কামে আমাক অনুসৰণ কৰে নেকি ? (প্ৰকাশিত বাক্য ১৪:১৩)
ঈশ্বৰৰ মহিমা হওক
আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্ম তেওঁলোকৰ পাছত যাওঁতা হ’ব।” প্ৰকাশিত বাক্য ১৪:১৩
যেতিয়া ঈশ্বৰে মানুহক সৃষ্টি কৰিছিল, যদিও সৃষ্টিৰ আৰম্ভণিতে তেওঁলোক উলংগ আছিল, তথাপিও তেওঁলোকক লাজ নকৰিবলৈ ঈশ্বৰৰ মহিমাই আৱৰি ৰখা হৈছিল (আদিপুস্তক ২:২৫)।
কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে পাপ কৰিলে আৰু ঈশ্বৰৰ মহিমাৰ পৰা আঁতৰি গ’ল (ৰোমীয়া ৩:২৩) তেতিয়া তেওঁলোকে জানিলে যে তেওঁলোক উলংগ (আদিপুস্তক ৩:৭)। গতিকে সকলো মানুহ অধৰ্মত গঢ় লৈ পাপত জন্মি (গীতমালা ৫১:৫)। এই জগতত উলংগ হৈ দেখা দিয়ে। এইদৰে পাপত উলংগ হৈ জীয়াই থকা ব্যক্তিয়ে জীৱনত উলংগ হ’ব বিচৰা উচিত নহয় বৰঞ্চ কাপোৰ পিন্ধিবলৈ ইচ্ছা কৰা উচিত (২ কৰিন্থীয়া ৫:২)। ঈশ্বৰে মানুৰ বাবে ছালৰ বস্ত্ৰ বনাইছিল আৰু তেওঁলোকক কাপোৰ পিন্ধাইছিল, তেওঁলোকে ডিমৰুৰ পাত চিলাই কৰি নিজৰ উলংগতা ঢাকিব বিচাৰিছিল আৰু এদন বাগিচাত নিজকে এপ্ৰ'ন বনাইছিল (আদিপুস্তক ৩:৭,২১) একেদৰে যি ব্যক্তিয়ে অনুতাপ কৰে আৰু বাপ্তিস্ম লয় তেওঁ পাপৰ ক্ষমা লাভ কৰে (পাঁচনিৰ কৰ্ম ২:৩৮) ইয়াৰ দ্বাৰা যীচুৰ লগত যোগদান কৰে আৰু ঈশ্বৰৰ বস্ত্ৰ স্ৱৰুপ খ্ৰীষ্টক পিন্ধে (গালাতীয়া ৩:২৭)।
কিন্তু যিজন ব্যক্তিয়ে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি কাপোৰ পিন্ধিবলৈ ইচ্ছা নকৰে তেওঁ উলংগ হৈ জীয়াই থাকে বা পাপত জীয়াই থাকে, আৰু তেওঁলোক পাপতে মৃত্যু ঘটে (যোহন ৮:২১)। এইদৰে, তেওঁলোকে উলংগ হৈ জগতলৈ আহে আৰু উলংগ হৈয়ে জগতখন এৰি যায় (ইয়োব ১:২১)। যেতিয়া কোনো ব্যক্তিয়ে অপৰাধত গঢ় লৈ উঠে আৰু পাপত জন্ম লয় (গীতমালা ৫১:৫) যেতিয়া তেওঁ অপৰাধত আৰু পাপত জীয়াই থাকে আৰু পাপতেই মৃত্যুবৰণ কৰে (ইফিচীয়া ২:১), তেতিয়া তেওঁলোকে কেৱল উলংগ হৈয়ে ঘূৰি নাযায়, কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ কষ্টৰ ফলস্বৰূপে হাতত একোৱেই লৈ নাযায় (উপদেশক ৫:১৫-১৬)।তেওঁলোকৰ সমগ্ৰ জীৱনৰ পৰিশ্ৰম অসাৰ হয় আৰু তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ আগলৈ পুৰস্কাৰৰ যোগ্য একো বস্তু আনিব নোৱাৰে। তেওঁলোকে নিজৰ অসাৰ পৰিশ্ৰমত ক্লান্ত হৈ পৰে কাৰণ তেওঁলোকে যীচুৰ, নগৰলৈ যোৱা পথ,অথাৎ ঈশ্বৰৰ ওচৰলৈ যোৱা পথটো নাজানি জীয়াই আছে (যোহন ১৪:৬)।
তদুপৰি যিসকল অপৰাধ আৰু পাপত মৃত (ইফিচীয়া ২:১) তেওঁলোকক সময়ৰ শেষত মহান বগা সিংহাসনৰ বিচাৰত মৃত বুলি জনা হয়। যিহেতু তেওঁলোকৰ নাম জীৱনৰ পুস্তকত পোৱা নাযায়, সেয়েহে পুস্তকত লিখাৰ দৰে তেওঁলোকৰ ভুল অসফল কৰ্ম অনুসৰি বিচাৰ কৰা হয় আৰু নৰকত পেলোৱা হয়, সেয়ে হৈছে দ্বিতীয় মৃত্যু, যিটো হৈছে জুইৰ কুণ্ড (প্ৰকাশিত বাক্য ২০:১১-১৫)।
