বন্ধুৰ বাবে তিনিটা পিঠা (ইফিচীয়া ৩:২০ )

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক

বন্ধুৰ বাবে তিনিটা পিঠা

" যি জনাই আমাৰ অন্তৰত কাৰ্য্য-সাধন কৰোঁতা শক্তি অনুসাৰে আমাৰ যাচনা আৰু বুদ্ধিৰ অতি অতিৰিক্ত কৰ্ম কৰিব পাৰে।" ইফিচীয়া ৩:২০ পদ

আমাৰ ঈশ্বৰ এজন সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰ যিয়ে আমাৰ বাবে কাম কৰিবলৈ সক্ষম। সেই উদ্দেশ্যে তেওঁৰ পৰাক্ৰমী শক্তিয়ে আমাৰ মাজত কাম কৰি আছে। গতিকে এই পদটোৱে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে ঈশ্বৰে আমাৰ বাবে যিবোৰ কাম কৰে, সেইবোৰ আমি বিচৰা বা ভবাতকৈ অত্যন্ত ওপৰত। অৱশ্যে আমি এই অভিজ্ঞতা লাভ কৰিবলৈ হ’লে কিছুমান কথাত গুৰুত্ব দিব লাগিব। আমি কেৱল এটা বস্তু বিচৰা আৰু সেই এটা বস্তুকে কেৱল কামনা কৰাৰ মনোভাৱ থকা উচিত (গীতমালা ২৭:৪)। যেতিয়া প্ৰভুৱে এই বিষয়ে কৈছিল, তেতিয়া তেওঁ কৈছিল যে অনেক বিষয়ত চিন্তিত আৰু উদ্বিগ্ন হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে মাত্ৰ এটা কথাৰহে প্ৰয়োজন (লূক ১০:৪১-৪২)। ৰজা চলোমনেও ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰিছিল কাৰণ তেওঁৰ জীৱনত তেওঁ ঈশ্বৰে তেওঁক যি স্থানত ৰাখিছিল তাৰ বাবে উপযুক্ত এটা বস্তুহে বিচাৰিছিল। হলেও ঈশ্বৰে তেওঁক বিচৰাৰ বাহিৰেও আন বহুতো বস্তু প্ৰদান কৰিছিল (১ ৰাজাৱলি ৩:১০-১৩)। আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত, আমি সেই এটা বিষয় বিচাৰিবৰ বাবে চিন্তা কৰা, কামনা কৰা, প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ প্ৰয়োজন সেয়ে হৈছে ঈশ্বৰে কৰা স্ৱৰ্গীয়  আহ্বানৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিবলৈ লক্ষ্যৰ ফালে অটলভাৱে দৌৰা। গতিকে ঈশ্বৰৰ উচ্চ আহ্বানৰ পুৰস্কাৰ বিচাৰি ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্যত প্ৰাৰ্থনা কৰাটো আমাৰ বাবে অতি প্ৰয়োজনীয় (ফিলিপীয়া ৩:১৪-১৫)। যীচুৰ দ্বিতীয় আগমনৰ সময়ত, যাতে আমি তেওঁ থকা ঠাইত তেওঁৰ লগত থাকিব পাৰো, কাৰণ আমি তেওঁৰ ওচৰত উপস্থিত হ’ব লাগিব (যোহন ১৪:২-৩)। এইটোৱেই আমাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বিষয় হওক। যদি আমি এই এক ইচ্ছাৰে ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ কান্দো, তেন্তে নিশ্চয় ঈশ্বৰে আমাক সেই চিৰন্তন পৰিত্ৰাণ প্ৰদান কৰিব (গীতমালা ১৪৫:১৯)।

ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ সৌন্দৰ্য্য চাবলৈ, দায়ুদৰ এইটোৱেই আছিল প্ৰাৰ্থনা আৰু ইচ্ছা, যাতে তেওঁ ঈশ্বৰৰ মন্দিৰ দেখিবলৈ আৰু ঈশ্বৰৰ গৃহত বাস কৰিবলৈ পায় (গীতমালা ২৭৪)। যেতিয়া আমি এই এটা বিষয় ভালদৰে পৰ্যবেক্ষণ কৰো, তেতিয়া আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে দায়ূদে তেওঁৰ সৌন্দৰ্য্য চাবলৈ, তেওঁৰ মন্দিৰত ধ্যান কৰিবলৈ আৰু তেওঁৰ ঘৰত বাস কৰিবলৈ কৰা তিনিটা অভিজ্ঞতাক এটা বিষয় হিচাপে প্ৰকাশ কৰিছে। যদি আমি এইবোৰক আন এটা ধৰণেৰে আধ্যাত্মিক ৰূপে বিবেচনা কৰোঁ, তেন্তে ইয়াক এটা বস্তুৰ তিনিটা অভিজ্ঞতা হিচাপে বুজিব পাৰোঁ, ঠিক যেনেকৈ এজন মানুহে নিজৰ বন্ধুৰ বাবে তিনিটা পিঠা বিচাৰিবলৈ গৈছিল (লূক ১১:৫-৮)। তেওঁ মাত্ৰ এটা বস্তু বিচাৰিছিল সেয়া হ’ল পিঠা, কিন্তু তেওঁ ক’লে যে তেওঁক তিনিটা পিঠা লাগে।

ইয়াত উল্লেখ কৰা তিনিজন বন্ধুক বিবেচনা কৰিলে আমি এই তিনিজন ব্যক্তিক ঈশ্বৰ, আমি নিজে আৰু আমাৰ শৰীৰ বুলি বুজিব পাৰো। ঈশ্বৰে অব্ৰাহামক নিজৰ বন্ধু বুলি মাতিছিল (যিচয়া ৪১.৮) যীচুৱেও আমাক তেওঁৰ বন্ধু বুলি কৈছিল। যিহেতু যীচুৱে ঈশ্বৰৰ পৰা শুনা সকলো কথা আমাক জনাইছে, গতিকে ঈশ্বৰ আৰু যীচু দুয়োকে আমাৰ বন্ধু বুলি ক’ব পাৰি (যোহন ১৫. ১৫) যেতিয়া আমি আমাৰ শৰীৰৰ বিষয়ে ভাবো, তেতিয়া আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে ঈশ্বৰে মানুহৰ বাবে উপযুক্ত সহায়ক সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু যেতিয়া তেওঁ মহিলাগৰাকীক পুৰুষৰ ওচৰলৈ লৈ আনিছিল, তেতিয়া পুৰুষজনে তাইক নিজৰ ভাৰ্য্যা হিচাপে আঁকোৱালি লৈছিল আৰু তেওঁলোক এক মাংস হৈ পৰিছিল (আদিপুস্তক ২ ১৮, ২২-২৪) পুৰুষ হৈছে মহিলাৰ মূৰ, আৰু নাৰী পুৰুষৰ শৰীৰ, আৰু তেওঁলোকক এক হিচাপে দেখা যায় (১ কৰিন্থীয়া ১১:৩)। গতিকে, নিজৰ বাবে উপযুক্ত সহায়ক হ'বলৈ মানুহৰ বাবে আমাৰ শৰীৰটোৱেই হৈছে সেই বন্ধু যিটো ঈশ্বৰে আমাক এই পৃথিৱীত বাস কৰিবলৈ দিছে। যিহেতু কোৱা হৈছে যে নাৰী পুৰুষৰ মহিমা (১ কৰিন্থীয়া ১১.৭), সেয়েহে ই সেই শৰীৰটোলৈ আঙুলিয়াই দিয়ে যাক ঈশ্বৰে তেওঁৰ কৰ্মশক্তিৰ দ্বাৰা ৰূপান্তৰিত আৰু মহিমামণ্ডিত কৰিছে (ফিলিপীয়া ৩:২১)। কিন্তু ঈশ্বৰৰ ক্ৰম অনুসৰি আমি মূৰ হ’ব লাগিব, আৰু শৰীৰটো তলত দেখা পাব লাগিব যদি শৰীৰটো আমাৰ বিষয়ভিত্তিক হয় তেন্তে ই আমাৰ বন্ধু হ’ব। যদি শৰীৰ আমাৰ মূৰ হৈ পৰে আৰু আমি শৰীৰ অনুসৰি জীয়াই থাকোঁ, তেন্তে ই আমাৰ শত্ৰু হৈ পৰে, কাৰণ আমি মাংস অনুসৰি জীয়াই থাকিলে অনন্ত কালৰ বাবে মৃত্যু হ’ম (ৰোমীয়া ৮ ১২-১৩) ইয়াক প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ আমি আমাৰ শৰীৰক তলত ৰাখিব লাগিব আৰু ইয়াক বশ কৰিব লাগিব (১ কৰিন্থীয়া ৯.২৭) যেনেকৈ মণ্ডলী, যি হৈছে শৰীৰ, আৰু ই খ্ৰীষ্টৰ বশৱৰ্তী হৈছে (ইফিচীয়া ৫:২৪), যদি আমাৰ শৰীৰে আমাৰ বশৱৰ্তী হয় আৰু আমাৰ সৈতে ঐক্যবদ্ধভাৱে জীয়াই থাকে, তেতিয়া সঁচাকৈয়ে আমাৰ বাবে শৰীৰটো এটা উপযুক্ত সহায়ক হ’ব, আৰু এজন ভাল বন্ধু হৈ পৰে। গতিকে আমাৰ বন্ধুৰ বাবে অৰ্থাত শৰীৰৰ বাবে তিনিখন পিঠা লাভ কৰিবলৈ আমি ঈশ্বৰক বিনয় কৰি অনুৰোধ কৰিব লাগিব।

