল আৰু তেওঁলোকৰ পিছে পিছে অহা সেই আধ্যাত্মিক শিলৰ পৰা একে আধ্যাত্মিক পানী পান কৰিছিল কাৰণ সেই শিলটো খ্ৰীষ্ট আছিল তথাপিও ঈশ্বৰ সেই বৃহৎ দলটোত ভালদৰে সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল, সেয়েহে তেওঁলোকক সেই মৰুভূমিতে উফৰাই পেলোৱা হৈছিল(১কৰিন্থিয়া ১০:২-৬)।

যিহেতু এইটো আমাৰ আৰ্হি হিচাপে আমি সেই সৰু গোটটোত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা উচিত আৰু আমাৰ ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰা উচিত। আহক আমি ধ্বংসৰ পথলৈ যোৱা বহুতৰে মাজত নাথাকো তাৰ পৰিৱৰ্তে জীৱনৰ পথ বিচাৰি পোৱা কেইজনমানৰ মাজত থাকোহঁক( মথি ৭:১৩-১৪)। বহুতে চেষ্টা কৰিও ঠেক দুৱাৰত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰাৰ দৰে নহ’ব কিন্তু ভাল যুদ্ধ কৰা আৰু প্ৰৱেশ কৰা কেইজনমানৰ মাজত থাকক(লুক ১৩:২৪)। আহক আমি নিমন্ত্ৰিত কৰা বহুত নহওঁ কিন্তু মনোনীত হোৱা কম সংখ্যকৰ মাজত দেখা পোৱা হওঁ(মথি২২:১৪)। অসংখ্য ৰাণী, উপপত্নী আৰু কুমাৰী হিচাপে নহয় কিন্তু যীচুৰ কপৌৰ দৰে পৰিৱৰ্ত্তন হৈ , অশুচি নোহোৱা কেৱল এগৰাকী কইনা হওঁ( পৰম গীত ৬:৮-৯)। তেতিয়াহে আমাৰ ঈশ্বৰ আমাৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ আমাক তেওঁৰ ৰাজ্য দিব।

যেতিয়া আমি কম জাকক বিবেচনা কৰোঁ, তেতিয়া আমি পুনৰ চিন্তা কৰিব লাগিব যে বিশেষ গোটৰ অন্তৰ্গত জাকৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। যীচুৱে মেৰৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণ দিবলৈ এজন ভাল মেৰপালক হিচাপে এই জগতলৈ আহিছিল(যোহন ১০:১১,১৫)।  মানুহৰ আত্মাক যি আত্মা গোটেই জগততকৈও বহুমূলীয়া সেই আত্মাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আহিছিল( মথি ১৬:২৬)। মুক্তিপণ হিচাপে যীচুৱে নিজৰ প্ৰাণ দিলে( মথি ২০:২৮)। ইয়াৰ দ্বাৰা এটা গোটৰ লোকক তেওঁৰ এটা জাকৰ মেৰ আৰু এজন মেৰপালক হিচাপে আনিলে, গতিকে এই জাকবোৰ হৈছে সেইসকল যিসকলক যীচুৰ তেজৰ দ্বাৰা মুক্ত কৰা হৈছে(১পিতৰ ১:১৮-১৯) । যীচু আহিছিল যাতে তেওঁৰ মেৰবোৰে জীৱন পায় আৰু ইয়াক অধিক প্ৰচুৰ পৰিমাণে পায়(যোহন ১০:১০)। এই উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিবলৈ যীচুৱে তেওঁলোকৰ সন্মুখত খোজ কাঢ়ি তেওঁৰ জাকৰ অন্তৰ্গত থকা মেৰবোৰক তেওঁৰ মাত শুনাবলৈ বাধ্য কৰায়। তেওঁলোকে কেৱল যীচুৰ মাত শুনি তেওঁক অনুসৰণ কৰে, কিয়নো তেওঁলোকে অচিনাকি লোকৰ মাত নাজানে তেওঁলোকে অচিনাকিজনৰ পৰা পলাই অকল যীচুক অনুসৰণ কৰে(যোহন১০:৩-৫)। যাতে যীচুৱে তেওঁলোকক কেতিয়াও বিনষ্ট নোহোৱা অনন্ত জীৱন দিব পাৰে( যোহন ১০:২৬-২৮)। কিন্তু আমি বিনাশলৈ পিছুৱাই যোৱাসকলৰ মাজৰ নহয়, কিন্তু যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু যীচুক অনুসৰণ কৰে এনে মেৰৰ জাকত আত্মাক পৰিত্ৰাণ পাবলৈ অনুসৰণ কৰোঁ, যিহতে আমাৰ ঈশ্বৰে সন্তুষ্ট হয়(ইব্ৰী ১০:৩৮-৩৯)। আমাৰ বাবে নিজকে বিচাৰি উলিওৱাটো প্ৰয়োজনীয় আৰু আমি এই মেৰৰ দলটোৰ অন্তৰ্গত নেকি সেইটো বিচাৰি উলিওৱাটো প্ৰয়োজনীয়।