যিজন ব্যক্তিয়ে প্ৰভুত মৃত্যুবৰণ কৰে তেওঁক ধন্য বুলি কোৱা হয় কিয়নো তেওঁলোকৰ ভাল কৰ্ম, পুৰস্কাৰৰ যোগ্য হয়, আৰু ই তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰে (প্ৰকাশিত বাক্য ১৪:১৩)। কাৰণ যি ব্যক্তিয়ে খ্ৰীষ্টৰ লগত বাপ্তিস্ম লৈ খ্ৰীষ্টক পিন্ধিছে, তেওঁ খ্ৰীষ্টৰ সেৱা কৰে, প্ৰভুৰ দৰে নিজৰ সকলো কাম সম্পূৰ্ণ হৃদয়েৰে কৰে, এই কথা জানে যে প্ৰভুৱে তেওঁলোকক উত্তৰাধিকাৰৰ পুৰস্কাৰ দিব (কলচীয়া ৩:২৩-২৪)। ১৫:৫৮)। গতিকে প্ৰথম গোটলৈ যেতিয়া তেওঁলোকৰ ভুল অসফল কৰ্ম অনুসৰি বিচাৰ আহিছিল কিন্তু এই গোটলৈ তেওঁলোকৰ নিজৰ ভাল কাম অনুসৰি তেওঁলোকে পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছে (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১২)।
যেতিয়া আমি যীচুক পিন্ধা লোকসকলক ভালদৰে অধ্যয়ন কৰোঁ, তেতিয়া আমি তাতো এটা পাৰ্থক্য দেখিবলৈ পাওঁ। এটা দলে যীচুৰ ওচৰলৈ আহি যীচুৰ কথা শুনি সেইবোৰ কৰে। আন এটা দলে যীচুৰ ওচৰলৈ আহে যদিও তেওঁৰ বাক্য শুনিছে কিন্তু তেওঁৰ বাক্য অনুসৰি কাৰ্য্য নকৰে (মথি ৭:২৪-২৭)। যদিও তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ লোক হিচাপে ঈশ্বৰৰ আগত আহে আৰু ঈশ্বৰৰ বাক্য শুনিছে, তথাপিও তেওঁলোকে সেইবোৰ পালন নকৰে।যদিও তেওঁলোকে মুখেৰে বহুত প্ৰেম দেখুৱায়, তথাপিও তেওঁলোকৰ হৃদয়ে লোভৰ পিছ লয় (যিহিষ্কেল ৩৩:৩১)। যদিও তেওঁলোকে ওঁঠেৰে সন্মান কৰে, তথাপিও তেওঁলোকৰ নিজৰ হৃদয় ঈশ্বৰৰ পৰা বহু দূৰত থাকে। কাৰণ তেওঁলোকক যি শিকাইছিল বা তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা অনুসৰি যিসকলৰ লগত অভ্যস্ত হৈছে সেইবোৰ আদেশ পালন কৰে (যিচয়া ২৯:১৩)। তেওঁলোকে যীচুৰ বাক্য বুলি কোৱা শিক্ষাবোৰ হৃদয়েৰে পালন নকৰে (ৰোমীয়া ৬:১৭)। মুঠতে তেওঁলোকক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰা হৈছে: যিসকলে ঈশ্বৰৰ বাক্য পালন কৰে আৰু যিসকলে সেই বাক্য পালন নকৰে। যেতিয়া আমাৰ মেৰৰ সজৰখীয়া যীচুৱে তেওঁৰ মহিমাৰ সিংহাসনত বহি থাকে, তেতিয়া তেওঁ তেওঁলোকক দুটা সুকীয়া গোটত পৃথক কৰে, যাতে আমি ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰা আৰু তেওঁৰ সেৱা নকৰাসকলৰ মাজত পাৰ্থক্য চাব পাৰো (মলাখী ৩:১৮)। যদিও তেওঁলোকে যীচুৰ মাত শুনি এটা জাক আৰু এজন মেৰপালক হিচাপে জীয়াই আছিল (যোহন ১০:১৬) তথাপিও তেওঁলোকক আজ্ঞাকাৰী ভেড়া আৰু অবাধ্য ছাগলীলৈ পৃথক কৰা হৈছে (মথি ২৫:৩১-৪৬)।