যেতিয়া আমি প্ৰথম পিঠাটো বিবেচনা কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ বাবে এই জগতত সমৃদ্ধিশালী আৰু ধন-সম্পত্তি হ’বলৈ এটা সুস্থ শৰীৰৰ প্ৰয়োজন (৩যোহন ১:২)। কালেবৰ দৰে আমিও ক’ব পৰাটো উচিত যে বৃদ্ধ বয়সতো যৌৱনৰ দৰে আমাৰ শক্তি আছে (যিহোচূৱা ১৪ ১১)। বৃদ্ধ বয়সতো আমি ফল দিব লাগে আৰু স্ৱাস্থ্যৱন্ত হৈ ফুলি উঠিব লাগে (গীতমালা ৯২.১৪)। আমি আত্মাৰ দুৰ্বলতাৰ বাবে (লূক ১৩:১১) বা দুষ্ট আত্মাৰ বাবে (মথি ৮:১৬) দুৰ্বল আৰু অসুস্থ হোৱা উচিত নহয়। যীচুৱে যেতিয়া এনে লোকক সুস্থ কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে কৈছিল, তেতিয়া তেওঁ ইয়াক ল’ৰা-ছোৱালীৰ আহাৰ লোকৰ আগত পেলাই দিয়া বুলি কৈছিল (মথি ১৫:২৬)। গতিকে আমি ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলে আমাৰ শৰীৰৰ বাবে এই পিঠা ঈশ্বৰক বিচাৰিব লাগিব যদি আমি কেৱল আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ সেৱা কৰোঁ, তেন্তে তেওঁ আমাৰ আহাৰ আৰু পানীক আশীৰ্বাদ কৰিব আৰু আমাৰ মাজৰ পৰা ৰোগ দূৰ কৰিব (যাত্ৰাপুস্তক ২৩:২৫)। তাৰ লগে লগে আমি সুস্থ শৰীৰেৰে সমৃদ্ধিশালী আৰু স্বাস্থ্যসন্মত জীৱন যাপন কৰিব পাৰিম। আমি ঈশ্বৰৰ পৰা এই প্ৰথম পিঠা লাভ কৰোঁহক যিটো হৈছে শিশুসকলৰ আৰোগ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ পিঠা, আৰু আমাৰ বাবে ই প্ৰচুৰ শান্তি আৰু সত্যৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰি জীয়াই থকা হ’ব (যিৰিমিয়া ৩৩:৬)

