চিয়োনত ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত হ’বলৈ (গীতমালা ৮৪:৫, ৭)

ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক

চিয়োনত ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত হ’বলৈ

"যাৰ শক্তি তোমাৰ আছে, যাৰ মনত চিয়োনলৈ যোৱা ৰাজপথ আছে সেই পুৰুষ ধন্য। ... তেওঁলোকে বলৰ উপৰিও বল পায়, তেওঁবিলাকৰ প্ৰতিজন চিয়োনত ঈশ্বৰৰ সাক্ষাৎ হয়গৈ।"  গীতমালা ৮৪:৫, ৭

যেতিয়া পলেষ্টীয়াসকলৰ দেশত থকা যিহোৱাৰ নিয়ম-চন্দুক ইস্ৰায়েললৈ উভতাই পঠিওৱা হ’ল, তেতিয়া তাক এখন গাড়ীৰ ওপৰত ৰখা হ’ল আৰু তাক টানিবলৈ গৰুবোৰক যোৰ লগোৱা হ’ল। সেই গাড়ীখন ইস্ৰায়েলৰ ফালে যোৱাৰ কাৰণ আছিল ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ নিয়ম-চন্দুক (২ বংশাৱলি ৬:৪১) তাৰ ওপৰত আছিল (১ চমূৱেল ৬:১১-১২)। যেতিয়া আমি ইস্ৰায়েলৰ লোকসকলক বিবেচনা কৰোঁ, তেতিয়া যাকোবৰ ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ শক্তি আছিল (গীতমালা ৮১:১)। গতিকে আমাৰ বাবে ছাঁ স্ৱৰুপ ঈশ্বৰে যেতিয়া তেওঁৰ লোক ইস্ৰায়েলক মিচৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি মৰুভূমিৰ মাজেৰে কনান দেশৰ ফালে লৈ গ’ল, তেতিয়া প্ৰভুৱে নিজেই তেওঁলোকৰ আগত গৈ তেওঁলোকক বাট দেখুৱাইছিল (যাত্ৰাপুস্তক ১৩:২১)। কাৰণ যি প্ৰভু তেওঁলোকৰ শক্তি আছিল, তেওঁ নিজেই তেওঁলোকৰ লগত আছিল, তেওঁলোকৰ জনগোষ্ঠীৰ মাজত এজনো দুৰ্বল ব্যক্তি নাছিল (গীতমালা ১০৫:৩৭)। তদুপৰি, তেওঁলোকৰ ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ লগত থকাৰ বাবে তেওঁলোকৰ শক্তি আছিল ইউনিকৰ্ণৰ দৰে (গণনা পুস্তক ২৩:২১-২২)। যিহেতু ঈশ্বৰ তেওঁলোকৰ শক্তি আছিল, সেয়েহে ঈশ্বৰে তেওঁলোকক কনানলৈ পৰিচালিত কৰিলে। ঠিক তেনেদৰে আমাৰ আধ্যাত্মিক জীৱনত আমি সদায় প্ৰভুত শক্তিশালী হ’ব লাগিব আৰু তেওঁৰ শক্তিৰে জীয়াই থাকিব লাগিব। তাৰ পিছত, যদিও দুৱাৰখন সংকীৰ্ণ আৰু জীৱনলৈ যোৱা পথ সংকীৰ্ণ (মথি ৭:১৪) তথাপিও ঈশ্বৰে আমাৰ হৃদয়ত চিয়োনলৈ যোৱা পথবোৰ নিৰ্মাণ কৰিব (গীতমালা ৮৪:৫)। এইদৰে দুখ বা হুমুনিয়াহ নিদিয়াকৈ আমি আনন্দ আৰু সুখ লাভ কৰিম আৰু চিৰন্তন আনন্দ আৰু প্ৰসংশাৰ গীতেৰে চিয়োনৰ ফালে যাত্ৰা কৰিম (যিচয়া ৩৫:১০)।