যিসকলে যীচুৰ কামবোৰ আৰু তেওঁ দিয়া আজ্ঞাবোৰ শেষলৈকে পালন কৰে, তেওঁলোকে যীচুৰ দৰে শক্তি লাভ কৰে (প্ৰকাশিত বাক্য ২:২৬-২৭) আৰু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হয় (মথি ২৫:৩৪)। ইস্ৰায়েলী লোকসকলে সামান্য আহাৰ মান্না যিটো হৈছে ঈশ্বৰৰ বাক্য তাক ঘৃণ কৰি (গণনা পুস্তক ২১:৫) এইদৰে কৈছিল যে তেওঁলোকক ইয়াৰ প্ৰয়োজন নাই, তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকে বস্তুগত মঙ্গল আৰু আশীৰ্বাদ বিচাৰিছিল যাতে ই তেওঁলোকৰ বাবে যথেষ্ট হয় (গণনা পুস্তক ১১:৪-৬)। এই ইস্ৰায়েলীসকলক ঈশ্বৰে তেওঁৰ ক্ৰোধৰ জুইত মহামাৰীৰে ধ্বংস কৰিছিল (গণনা পুস্তক ১১:৩৩)। একেদৰে তেওঁৰ বাওঁহাতত থকাসকলক জুইৰে জ্বলোৱা অনন্ত জুইত পেলোৱা হ’ব (মথি ২৫:৪১)। যদি তোমালোকে ইচ্ছুক আৰু আজ্ঞাকাৰী হয়, তেন্তে ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ মঙ্গল ভোগ কৰিব। কিন্তু, যদি আপুনি অস্বীকাৰ কৰে আৰু বিদ্ৰোহ কৰে, তেন্তে আপোনালোকক বাক্যৰ তৰোৱালেৰে ভক্ষণ কৰা হ’ব (যিচয়া ১:১৯-২০) আৰু নৰক অথাৎ অনন্ত বিনাশলৈ যাব।
ইয়াৰ উপৰিও যদি আমি ওপৰত উল্লেখ কৰা প্ৰথমটো গোটলৈ চাওঁ যিয়ে যীচুৰ বাক্য শুনে আৰু পালন কৰে আৰু ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়, তেন্তে আমি তেওঁলোকৰ মাজত দুটা ভিন্ন অভিজ্ঞতা দেখিম। যেতিয়া আমি প্ৰথম কৰিন্থীয়া তিনি অধ্যায়লৈ চাওঁ তেতিয়া আমি জ্ঞানীসকলক দেখিবলৈ পাওঁ, যিসকলে যীচুৰ বাক্য শুনে আৰু পালন কৰে তেওঁলোক শিলৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা ঘৰস্ৱৰুপ (মথি ৭:২৪) আৰু তেওঁলোকে কেৱল খ্ৰীষ্টৰ ভেটিত নিৰ্মাণ কৰে। কিছুমানে সোণ, ৰূপ আৰু বহুমূলীয়া শিলৰ দৰে বিশেষ আৰু স্থায়ী সামগ্ৰীৰে নিৰ্মাণ কৰে, আনহাতে আন কিছুমানে কাঠ, ঘাঁহ আৰু খেৰৰ দৰে সস্তীয়া আৰু নষ্ট হ’ব পৰা সামগ্ৰীৰে একেটা ভেটিতে নিৰ্মাণ কৰে (১ কৰিন্থীয়া ৩:১০-১৫)। যদি আমি আমাৰ খ্ৰীষ্টিয়ান জীৱনক বিবেচনা কৰোঁ, তেন্তে ঈশ্বৰে আমাক বহুমূলীয়া বুলি প্ৰেম কৰিছে (যিচয়া ৪৩:৪) আৰু আমাক যীচুৰ বহুমূলীয়া তেজেৰে (১ পিতৰ ১:১৯) মুক্ত কৰিছে (গীতমালা ৪৯:৯)। আমাৰ গোটেই জীৱন মূল্যৱানভাৱে জীয়াই থকাটো বিচৰা ঈশ্বৰে আমাৰ মাজত থকা বহুমূলীয়া ফলৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে (যাকোব ৫:৭), আৰু আমাৰ মৃত্যু তেওঁৰ বাবে বহুমূলীয়া হৈ পৰে (গীতমালা ১১৬:১৫)। আমি বহুমূলীয়া আৰু অনন্য হ’বলৈ ঈশ্বৰে আমাক এটা আধাৰশিলা, এটা পৰীক্ষা কৰা শিল আৰু এটা বহুমূলীয়া চুকৰশিল দিছে, যিটো হৈছে যীচু খ্ৰীষ্ট (যিচয়া ২৮:১৬)। ঈশ্বৰে আমাক বহুমূলীয়া বিশ্বাস প্ৰদান কৰিছে যাতে আমি যীচুত বিশ্বাস কৰাসকলে পলাই নাযাওঁ কিন্তু দৃঢ়তাৰে থিয় হওঁ (২ পিতৰ ১:১) তেওঁ আমাক বহুমূলীয়া আৰু অতিশয় মহান প্ৰতিজ্ঞাও দিছে যাতে আমি ঐশ্বৰিক অভিজ্ঞতাৰ অংশীদাৰ হ’ব পাৰো (২ পিতৰ ১:৪)।