যেতিয়া আমি দ্বিতীয় পিঠাটো বিবেচনা কৰোঁ, তেতিয়া আমাৰ প্ৰভুৱে প্ৰত্যেককে নিজৰ কৰ্ম অনুসাৰে ফল দিবলৈ দ্ৰুতগতিত আহি আছে (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১২)। গতিকে আমাৰ সুস্থ শৰীৰৰ যোগেদি আমি পুৰস্কাৰৰ যোগ্য ভাল কাম কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব লাগিব। শাস্ত্ৰই কৈছে যে আমি আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বাবে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিলেও সেয়া অসাৰ (গীতমালা ১২৭২)। গতিকে প্ৰভুত আমাৰ পৰিশ্ৰম যে অসাৰ নহয় সেই কথা জানি আমি সদায় প্ৰভুৰ কামত প্ৰচুৰ ভাবে লাগি থাকিব লাগিব (১ কৰিন্থীয়া ১৫:৫৮)। এইদৰে প্ৰভুৰ সেৱা কৰিলেহে আমি উত্তৰাধিকাৰৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিম (কলচীয়া ৩:২৪)। কিছুমানক প্ৰভুত বহুত পৰিশ্ৰম কৰা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে (ৰোমীয়া ১৬:১২)। আমিও আনতকৈ অধিক পৰিশ্ৰম কৰিব পাৰো যদিহে আমাৰ ওচৰত ঈশ্বৰৰ অনুগ্ৰহ থাকে (১ কৰিন্থীয়া ১৫:১০)। কাৰণ খ্ৰীষ্ট যীচুত থকা অনুগ্ৰহে আমাক শক্তিশালী কৰে (২ তীমথিয় ২:১), নহ'লে আমাক শক্তিশালী কৰা খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমি সকলো কাম কৰিবলৈ শক্তি পাও (ফিলিপীয়া ৪:১৩) গতিকে ঈশ্বৰে আমাকো স্বৰ্গদূতসকলক দিয়া সেই আহাৰ ভোজন কৰাওক, স্বৰ্গীয় আহাৰ যি তেওঁ ইস্ৰায়েলক দিছিল (গীতমালা ৭৮:২৪-২৫), কাৰণ আমাৰ বন্ধু অৰ্থাত শৰীৰৰ বাবে এই দ্বিতীয়টো পিঠা ঈশ্বৰৰ পৰা লাভ কৰিব লাগিব, শক্তিশালীসকলৰ পিঠা। কাৰণ আমি যদি আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাত বিশ্বাস কৰোঁ, তেন্তে তেওঁ আমাক শক্তিশালী কৰিব যাতে আমি তেওঁৰ সন্তুষজনক কাম কৰিব পাৰো আৰু ঈশ্বৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব পাৰো (ৰুথ ২:১২)।