কিন্তু আমি যদি ঈশ্বৰৰ পৰা আঁতৰি যাওঁ, তেন্তে আমি দুৰ্বল হৈ পৰো কাৰণ ঈশ্বৰ আৰু আমাৰ লগত নাই। ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলে ঈশ্বৰৰ লগত নথকাৰ বাবে বাটত ক্লান্ত আৰু অজ্ঞান হৈ পৰিছিল, আৰু ঈশ্বৰক ভয় নকৰা বাবে অমালেকে আহি তেওঁলোকৰ পিছফালৰ পৰা সকলোকে আঘাত কৰিলে, আনকি তেওঁলোকৰ পিছফালে দুৰ্বল সকলোকে আঘাট কৰিছিল (দ্বিতীয় বিবৰণ ২৫:১৭-১৮)। একেদৰে যদি আমি আধ্যাত্মিকভাৱে দুৰ্বল হৈ পৰো, তেন্তে আমাৰ বিৰোধী চয়তানে আমাক গ্ৰাস কৰিব বাবে বিচাৰি ঘূৰি ফুৰে, তেওঁ আমাকো গ্ৰাস কৰিব পাৰে (১ পিতৰ ৫:৮)। জীৱন যাত্ৰাত শত্ৰুৱে আমাক ধ্বংস কৰিবলৈ বাটত অপেক্ষা কৰি থাকিব পাৰে (ইজ্ৰা ৮:৩১)। গতিকে আমাৰ বাবে সঠিক পথ বিচাৰিবলৈ আমি উপবাস আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰা উচিত (ইজ্ৰা ৮:২১) আৰু প্ৰভুৱে আমাৰ শক্তি নবীকৰণ কৰাৰ বাবে অপেক্ষা কৰা উচিত, আমি খোজ কাঢ়িম আৰু অজ্ঞান নহ’ম, দৌৰিম আৰু ক্লান্ত নহ’ম, আৰু ঈগলৰ দৰে ডেউকা লৈ চিয়োনৰ ফালে উঠিম (যিচয়া ৪০:৩১)। যি মূৰ্খৰ পৰিশ্ৰমে তেওঁক ক্লান্ত কৰে, তেওঁ নগৰলৈ যোৱাৰ পথো নাজানে (উপদেশক ১০:১৫)। এনে লোকে বাস কৰিবলৈ নগৰ বিচাৰি নোপোৱাকৈ বিচৰণ কৰি থাকে, কিন্তু আমাৰ শক্তি স্ৱৰুপ ঈশ্বৰে আমাক সঠিক পথেৰে লৈ যায় যাতে আমি বাসস্থানৰ নগৰলৈ যাব পাৰো (গীতমালা ১০৭:৪, ৭)।

যেতিয়া আমি প্ৰথম চমূৱেল ছয় অধ্যায় বিবেচনা কৰোঁ , গাড়ী টানি থকা গৰুবোৰে ইস্ৰায়েলৰ ফালে পোনে পোনে ঘাইপথেৰে যোৱাৰ কাৰণ (১ চমূৱেল ৬:১১-১৩) আছিল প্ৰভুৰ শক্তি গৰুগাড়ীখনৰ ওপৰত আছিল (গীতমালা ১৩২:৮)। গতিকে আমি যদি প্ৰভুক আৰু তেওঁৰ শক্তি বিচাৰো (১ বংশাৱলি ১৬:১১) তেন্তে আমিও চিয়োনলৈ যোৱা ঘাইপথত যাত্ৰা কৰিব পাৰো। তদুপৰি আমি যদি সেইদৰে যাত্ৰা কৰিব বিচাৰো তেন্তে সেই গৰুবোৰত দেখা পোৱা কিছুমান বিশেষ বৈশিষ্ট্য আমাৰ মাজতো পোৱা উচিত। প্ৰথমতে, তেওঁলোকে নিজৰ পোৱালিবোৰৰ পিছে পিছে যোৱা নাছিল (১ চমূৱেল ৬:১০)। যিহেতু ঈশ্বৰ আমাৰ শক্তি আৰু আমাক পথ প্ৰদৰ্শক আমি পুত্ৰ বা কন্যাক ঈশ্বৰতকৈ বেছি প্ৰেম নকৰো (মথি ১০:৩৭)।

আমি সকলোতকৈ বেছি ঈশ্বৰক ভাল পাওঁ (যোহন ২১:১৫)। দ্বিতীয়তে, যিহেতু শস্য চপোৱাৰ সময় আছিল (১ চমূৱেল ৬:১৩), খেৰ আৰু খাদ্য উপলব্ধ বুলি জানিও তেওঁলোকে খাদ্য বিচাৰি পথাৰলৈ ঘূৰি যোৱা নাছিল। একেদৰে আমি পাৰ্থিৱ বিষয়ত আমি কি খাম, পান কৰিম বা পিন্ধিম সেই বিষয়ে উদ্বিগ্ন নহওঁ কিন্তু প্ৰথমে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্য আৰু তেওঁৰ ধাৰ্মিকতা বিচাৰো (মথি ৬:৩১-৩৩)। অব্ৰাহামৰ দৰে আমিও এই বিশ্বাসেৰে আগবাঢ়ি যাওঁ যে ঈশ্বৰে যোগান ধৰিব আৰু যত্ন ল’ব (আদিপুস্তক ২২:৮)। তৃতীয়তে, তেওঁলোকে যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত হুমুনিয়াহ কাঢ়ি গৈছিল (১ চমূৱেল ৬:১২)। তেওঁৰ মাংসৰ দিনত যীচুৱে ঈশ্বৰৰ আগত তীব্ৰ কান্দন আৰু চকুলোৰে প্ৰাৰ্থনা আৰু অনুৰোধ কৰিছিল (ইব্ৰী ৫:৭)। একেদৰে আমি মানুহৰ পুত্ৰৰ আগত থিয় হোৱাৰ যোগ্য বুলি গণ্য হ’বলৈ সদায় চকু ৰাখিবলৈ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ সক্ষম হওঁ (লূক ২১:৩৬)।