এই সৰু জাকটোৰ বৈশিষ্ট্য হ’ল আমাৰ ঈশ্বৰে তেওঁলোকৰ মাজত সন্তুষ্ট হয়। যীচুৰ বিষয়ে মোৰ নিৰ্বাচিত লোকসকলৰ বিষয়ে ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা হৈছে, যাৰ ওপৰত মোৰ আত্মাই আনন্দিত হয়(যিচয়া ৪২:১), আমি পঢ়িবলৈ পাওঁ যে এই ভৱিষ্যদ্বাণী যীচুত পূৰ্ণ হৈছে( মথি ১২:১৭-২১)। যেতিয়া আমি যীচুক বিবেচনা কৰোঁ যিজনে বাপ্তিস্ম লোৱাৰ পিছত তাৰ বাবেই জীয়াই আছিল, পানীৰ পৰা উঠাৰ পাছত তেওঁ সেই সাক্ষ্য গ্ৰহণ কৰিছিল যাৰ ওপৰত আমাৰ ঈশ্বৰ পৰম সন্তুষ্ট হয়( মথি ৩:১৬-১৭)। কেৱল সেয়াই নহয়, তেওঁ সাক্ষীও হৈছিল যে তেওঁ সদায় সেইবোৰ কাম কৰিছিল যিবোৰে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰে। যেতিয়া যীচুক মহিমামণ্ডিত কৰা হয়, যিটো খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱনৰ চূড়ান্ত অভিজ্ঞতা আমাৰ ঈশ্বৰে পুনৰ কয় যে তেওঁ যীচুত উত্তমৰূপে সন্তুষ্ট হয়( মথি ১৭:৫)। আনকি আমিও বাপ্তিস্মৰ সময়ত এটা সন্তুষজনক খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱন আৰম্ভ কৰোঁ, যীচুৰ দৰে আমি সদায় ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰা কামবোৰ কৰিব লাগিব( যোহন ৮:২৯)। কেৱল সেয়াই নহয় যে আমি আমাৰ শৰীৰক ঈশ্বৰৰ ওচৰত জীৱন্ত, পবিত্ৰ, গ্ৰহণযোগ্য বলিদান হিচাপে উপস্থাপন কৰিব লাগিব, যিটো হৈছে যুক্তিসংগত আৰধণা( ৰোমীয়া ১২:১)। ইয়াৰ উপৰিও আমি আমাৰ জীৱনত ভাল কাম কৰিবলৈ আৰু এনে বলিদানৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ পাহৰিব নালাগে কাৰণ এনে কামত ঈশ্বৰেও ভালদৰে সন্তুষ্ট হয়(ইবী ১৩:১৬)। তদুপৰি, যিহেতু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য খোৱা আৰু পান কৰা নহয়, কিন্তু পবিত্ৰ আত্মাত ধাৰ্মিকতা, শান্তি আৰু আনন্দ, গতিকে যি জনে খ্ৰীষ্টৰ সেৱা কৰে তেওঁ এনে অভিজ্ঞতা থকা, ঈশ্বৰৰ বাবে গ্ৰহণযোগ্য আৰু মানুহৰ অনুমোদিত লোক হ’ব লাগে( ৰোমীয়া ১৪:১৭-১৮)। আমাৰ জীৱনত যদি আমি গ্ৰহণযোগ্যভাৱে ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰোঁ তেন্তে আমাৰ ঈশ্বৰে আমাৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হ’ব আৰু আমাক সেই ৰাজ্য দিব যি ৰাজ্য কেতিয়াওঁ লৰচৰ নহ’ব( ইব্ৰী ১২:২৮)।

ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহ লাভ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত আমাৰ বাবে অধিক চিন্তা কৰাটো প্ৰয়োজনীয় যাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য লাভ কৰা হয়। যীচুৱে কৈছে যে যি জনে প্ৰভু, প্ৰভু বোলে তেওঁ প্ৰভু ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিব এনে নহয়, কিন্তু যিজনে স্বৰ্গত থকা মোৰ পিতৃৰ ইচ্ছা পালন কৰে তেওঁহে সোমাব( মথি ৭:২১)। গতিকে আমি ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ বাবে এই জগতৰ অনুৰূপ নহৈ কিন্তু আমাৰ মন নতুন কৰি আৰু ঈশ্বৰৰ উত্তম, গ্ৰহণীয় আৰু সিদ্ধ ইচ্ছা পৰীক্ষা কৰি ৰূপান্তৰিত হওহঁক( ৰোমীয়া ১২:২)। পৌলে ইফিচীয়া মণ্ডলীলৈ লিখা পত্ৰৰ ১:৫-৯ পদবোৰত আমি যেনেকৈ পঢ়িবলৈ পাওঁ যে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছাৰ দ্ধাৰাই আমি অনুগ্ৰহৰূপ ধন পালোঁ। ইয়াৰ পৰা আমি বুজিব পাৰো যে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা অনুসৰি এটা জীৱন হৈছে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰা জীৱন। গতিকে খ্ৰীষ্টৰ দাস হিচাপে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰক, হৃদয়ৰ পৰা ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰক( ইফিচীয়া ৬:৬), কাৰণ যীচুৱেও সদায় ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰি কাম কৰে( যোহন ৮:২৯)। যেতিয়া আমি তেনেকৈ কওঁ তেতিয়া আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে সেইটোৱেই হৈছে তেওঁক পঠোৱা ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা আৰু তেওঁৰ কাৰ্য্য সিদ্ধ কৰা( ইব্ৰী ১০:৫-৭)। যি যীচুৱে নিজৰ শৰীৰত ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰিবলৈ এই জগতলৈ আহিছিল, আহক আমি প্ৰতিজ্ঞা লাভ কৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰোঁহক( ইব্ৰী ১০:৩৬)।

আমিও ঈশ্বৰে তেওঁক প্ৰেম কৰাসকলক প্ৰতিজ্ঞা কৰা ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হোৱা উচিত(যাকোব ২:৫)। আমি ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰিবলৈ হ’লে তেওঁৰ আজ্ঞাবোৰ গ্ৰহণ কৰিব লাগিব আৰু সেইবোৰ পালন কৰিব লাগিব( যোহণ ১৪:২১)। সেইদৰে যিসকলে ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা পালন কৰি জীয়াই থাকে তেওঁলোকে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰে( ১যোহন ৩:২২)। মুঠতে যিসকলে ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰে তেওঁলোক হৈছে সেইসকল যিসকলে ঈশ্বৰৰ বাক্যক পালন কৰে যিটো হৈছে জোখৰ স্কেলৰ দৰে( যোহন ১৪:২১), পিতৃ ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা হৃদয়ৰ পৰা পালন কৰে আৰু তাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰি জীয়াই থাকে যাতে আমাৰ বাবে পিতৃৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰাটো সম্ভৱ হয়। আমাৰ প্ৰভু ঈশ্বৰৰ সহায়ত আমাৰ বাবে সম্ভৱ হওক।