তাৰ বাবে আমাৰ মাজত এক উচ্চ আৰু উৎকৃষ্ট জীৱন থকা উচিত। তদুপৰি, আমি সোণৰ দৰে মূল্যৱান হ’বলৈ আমাক বিশ্বাসৰ বহুমূলীয়া পৰীক্ষা দিয়া হৈছে (১ পিতৰ ১:৭)।
ইয়াৰ দ্বাৰা আমি ঈশ্বৰক প্ৰেম কৰি আৰু তেওঁৰ আজ্ঞাবোৰ পালন কৰি ভাল হওঁ (যোহন ১৪:২১) যাতে আমি জীৱনৰ মুকুট লাভ কৰোঁ (যাকোব ১:১২)। মুঠতে, যিসকলে ঈশ্বৰৰ বাক্য আৰু তেওঁলোকৰ কৰ্ম অনুসৰি জীয়াই থাকে, তেওঁলোকে ইয়াৰ উত্তম কাম কৰাসকলৰ লগত স্থায়ী হ’ব, যিহতে প্ৰভুৰ আগমনৰ সময়ত তেওঁলোক পুৰস্কাৰৰ যোগ্য হ’ব (প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১২), যাতে তেওঁলোকে সম্পূৰ্ণ পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব পাৰিব (ৰূথ ২:১২)।
কিন্তু আন এটা দলে সস্তীয়া আৰু নষ্ট হ’ব পৰা কাঠ, ঘাঁহ আৰু খেৰেৰে যীচু খ্ৰীষ্টৰ ভেটিৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰে। এনে লোকে যীচু (লূক ২৩:১১) আৰু ঈশ্বৰৰ আজ্ঞা (লেবীয়া পুস্তক ২২:৯)ক তেওঁলোকৰ জীৱনত তুচ্ছ কৰি তোলে, আৰু তেওঁলোকে ঈশ্বৰৰ বাক্যৰ উৎকৃষ্টতাৰ লগত খাপ নাখায়, তেওঁলোকৰ জীৱনক তুচ্ছ আৰু অমূল্য কৰি তোলে। তেওঁলোকৰ কামবোৰ জ্বলি শেষ হৈ যাব আৰু তেওঁলোকে ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ’ব। হলেও তেওঁলোকে নৰকলৈ নাযাব কিন্তু পৰিত্ৰাণ পাব (১ কৰিন্থীয়া ৩:১৫)। অৰ্থাৎ যিজনে ঈশ্বৰৰ বাক্যক তুচ্ছ কৰি এনেদৰে শিক্ষা দিয়ে আৰু জীয়াই থাকে, তেওঁক ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত আটাইতকৈ কম বুলি গণ্য কৰা হয়। কিন্তু যিজনে যিদৰে আছে তেনেদৰে শিক্ষা দিয়ে আৰু ঈশ্বৰৰ আজ্ঞাবোৰ একেদৰেই পালন কৰে, তেওঁ ঈশ্বৰৰ ৰাজ্যত মহান হ’ব (মথি ৫:১৯)। যেতিয়া আমি আমাৰ ভাল আৰু বেয়া কামৰ হিচাপ ল’বলৈ খ্ৰীষ্টৰ বিচাৰ আসনৰ আগত উপস্থিত হওঁ (২ কৰিন্থীয়া ৫:১০), তেতিয়া আমাৰ ভাল কামৰ অনুসাৰে পুৰস্কাৰ পাওঁ। আমি ঈশ্বৰে আমাৰ বাবে ৰখা শ্ৰেষ্ঠখিনি লাভ কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰি, বাক্য অনুসৰি জীয়াই থাকো যাতে আমি ভাল দাস হ’ব পাৰোঁ (ইব্ৰী ১১:৪০)। ভাল কামত ধৈৰ্য্য ধৰি আমি গৌৰৱৰ যোগ্য হওঁহঁক (ৰোমীয়া ২:৭)। প্ৰভু ঈশ্বৰে আমাক সকলোকে সহায় কৰি প্ৰস্তুত কৰক।🌹