চতুৰ্থতে, তেওঁলোকে সোঁ বা বাওঁফালে ঘূৰি যোৱা নাছিল (১ চমূৱেল ৬:১২)। যিহেতু আমি ঈশ্বৰৰ সকলো আজ্ঞা পালন কৰোঁ, সেয়েহে আমি তেওঁৰ বাক্যৰ পৰা সোঁফালে বা বাওঁফালে আঁতৰি নাযাওঁ (যিহোচূৱা ১:৭)। ঈশ্বৰে আমাৰ হৃদয় বৃদ্ধি কৰাৰ লগে লগে আমি তেওঁৰ আজ্ঞাৰ বাটত দৌৰি যাওঁ (গীতমালা ১১৯:৩২)। তেওঁৰ আজ্ঞাবোৰ শেষলৈকে পালন কৰি আমি অনন্তকালত প্ৰৱেশ কৰিম (প্ৰকাশিত বাক্য ২:২৬)।

গতিকে আমাৰ জীৱনত আমি শক্তিৰ পৰা শক্তিলৈ যাব লাগিব। তেতিয়াহে চিয়োনত আমি ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত হ’ব পাৰিম (গীতমালা ৮৪:৭)। ইয়াৰ বাবে কিছুমান বিশেষ বিষয় আছে যিবোৰৰ প্ৰতি আমি গুৰুত্ব দিব লাগিব। অধৰ্মত জীয়াই থকা কোনোৱেই শক্তিশালী নহ’ব (যিহিষ্কেল ৭:১৩)। কিয়নো আমাৰ অপৰাধবোৰে আমাৰ শক্তি আৰু ঈশ্বৰৰ মাজত পৃথক কৰে (যিচয়া ৫৯:১-২)। আমাৰ অপৰাধৰ কাৰণে আমাৰ শক্তি বিকল হৈ পৰে আৰু আমি ক্লান্ত হৈ পৰো (গীতমালা ৩১:১০)। যেতিয়া ঈশ্বৰে আমাৰ সকলো অপৰাধ আঁতৰাই আমাক শুচি কৰিব তেতিয়াহে আমি শক্তিশালী হ’ম আৰু নগৰলৈ যাম যাৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰে আমাক নগৰত বাস কৰিবলৈ বাধ্য কৰাব (যিহিষ্কেল ৩৬:৩৩)।

দ্বিতীয়তে, প্ৰভুৰ আনন্দই আমাৰ শক্তি (নহিমিয়া ৮:১০)। ইজ্ৰা পুৰোহিতৰ দিনত যিসকল লোকক বহল ঠাইত গোট খুউৰুৱা হৈছিল, তেওঁলোকক বিধানৰ অৰ্থ বুজাই দিয়া হৈছিল। বিধানখন স্পষ্টভাৱে পঢ়া হৈছিল, আৰু অৰ্থ ভাঙি দিছিল আৰু তেওঁলোকক পঢ়াটো বুজিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল (নহমিয়া ৮:৮-৯)। যেতিয়া তেওঁলোকে বিধান বুজি পালে, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ পাপৰ বিষয়ে সচেতন হ’ল আৰু কান্দি কান্দি স্বীকাৰ কৰিলে (নহিমিয়া ৯:১-৩)। শোক কৰা এনে লোকক কোৱা হৈছিল যে প্ৰভুৰ আনন্দৰ বাবে চিন্তা নকৰিব বাবে কোৱা হৈছিল। তেওঁলোকৰ শক্তি কাৰণে সেই দিনটো প্ৰভুৰ বাবে পবিত্ৰ আৰু ঈশ্বৰে ইয়াক পবিত্ৰ কৰিলে(নহিমিয়া ৮:৯-১০)। একেদৰে যেতিয়া দায়ূদে নিজৰ পাপ স্বীকাৰ কৰিছিল আৰু শুদ্ধিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ ঈশ্বৰক পৰিত্ৰাণৰ আনন্দ পুনৰ ঘূৰাই দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল (গীতমালা ৫১:৭-১২)। যিহেতু ঈশ্বৰে আমাৰ পাপ আৰু অধৰ্ম ক্ষমা কৰে, সেয়েহে তেওঁ আমাক শক্তিশালী আৰু ৰক্ষা কৰিবলৈ মুক্তিৰ গীতেৰে আগুৰি ৰাখে। তদুপৰি, তেওঁ আমাক নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু আমি যাবলগীয়া পথৰ বিষয়ে শিকাই (গীতমালা ৩২:৫-৮)।  গতিকে যেতিয়া ঈশ্বৰে আমাক উপবাস আৰু শোকৰ সৈতে চটকাপোৰ পিন্ধি অনুতাপ কৰিবলৈ মাতে তেতিয়া আমি খোৱা-পিয়া আৰু আনন্দ কৰি থাকিব নালাগে। যদি আমি তেনেকুৱা কৰো, তেন্তে আমি মৰালৈকে আমাৰ অপৰাধ ক্ষমা নহ’ব (যিচয়া ২২:১২-১৪)। আমি উপবাস আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ দ্বাৰা আৰু আমাৰ অপৰাধ স্বীকাৰ কৰি শুচি হওঁ আৰু শুদ্ধ হওঁ তাৰ দ্বাৰা আমি প্ৰভুৰ ওচৰ চাপো আৰু চিৰদিন আনন্দিত হওঁ আৰু তেওঁত শক্তিশালী হওঁ (ফিলিপীয়া ৪:৪)।