যেতিয়া আমি তৃতীয় পিঠালৈ চাওঁ, যীচুৰ লগত থাকিবলৈ ইচ্ছা কৰা জীৱনত আমি জয়ী হ’ব লাগিব (প্ৰকাশিত বাক্য ৩:২১) এই শৰীৰত জীয়াই থকাৰ সময়ত আমি জগত, মাংস আৰু পাপৰ সৈতে যুঁজিব লাগিব আৰু জয় কৰিব লাগিব। আমি প্ৰভুত আৰু তেওঁৰ পৰাক্ৰমী শক্তিত শক্তিশালী হ’ব লাগিব, ঈশ্বৰৰ সমগ্ৰ কৱচ পিন্ধিব লাগিব যাতে আমি চয়তানৰ কৌশলৰ বিৰুদ্ধে থিয় দিব পাৰো আৰু দুষ্ট দিনত দুষ্ট আত্মাৰ শক্তিক প্ৰতিহত কৰিব পাৰো (ইফিচীয়া ৬:১০-১৩)। এনে এক জীৱনত য’ত আমি উত্তম যুদ্ধত প্ৰাণপ্ৰণ কৰিব পাৰিম (২ তীমথিয় ৪:৭), বিজয় ঈশ্বৰৰ, আৰু ঈশ্বৰেই আমাক জয় প্ৰদান কৰিব লাগিব (হিতোপদেশ ২১.৩১) যেতিয়া ঈশ্বৰে গিদিয়নৰ আগত প্ৰকাশ কৰিছিল যে তেওঁ মিদিয়নীয়াসকলৰ ওপৰত জয়ী হ'ব, তেতিয়া তেওঁ ইয়াক যৱৰ পিঠাৰ যোগেদি দেখুৱাইছিল। সেই যৱৰ পিঠাই বিজয়ৰ পিঠাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল যাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে শত্ৰুক তেওঁলোকৰ হাতত তুলি দিছিল (বিচাৰকৰ্ত্তাবিলাক ৭:১৩-১৪)। যিহেতু আমাৰ প্ৰভু যীচু খ্ৰীষ্টৰ দ্বাৰাই আমাক জয়দান দিয়া এজন ঈশ্বৰ আছে (১ কৰিন্থীয়া ১৫:৫৭), গতিকে আমি আমাৰ বন্ধু শৰীৰৰ বাবে এই বিজয়ৰ পিঠা ঈশ্বৰক বিচাৰিব লাগিব। তেতিয়াহে আমি জয়ী হোৱাৰ বাবে বিজয়ী যীচুৰ লগত বহিব পাৰিম (প্ৰকাশিত বাক্য ৩:২১) যাতে আমি ঈশ্বৰৰ সিংহাসনৰ সোঁহাতে বহিব পাৰিম (ইব্ৰী ১২:২)। এইখনেই হৈছে প্ৰভুৱে আমাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা ঠাই (যোহন ১৪:৩), আৰু ই কইনাৰ, মেৰ পোৱালিৰ পত্নী আৰু ৰাণীৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা ঠাই (গীতমালা ৪৫:৯) গতিকে আমি কেৱল তাৰবাবে কামনা কৰোঁ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

শেষত, যেতিয়া আমি পিঠা পোৱাৰ অভিজ্ঞতা বুজি পাওঁ তেতিয়া আমি দেখিবলৈ পাওঁ যে আমি ঈশ্বৰৰ বন্ধু বুলি ক’লেও বা আন যোগ্যতা দাবী কৰিলেও পিঠা দিয়া নহয়। বৰঞ্চ যিসকলে জোৰকৈ বিচাৰে তেওঁলোকক দিয়া হয় (লূক ১১:৮)। যদিও আমি পিঠা বিচৰাৰ সময়ত পিতৃয়ে আমাক এটা শিল নিদিয়ে, তথাপিও যিসকলে তেওঁক বিচাৰে তেওঁলোকক তেওঁ যিমান লাগে সিমান প্ৰচুৰ পৰিমাণে দিয়ে (মথি ৭:৯-১১) গতিকে আমি যদি অতিশয় ক্ৰন্দনেৰে প্ৰাৰ্থনা আৰু অনুৰোধ কৰোঁ আৰু যীচুৰ দৰে চকুলোৰে নিবেদন কৰোঁ  (ইব্ৰী ৫:৭), আমি বিচৰা বা ভবাকৈও অধিক প্ৰচুৰ পৰিমাণে ঈশ্বৰে আমাক দান কৰিব (ইফিচীয়া ৩:২০)। তেওঁ আমাৰ নিকৃষ্ট শৰীৰটোক তেওঁৰ গৌৰৱময় শৰীৰৰ দৰে ৰূপ দিবলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব (ফিলিপীয়া ৩:২১) আৰু আমাক তোলনীয়া পুত্ৰ হিচাপে, আমাৰ শৰীৰক মুক্তি কৰাব। ইয়াৰ বাবে আমি নিজৰ ভিতৰতে হুমুনিয়াহ কাঢ়ো আৰু আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰোঁহক (ৰোমীয়া ৮:২৩)। আহক আমি সদায় পৰদি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। আমাৰ ঈশ্বৰ প্ৰভুৱে আমাক তেনে কৰিবলৈ সহায় কৰক।