ঈশ্বৰৰ সান্নিধ্যত আনন্দৰ পূৰ্ণতা আছে।সেয়েহে প্ৰভুৰ আনন্দ আমাৰ শক্তি হৈ পৰে, যাতে আমি শক্তিশালী হওঁ আৰু ঈশ্বৰে আমাক জীৱনৰ পথ দেখুৱায় (গীতমালা ১৬:১১)।

তৃতীয়তে পৌলে বাপ্তিস্ম লৈ পাপৰ ক্ষমা লাভ কৰাৰ পিছত আমি দেখিবলৈ পালোঁ যে তেওঁ খাদ্য গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু শক্তিশালী হৈছিল (পাঁচনিৰ কৰ্ম ৯:১৮-১৯)। যীচুৱে কৈছিল যে যদি আমি খাদ্য অবিহনে অনাহাৰে থাকিম, তেন্তে আমি বাটত অজ্ঞান হৈ যাম (মথি ১৫:৩২)। তথাপি আমি যি খাদ্যৰ দ্বাৰা জীয়াই থাকোঁ, সেয়া কেৱল পিঠা নহয়, কিন্তু ঈশ্বৰৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা প্ৰতিটো বাক্য বুলি যীচুৱে কৈছিল (মথি ৪:৪)। (যোহন ৬:২৭)। গতিকে আমি ঈশ্বৰৰ বাক্য বিচাৰি উলিয়াই খাব লাগিব, যাতে সেইবোৰ আমাৰ হৃদয়ৰ আনন্দ আৰু উল্লাস হৈ পৰে (যিৰিমিয়া ১৫:১৬)। যিহোৱাৰ বিচাৰ হৈছে ঈশ্বৰৰ বাক্য, সেইবোৰ সোণতকৈ অধিক আকাংক্ষিত আৰু মৌ আৰু মৌচাকতকৈও মিঠা। সেইবোৰৰৰ দ্বাৰাই আমাক সতৰ্ক কৰা হয়, আৰু সেইবোৰ পালন কৰাত ডাঙৰ পুৰস্কাৰ পোৱা যায় (গীতমালা ১৯:৯-১১)। গতিকে আহক আমি আমাৰ প্ৰয়োজনীয় খাদ্যতকৈ ঈশ্বৰৰ বাক্যক অধিক সন্মান কৰোঁ আৰু তেওঁৰ ওঁঠৰ আজ্ঞাৰ পৰা আঁতৰি নোযোৱাকৈ পালন কৰোঁ (ইয়োব ২৩:১১-১২)। যদি আমি তেওঁৰ পথ ৰক্ষা কৰি অৱনতি নোহোৱাকৈ তেওঁৰ খোজ অনুসৰণ কৰো, আৰু তেওঁৰ আজ্ঞাৰ পথত খোজ দিওঁ, তেন্তে সেই পথ চিয়োনলৈ যোৱা ঘাইপথ হৈ পৰে, তাতে আমি শক্তিৰ পৰা শক্তিলৈ যাম আৰু শেষত চিয়োনত ঈশ্বৰৰ আগত উপস্থিত হম। তাৰ বাবে আমাৰ ঈশ্বৰে সহায় কৰক আৰু আমাক প্ৰস্তুত কৰক।